Luk Brusselaars: Wantij ken ik nog wel van vroeger.

Door Peter Maas

We hebben elkaar ooit wel al eens ontmoet. Lang geleden, op een demonstratie en het was ongetwijfeld tégen iets. Toch wil Luk Brusselaars (1950-Diest België) dat meteen nuanceren. Onze Werkgroep Kernenergie Zeeuws-Vlaanderen was vooral vóór. Voor een kernenergie-vrije maatschappij, vóór een gezond milieu.

Ooit had de krant hem te verstaan gegeven dat hij niet meer dan 4 ingezonden brieven per jaar mocht insturen. En ook nu nog weegt hij zijn woorden op papier zorgvuldig en gaat hij zeer bewust om met het zoeken van de publiciteit. Hij is breed georiënteerd. Of het nu over kernenergie gaat, bewapeningswedloop, milieu, 3e wereld problematiek, Irak, Noord Korea, Eritrea, gezondheidszorg, sociale voorzieningen of de vakbond gaat, altijd heeft Luk een mening. Altijd is hij alert, altijd zoekt hij het échte verhaal achter dat wat ogenschijnlijk speelt. “Vergis je niet”, zegt hij. “Bijna altijd gaat het om de belangen van het grote geld.
We kunnen er ook niet naast kijken: het kapitalisme heeft een belangrijke historische rol gespeeld, Het heeft de mensheid opgetild uit de omstandigheden van vorige productiewijzen.. Vandaag echter is het kapitalisme een rem geworden op de verdere ontwikkeling: op ecologisch vlak, op militaire vlak, op sociaal vlak, …! Het kapitalisme is blind door eigenbelang en het mergelt huidige en toekomstige generaties én de natuurlijke bronnen van de aarde genadeloos uit “.
Het klinkt me bijna ouderwets in de oren. Ik had stiekem gehoopt dat de strijd tegen het kapitalisme reeds gestreden was. Hij is vooral actief binnen de vakbeweging. “De belangstelling van de mensen is bedroevend gering. We zijn zeer individualistisch ingesteld”.

In zijn klerenkast heeft hij alleen maar T-shirts liggen met daarop prominent de kop van Ché Guevara. “Het is de consequentie van die man die me zo aanspreekt. In welke machtspositie hij ook verkeerde, nimmer werd hij verleidt om dit tot zijn eigen gewin aan te wenden.. Maar hoewel men het verhaal van Che tracht te depolitiseren en te herleiden tot een populaire inhoudsloze romanticus, zijn verhaal, zijn missie, is zeker nog niet vergeten.

De Werkgroep Kernenergie Zeeuws-Vlaanderen fietste op naar de kerncentrales in Doel op 29 april 1979. Ongeveer 150 mensen gingen mee op de fiets. Voor onze werkgroep een supersucces. Dit voorjaar nog nodigden ex-werkgroepleden Anja Hermans uit. Journaliste die de onveiligheid van de kerncentrales meer dan eens aantoonde. “Het heeft iets heel dubbelzinnigs. Aan de ene kant pleiten we voor méér beveiliging. Dus nóg meer prikkeldraad, nóg meer camera’s, nóg meer bewakingsmensen op het terrein. Allemaal om te voorkomen dat de centrale zelf doelwit zou kunnen zijn voor terroristische acties. Maar daarmee creëren we een politiestaat en dat is dus wel het laatste wat we willen! Kernenergie is dus ook op het vlak van privacy een onding.”

Na al die jaren actievoeren is het de vraag of er serieus veel verandert is. Moedeloos is hij nog lang niet, maar toch. Zijn belangrijkste bezwaar tegen kernenergie staat meer dan ooit overeind. Het verarmd uranium dat vrijkomt bij de energieopwekking wordt massaal en regulier toegepast in minutie over heel de wereld. Ook in Nederland. Deze minutie is zo hard dat het overal doorheen gaat en enorm veel schade oplevert. Maar los van het directe leed dat het aanricht is het ook licht radioactief. Genoeg om het gebied waar het is toegepast nog voor vele jaren, tot generaties na ons, met een groot aantal gevallen van gruwelijke kanker en afwijkingen (door wijzigingen in DNA) op te zadelen. Hij zet zijn woorden kracht bij met een aantal foto’s vooral uit Irak. Ze zijn te gruwelijk om te omschrijven. Pasgeboren baby’s zijn soms nauwelijks als mens herkenbaar. “Je moet niet vergeten dat kernenergie is voortgekomen uit de kernbewapening”.

Op de koffie bij Luk. Neem er maar liever even de tijd voor. Hij raakt niet snel uitgepraat. Overal ziet hij vele vormen van onrecht. Het blijft hem prikkelen om te ageren. Steeds weer opnieuw. En we kletsen nog wat verder. Over de vraag bijvoorbeeld wat het verschil is tussen een vrijheidsstrijder en een terrorist.