Iran

2009

De VS, Iran en nucleaire terreur.
De alarmbellen gingen rinkelen in Washington en op de hoofdredacties van de Amerikaanse media, toen Iran toegaf dat het uranium wil verrijken in een tweede nucleaire installatie. Obama heeft voortdurend gewaarschuwd voor de "existentiële bedreiging" die Iran vormt voor de VS en hun bondgenoten. De zorgen over een nucleair Iran zijn begrijpelijk voor iedereen die zich inzet voor de afschaffing van kernwapens en voor degenen die ongerust zijn over het gevaar dat nucleaire proliferatie oplevert voor het overleven van de mensheid. We moeten daarbij wel opmerken dat de regering Obama deze zorgen niet deelt. De VS zijn altijd geobsedeerd geweest door de vraag hoe te voorkomen dat vijandelijke staten deze wapens ontwikkelen, maar hebben zich steeds verzekerd van maximale flexibiliteit om deze wapens voor zichzelf en hun bondgenoten te behouden en zelfs te gebruiken, wanneer dat noodzakelijk wordt geacht.
Het belangrijkste punt dat moet worden begrepen is dat er momenteel nog geen enkel hard bewijs is dat Iran kernwapens ontwikkelt. Er is daarentegen alle reden voor de Iraniërs om zich zorgen te maken over Amerikaanse agressie. Hoewel de regering Obama aangeeft dat ze bereid is de Iraniërs te ontmoeten en zonder voorwaarden vooraf met ze te onderhandelen, weigert ze de militaire optie van tafel te halen. De dreiging van een aanval door de VS (of zo'n aanval zelf) draagt het risico in zich tot complete chaos te leiden in een reeds onstabiele regio. Als we kijken naar de recente geschiedenis van de buitenlandse politiek van de VS is dat ook reden tot bezorgdheid met betrekking tot de dreigementen van de VS tegen Iran.   Antonio DiMaggio bij Znet (VS), 26 september 2009

2008

2007

Frankrijk is nu oorlogszuchtiger dan Amerika.
Door te dreigen met een oorlog tegen Iran heeft de Franse minister van buitenlandse zaken Bernard Kouchner zijn reputatie als "gevaarlijkste man in Europa:" opnieuw waargemaakt..
Bijtende commentaren in de Iraanse media vonden dat de Franse president Sarkozy zich in een "Amerikaanse huid" had gehuld en dat er "een niet-Europeaan in het Elysée huist".
Deze visie lijkt op die van veel liberale critici die ook vinden dat de regering van de VS gevaarlijker en oorlogszuchtiger is dan die van de Europeanen.
Dit is niet waar.
In feite lijkt de nieuwe toon in de Franse buitenlandse politiek opvallend veel op die van de Britse premier Blair en zijn minister van buitenlandse zaken Cook in 1997 toen de Labourregering aan de macht kwam.
Net zoals eerder Blair, kan Kouchner grootse verklaringen afleggen in de wetenschap dat de verantwoordelijkheid voor wat er gebeurt door een ander wordt gedragen - de Verenigde Staten.
Voor Kouchner en Sarkozy lijkt het alsof met de problemen in Irak en de verdeeldheid in Washington tussen de diplomatieke lijn van minister van buitenlandse zaken Rice en de haviken van vice-president Cheney de tijd rijp is om een gooi te doen naar het leiderschap.
Net als destijds bij Blair in de Kosovo-oorlog van 1999 is deze activistische buitenlandse politiek ervan afhankelijk dat Washington al een grote mond op heeft gezet en het enige land is met de militaire capaciteit om de bedreigingen waar te maken.
Kouchners oorlogszuchtige pose ten aanzien van Iran is volkomen onverantwoordelijk.
Zonder invloed op de uiteindelijke besluitvorming of zelfs maar een substantiële militaire rol in het geval van een conflict, kan deze retoriek de spanningen in de regio alleen maar doen toenemen.
In plaats van moreel of ethisch is Kouchners stellingname tegelijk laf en parasitair, door de politiek van de VS te exploiteren en bereid te zijn nog eens duizenden mensenlevens te riskeren in een regio die al verscheurd wordt door westerse grootheidswaanzin.
David Chandler (professor internationale betrekkingen aan de universiteit van Westminster) op Spiked-online (GB), 18 september 2007

Wijziging in VS-beleid Iran en Syrië?
De Bush-administratie heeft een speciaal komitee ontbonden dat bedoeld was om agressieve aktiviteiten tegen Iran en Syrië te ontwikkelen.
Volgens officiële verklaringen van het Witte Huis heeft de ontbinding van deze groep (komitee) echter alleen te maken met een burokratische reorganisatie, maar vele analysten zien deze gebeurtenis als een verzachting van de VS-strategie richting de twee landen. Het ontbonden komitee werd in maart 2006 in het leven geroepen en was gelijkaardig georganiseerd als een komitee dat destijds de oorlog tegen Irak heeft voorbereid.
Officiële verklaringen m.b.t. deze groep vermelden nu, dat deze groep niet bedoeld was om de bestaande regimes in Iran of Syrië omver te werpen, maar om ze te dwingen een andere koers te gaan varen.
Kort voor deze groep Iran-Syrië werd ontbonden, lanceerde Con Rice een belangrijk initiatief om Iran en Syrië te gaan betrekken in de stabilisering van Irak.
Jarenlang heeft de Bush-administratie ontmoetingen met Syrië of Iran gemeden, Iran werd beschuldigd van het aanmaken van kernwapens en beide landen Syrië en Iran werden er van beschuldigd het verzet in Irak, Libanon en Palestina te steunen.
Maar Rice ontmoette deze maand twee ministers van Syrië in Egypte, de eerste ontmoeting op dat nivo sinds 2004 en de VS-ambassadeur in Irak heeft een ontmoeting gepland met zijn Iraanse kollega in Bagdad.
Trita Parsi een adjunkt prof van de Johns Hopkins universiteit, tevens hoof van de Nationale Amerikaans-Iraanse Raad, verwees naar de ontbinding van de Iran-Syrië groep als een teken dat de politieke groep om regime veranderingen te bewerkstelligen in Iran en Syrië, verzwakt is, maar zeker nog sterk genoeg is om de ingezette politieke koerswijziging te ondermijnen.
Ondanks de ontbinding van het Iran-Syrië komitee (groep) worden de akties tegen Syrië en Iran wel gekontinueerd. ABC-nieuws vermeldde dat G. W. Bush de CIA de toelating heeft gegeven om te proberen de Iraanse regering te ondermijnen met een “gekoördineerde kampanje van propaganda, desinformatie, manipulatie van de Iraanse munteenheid en internationale financiële transakties”.
Burns, die de politiek met betrekking tot Iran overziet schreef in de mei/juni uitgave van The Boston Review dat een aanpak van beloning en bedreiging noodzakelijk is. Burns was ook een drijvende kracht achter de recente militaire manuevers van de VS-oorlogsvloot in de Golf. De Golf is volgens Burns geen “Iraans meer” en dit gebied is kruciaal voor de olietransporten. Niettemin geeft Burns ook aan, dat hij hoopt op hernieuwde gesprekken met Iran.
Luk Brusselaers Juni 2007

De Verenigde Staten, Europa en VN vernederen Iran.
Uitgegeven op dinsdag 27 februari 2007.
De Verenigde Staten, Europa en de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties zijn bezig Iran te vernederen.
Door van Teheran te eisen dat het atoomprogramma wordt opgeschort zonder dat daarover of over de beloning voor een dergelijke stap wordt onderhandeld.
Dat heeft de voormalige VN-wapeninspecteur Hans Blix maandag gezegd.
Van primair belang is volgens Blix dat de Amerikanen direct met Iran gaan onderhandelen in plaats van voorwaarden te stellen aan onderhandelingen en te dicteren wat de Iraniërs van de gesprekken kunnen verwachten.
"Mensen hebben nu eenmaal hun trots, of je het nu met ze kunt vinden of niet", zei Blix.
De voormalige VN-functionaris zei ook dat moet worden gepraat over veiligheidsgaranties voor Iran en normalisering van de betrekkingen tussen Washington en Teheran. (Novum/AP)

Iraanse nucleaire wetenschapper 'vermoord door de Mossad'
Een bekende Iraanse nucleaire wetenschapper is onder geheimzinnige omstandigheden overleden.
Dit meldt Radio Farda, een op Iran gerichte zender, die wordt gefinancierd door het ministerie van buitenlandse zaken van de VS.
Een inlichtingenbron suggereerde dat de nucleaire fysicus Ardeshire Hassanpour (44) vermoord was door de Mossad, de Israëlische veiligheidsdienst.
Hassanpour werkte in een fabriek in Isfahan waar uraniumhexafluoridegas wordt geproduceerd.
Het gas is nodig voor de uraniumverrijking die plaatsvindt in een andere fabriek in Natanz die het middelpunt is geworden van verdenkingen dat Iran bezig is met het ontwikkelen van kernwapens.
Volgens Radio Farda kwamen Iraanse berichten over de dood van Hassanpour pas na zes dagen naar buiten, waarbij de doodsoorzaak werd aangeduid als 'gasvergiftiging'.
De Iraanse berichten gaven geen details maar er werd gezegd dat het overlijden was bekend gemaakt op een conferentie over nucleaire veiligheid.
Rheva Bhalla van de Amerikaanse denktank op het gebied van inlichtingendiensten heeft aangegeven dat Hassanpour een doelwit van de Mossad was en dat er "zeer sterke inlichtingen" waren die suggereerden dat hij was vermoord door de Israëli's.
Hassanpour won in 2004 en 2006 belangrijke Iraanse prijzen voor militair onderzoek. Sunday Times (GB), 4 februari 2007

Amerikaanse generaals "stappen op" als Bush aanval op Iran beveelt.
Sommige van de hoogste militaire bevelhebbers van de VS zijn bereid om ontslag te nemen als het Witte Huis een militaire aanval tegen Iran beveelt, aldus hooggeplaatste bronnen uit de strijdkrachten en de inlichtingendiensten.  Sunday Times (GB), 27 februari 2007.

Bush stuurt aan op oorlog met Iran’
WASHINGTON, 14 januari 2007 - In de Irak-toespraak die de Amerikaanse president George W. Bush vorige week hield, ging het nauwelijks over de nieuwe strategie van de VS in dat land. Wel sprak de president over Iran en plannen die erop lijken te wijzen dat hij aanstuurt op een oorlog met dat land.
Terwijl in Washington werd gespeculeerd over de vraag of de president de aanbevelingen van de Studiegroep Irak zou overnemen, hadden weinig verwacht dat hij het tegenovergestelde zou doen van wat James Baker en Lee Hamilton adviseerden. In plaats van terugtrekking, kondigde Bush een uitbreiding van het aantal troepen aan. In plaats van in gesprek te gaan met Syrië en Iran, verklaarde hij zo ongeveer de oorlog aan die staten. Ook het advies om Israël onder druk te zetten om het conflict met de Palestijnen op te lossen, werd genegeerd. De regering voedt daarentegen de strijd in Gaza, door training en ondersteuning van Fatah in het conflict met Hamas.
Recente ontwikkelingen en verklaringen wijzen erop dat de Amerikaanse regering een oorlog met Iran serieus overweegt. Afgelopen woensdag uitte Bush zware beschuldigingen aan het adres van Teheran. De geestelijken daar zouden “materiele steun verlenen voor aanvallen op Amerikaanse troepen.”
Bush beloofde om “een einde te maken aan de aanvallen op onze troepen”, en “netwerken die geavanceerde wapens en training verschaffen aan onze vijanden in Irak te vernietigen.” Hij zei echter niets over de stroom wapens en geld die vanuit Jordanië en Saudi-Arabië naar al-Qaeda en de soennitische opstandelingen vloeit.
Bush kondigde aan dat de VS een extra ‘carrier strike group’, een aanvalsvliegdekschip met begeleidende marineschepen, naar de Perzische golf sturen. Daarnaast noemde hij de installatie van het Patriot antiraketsysteem in landen van de Samenwerkingsraad voor de Golf, ter bescherming van de Amerikaanse bondgenoten.
Het nut hiervan voor de oplossing van het conflict in Irak blijft een mysterie. Zowel de soennitische opstandelingen als de sjiitische milities beschikken niet over korte- tot middellange afstandsraketten. En als ze die wel zouden hebben, dan wijst niets erop dat zie die willen inzetten om de betreffende Golfstaten, Bahrein, Koeweit, Oman, Qatar, Saudi-Arabië en de Verenigde Arabische Emiraten aan te vallen.
De plaatsing van de Patriot-raketten kan echter wel verklaard worden in het licht van een mogelijke aanval op Iran. Vorig jaar wees Teheran er in onverbloemde taal op dat het die Golfstaten zou aanvallen, als de VS Iran zouden aanvallen met die landen als basis. Gezien de zwakte van de Iraanse luchtmacht, zijn korte en middellange afstandraketten in dat geval het meest waarschijnlijke wapen.
Misschien is de sterkste aanwijzing voor de dreigende oorlog wel de recente arrestatie van Iraanse diplomaten in Irak. Amerikaanse speciale troepen bestormden vorige week het Iraanse consulaat in Arbil in het Koerdische noorden van Irak, en arresteerden vijf diplomaten. Op de luchthaven van Arbil raakten de Amerikaanse troepen bijna in gevecht met Koerdische milities. De actie leidde tot woede bij de Iraakse regering, inclusief de Koerdische leden die normaal gesproken pro-Washington zijn.
De regering-Bush rechtvaardigt deze acties, en soortgelijke acties eind vorig jaar, door te verwijzen naar de Iraanse betrokkenheid bij de opstand in Irak. Maar als het doel zou zijn om inlichtingen te verzamelen, dan zou een gelijktijdige aanval op Iraanse doelen logischer zijn. De huidige strategie biedt Iran alle gelegenheid om eventueel bewijsmateriaal te vernietigen.
Het zou ook zo kunnen zijn dat de invallen en arrestaties bedoeld zijn om Iran te provoceren en een reactie uit te lokken. Als Iran zou reageren, dan zou de regering-Bush gemakkelijker steun in het Congres kunnen vinden voor een oorlog. Een aanval zou dan gepresenteerd kunnen worden als een ‘noodgedwongen reactie’, in plaats van als een ‘preventieve oorlog’, zoals met de inval in Irak gebeurde.
Prominente Republikeinse en Democratische senatoren lijken de oorlogsstrategie van de president echter te doorzien. Tijdens een hoorzitting donderdag van het Foreign Relations Committee, vergeleek senator Chuck Hagel uit Nebraska, Bush’ strategie met die van Richard Nixon tijdens de Vietnamoorlog: het volk voorliegen om de oorlog te kunnen uitbreiden naar Cambodja. “Als je dit soort strategieën in gang zet”, waarschuwde hij minister van Buitenlandse Zaken Condoleezza Rice, “dan begeef je je op een heel gevaarlijk pad.” Senator Joseph Biden uit Delaware voegde eraan toe dat een oorlog met Iran goedgekeurd moet worden door het Congres en dat dat niet zomaar zal gebeuren.
Het lijkt erop dat Iran nu aan zet is. De Amerikaanse tactiek zal ook Teheran niet zijn ontgaan, en de Iraanse regering zal de kwestie vermoedelijk niet onnodig laten escaleren. Maar als de Amerikaanse provocaties doorgaan, dan kan er bedoeld of onbedoeld toch een antwoord komen. Iran heeft er in het verleden blijk van gegeven niet altijd de nodige discipline te kunnen opbrengen als het gaat om het niet-beantwoorden van agressie.
Terwijl de Amerikaanse regering er wellicht op rekent dat druk op Iran kan leiden tot een compromis, is het vertrouwen in Teheran minimaal als het gaat om concessies aan de VS. Aangezien de VS in het verleden Iraanse voorstellen verwierpen, zal Iran waarschijnlijk weinig heil verwachten van nieuwe voorstellen. * Dr. Trita Parsi is auteur van "Treacherous Triangle -- The Secret Dealings of Israel, Iran and the United States" (Yale University Press, 2007). (IPS)

Escalatie tegen Iran: De stukken worden op hun plaats gezet .
De stukken bewegen zich. Zij zullen eind februari op hun plaats staan. De Verenigde Staten zullen in staat zijn hun militaire acties tegen Iran uit te breiden. Een tweede groep schepen met militair materiaal verliet de westkust van de VS op 16 januari, begeleid door zeemijnopruimingsschepen van zowel de Verenigde Staten als Groot-Brittannië. Afweersystemen tegen Patriotraketten kregen eveneens het bevel om naar de Golf te vertrekken.
Misschien bedoeld als een scherm tegen Noord-Korea, dat vanwege de operaties tegen Iran kans zou kunnen zien om zich agressief op te stellen, is er kortgeleden een eskader van F-117 gevechtsvliegtuigen opgesteld in Zuid-Korea.
Dit moet escalatie worden genoemd. Wij moeten eraan herinneren dat net zoals Iran groepen binnen Irak steunt, de Verenigde Staten groepen steunen binnen Iran. Net zoals Iran troepen voor speciale operaties heeft die binnen Irak werken, lazen wij dat er troepen uit de Verenigde Staten in Iran werken voor speciale operaties.
Net zoals Iran Hamas steunt, kwamen we twee weken geleden te weten dat de Verenigde Staten wapens voor Abbas steunen. Net zoals Iran en Syrië Hezbollah in Libanon steunen begrepen wij nu dat het Witte Huis heeft goedgekeurd dat de CIA oppositiegroepen binnen Libanon steunt. Net zoals Iran Syrië steunt, hoorden wij onlangs dat de Verenigde Staten Syrische oppositiegroepen gaan financieren. Wij vernamen deze week dat de president een aanval op het Iraanse consulaat in Arbil [Koerdisch Irak] goedkeurde.
Het Witte Huis houdt vol dat er geen plannen zijn om Iran aan te vallen. Maar de feiten wijzen duidelijk op iets anders. Het is eveneens zo klaar als een klontje dat de Iraniërs zullen kijken naar wat de regering doet, niet naar wat ze zegt.
Het is mogelijk dat de strategie van het Witte Huis alleen maar bedoeld is om druk uit te oefenen op Iran op een aantal fronten, en dat deze nooit tot iets zal leiden. Als het Witte Huis daarentegen op weg is om Iran aan te vallen, zullen wij getuige zijn van een paar nieuwe stappen op die weg.
Ten eerste weten wij dat er een groep op stafniveau bestaat van de Nationale Veiligheidsraad met de opdracht verontwaardiging in de wereld tegen Iran te creëren. Net als vóór de Tweede Golfoorlog, zal deze mediagroep beginnen met verhalen rond te strooien om een aanval tegen Iran te rechtvaardigen. Let op deze artikelen die verontwaardiging moeten opwekken.
De Patriot-raketten die naar de Golfstaten gaan zijn slechts een deel van de raketafweerinstallaties. Ik verwacht de verplaatsing van enkele Europese raketafweerinstallaties naar Israël net als vóór de Tweede Golfoorlog. Ik verwacht verplaatsing van extra USAF-militairen naar de basissen in Irak, misschien enkele naar Afghanistan.
Ik denk dat wij zullen lezen over de verplaatsing van enkele binnenkort naar Irak te zenden legerbrigades naar de grens met Iran. Hun opdracht zal zijn: elke Iraanse beweging in Irak in de gaten houden. Als één van de laatste stappen vóór een aanval zullen wij de tankers van de USAF zien die naar ongebruikelijke regio's, o.a. Bulgarije, worden gestuurd. Deze zullen worden gebruikt om de B-2 bommenwerpers, gestationeerd op luchtmachtbasissen van de VS, gedurende hun aanvalsopdrachten op Iran bij te tanken. Als dát gebeurt, zal het slechts een paar dagen duren vóór de aanval plaatsvindt.
Het Witte Huis zou de waarheid kunnen vertellen. Misschien zijn er geen plannen voor een volgend niveau tegen Iran. De brandstof voor een vuur is nochthans op zijn plaats. Alles wat we nodig hebben is een vonk. Het gevaar is dat wij voorwaarden hebben gecreëerd die tot een Grotere Midden-Oosten-Oorlog kunnen leiden.
(*) Sam Gardiner is een gepensioneerde luchtmachtkolonel van de VS. Hij heeft strategie en militaire acties gedoceerd aan de 'National War College' (landmacht), 'Air War College' (luchtmacht) en 'Naval War College' (marine). Bron: Counterpunch, 16-1-2007

Iran: De oorlog begint
De Verenigde Staten zijn van plan een catastrofale aanval op Iran uit te voeren. Voor de kliek rond Bush is de aanval een manier om tijd te winnen voor de rampzalige situatie in Irak. In zijn aankondiging van wat hij noemde een "stormvloed" van Amerikaanse troepen in Irak, gaf George W. Bush aan dat Iran het werkelijke doelwit is. "We zullen de kanalen voor de steun [aan de opstand in Irak] vanuit Iran en Syrië onderbreken ," zei hij. "En we zullen de netwerken die geavanceerde wapens en training verschaffen aan onze vijanden in Irak opsporen en vernietigen." "Netwerken" betekent Iran. "Er is vaststaand bewijs,"aldus een woordvoerder van het ministerie van buitenlandse zaken, "dat Iraanse agenten bij deze netwerken betrokken zijn en dat ze werken met individuen en groepen in Irak en daarheen worden gestuurd door de Iraanse regering."
Net zoals de bewering van Bush en Blair dat ze onomstotelijk bewijs hadden dat Saddam Hoessein massavernietigingswapens had opgesteld , ontbreekt aan het "bewijs" elke geloofwaardigheid. Het enige "vaststaand bewijs" is dat voor de dreigementen van de Verenigde Staten. De Amerikaanse vlootopbouw in het oostelijke deel van de Middellandse Zee is begonnen. Dit is vrijwel zeker een onderdeel van wat het Pentagon CONPLAN noemt, het luchtbombardement van Iran. In 2004 kwam de presidentiële richtlijn NSPD 35 uit met de titel "Machtiging voor het opstellen van kernwapens". NSPD 35 is uiteraard geheim maar er wordt algemeen aangenomen dat de richtlijn machtiging verleende tot het opslaan en opstellen van 'tactische' kernwapens in het Midden-Oosten. Dat hoeft nog niet te betekenen dat Bush ze zal gebruiken tegen Iran, maar voor het eerst sinds de meest gevaarlijke jaren in de oude Oorlog wordt er in Washington openlijk gepraat over wat destijds heette de 'beperkte' inzet van kernwapens.    John Pilger in Information Clearing House, 3 februari 2007..

2006

Een finaal optreden voor de Bush administratie?
Mogelijk is er door de Bush-administratie nog iets “groots”gepland, op niet te lange termijn en dat zou alsnog een al langer geplande aanval op Iran kunnen worden.
Een aanval op Iran zal evenwel nooit een invasie kunnen worden met grondtroepen. Om dat te doen beschikt de VS niet over voldoende soldaten, die hebben hun handen al vol aan Irak.
Iran is niet te bezetten naast Irak door de VS, zelfs niet met de NAVO erbij.
Een aanval op Iran zal dus veeleer een massale luchtaanval moeten worden. Een luchtaanval die kan gebeuren door de VS en Israël of de VS alleen. Israël zal de voorkeur geven aan een VS aanval zonder militaire direkte inzet vanwege Israël, opdat de VS alleen het vuile werk zou kunnen doen. Gebruik van kernbommen is zeker niet uitgesloten.
Een aantal konsekwenties van een aanval op Iran zijn ook gemakkelijk te voorspellen. De olieprijzen zullen om te beginnen snel hoge toppen bereiken met alle gevolgen van dien voor de ekonomie.
Een andere mogelijke belangrijke konsekwentie kan daarenboven zijn, dat het VS-leger dat momenteel in Irak de bezetting moet handhaven, verloren kan gaan.
Het VS leger zit namelijk in een vrij ingesloten positie in Irak en een oorlog met Iran kan een fatale en definitieve slag aan het VS leger in Irak tot gevolg hebben.
De bevoorrading van het VS-leger komt hoofdzakelijk uit één richting, met name vanuit Koeweit en de Golf havens. Als die aanvoerlijn wordt afgesneden dan zal het bezettingsleger in Irak vrij spoedig vele tekorten gaan krijgen waardoor het in elk geval al langzaam maar zeker tot afsterven gedwongen zal worden. Vooral is het VS-leger een enorme olieverslinder en hoewel Irak vol zit met ruwe olie, er is een groot tekort aan geraffineerde olie. Het VS-leger kan zich niet bevoorraden aan de bezinestations in Irak, zoals de Duitse tankbevelhebber, Guderian, wel kon doen tijdens zijn opmars in Frankrijk in 1940!  
Bij een VS-aanval op Iran, zullen de bevoorradingslijnen voor het VS-leger in Irak worden afgesneden. Het Iraakse verzet zal daar zijn bijdrage in leveren, maar ook is het dan best mogelijk dat het regulier Iraans leger Irak zal binnen vallen om zo mede de aanvoerlijnen van het VS-leger af te snijden. In en rond Bagdad komt het VS-leger dan nog verder in een zak te zitten en enkel middels de VS-luchtmacht zou dan enig soelaas kunnen geboden worden. Maar, eenvoudig slecht weer kan in de regio het (militaire) luchtverkeer lam leggen terwijl er tegelijkertijd heel veel kan gebeuren op de grond.
Of in de VS een senario zoals hoger beschreven zou kunnen bedacht worden in gezaghebbende militaire kringen is maar de vraag. Immers, het VS-leger is slachtoffer van zijn eigen propagandaverhalen en arrogantie.   De VS zijn de grootste en niemand kan ze verslaan, niemand kan ze met sukses bevechten en in de huidige geschiedenis hebben de VS het sterkste leger.
De VS-strijdkrachten kunnen dan technisch goed zijn uitgerust en goed getraind, dat ze verslagen kunnen worden werd reeds bewezen in Viëtnam. Daarenboven in Afghanistan of zelfs in Irak valt niet te spreken van een overwinning, hooguit van een bloedige bezetting om een marionetten-regering in stand te kunnen houden. Onverslaanbare en machtige legers zijn zo machtig en onverslaanbaar als een onzinkbaar schip. Het schip is onzinkbaar tot het om de één of andere reden toch zinkt! Het VS-leger kan zeker worden verslagen door strategie, middels geurilla-technieken.
Als de VS een leger verliezen in Irak, ingevolge oorlog tegen Iran, door toedoen vanwege het Iraakse verzet, vanwege een Iraanse geregelde militaire aanval of ingevolge een kombinatie van beiden, dan zal de wereld veranderen, dan zullen de VS hun Stalingrad in Irak hebben beleefd.
Maar ook, zelfs zonder een aanval op Iran, zullen de VS uiteindelijk een nederlaag te verwerken krijgen in Irak, die veel zal gaan lijken op hetgeen ze eerder hebben meegemaakt in Viëtnam.
Het Arabisch voor Viëtnam is hoe dan ook …. Irak! Een wanhopige aanval op Iran zal de situatie van het VS-leger alleen maar in een snel tempo doen verslechteren.
Het VS-bezettingsleger moet zich nu al in Irak van de ene legerbasis naar de andere haasten, in de hoop onderweg niet teveel te worden aangevallen. Verder betekent het in de praktijk schuilen in de groene zone in Bagdad of in hun militaire basissen. In feite kunnen we nu al spreken van een omsingeling van de VS-militairen in Bagdad.
Ook de Britten in het zuiden van Irak zijn de situatie absoluut niet meer meester.
Het Iraakse verzet is ondanks alles steeds sterker geworden en het aantal aanvallen op VS-militairen zijn dramatisch gestegen. De Al-Anbar provincie is niet langer onder kontrole van de VS.
Verwoede pogingen in Irak om een burgeroorlog te kreëren blijven aan de orde van de dag, met wisselend sukses, om toch wanhopig de aanwezigheid van buitenlandse militairen in Irak te kunnen gaan rechtvaardigen, om zelf buiten het schotsveld te kunnen gaan staan, gepropageerd als “vredesbrengers”.
Het feit dat het VS-leger gebonden zit, aan de Iraakse volksopstand betekent tegelijkertijd eveneens dat de VS-touwtjes op andere plaatsen in de wereld niet zo strak kunnen houden, waardoor er meerdere landen onder de VS-“bescherming” onderuit zullen kunnen komen..
In Afghanistan hebben de VS hun bezetting wel kunnen overdragen aan de NAVO, maar desondanks staat de nederlaag van de VS, ook van de NAVO in Afghanistan, nu al vast. Het is slechts een kwestie van tijd, maar ook van vele, vooral Afghaanse doden, ten behoeve van gepropageerde “Westerse demokratie”. Vrijheid en demokratie op zijn Westers, die gebracht moet worden, door zwaar bewapende militairen, betaald met veel bloed, uiteindelijk tot lof en heerlijkheid van het Westerse groot-kapitaal.
In Viëtnam kunnen toeristen nu een bezoek brengen aan het museum over de Amerikaanse oorlogsmisdaden in Viëtnam te Ho Chi Minh-stad (Saigon) of aan My Lai, een destijds uitgemoord Vietnamees dorpje, dat gerekonstrueerd werd.
Hoeveel musea over Amerikaanse en Britse oorlogsmisdaden zullen er straks te bezoeken vallen in Irak of Afghanistan en hoeveel My Lai’s zullen er straks bezocht kunnen worden in Irak of Afghanistan, na beëindiging van deze bloedverslindende oorlogen?
In het licht van de Iran-Irak-oorlog tijdens de jaren 80, zou je ook kunnen stellen, dat Iran momenteel dankzij de VS-invasie alsnog zijn slag in Irak probeert thuis te halen, terwijl de VS hoe dan ook in Irak de verliezende partij blijken te zijn, ondanks hun moorddadige optreden.
Luk Brusselaers    SOS Kinderen Irak Nl     04/11/06