China
2009
Washington speelt dieper spel met China. 11 juli 2009
Na de tragische gebeurtenissen van 5 juli in Xinjiang, de Oeigoerse
autonome regio in China, is het nuttig om eens nauwkeuriger te kijken naar de
werkelijke rol van de Amerikaanse regering en de ‘onafhankelijke’ NGO de
National Endowment for Democracy (NED). Alle tekenen wijzen er op dat de
Amerikaanse regering weer eens door middel van zijn ‘particuliere’
niet-gouvernementele organisatie NED massaal heeft geďntervenieerd in de
binnenlandse politiek van China.
De redenen voor Washingtons interventie in Xinjiang hebben weinig te maken met
bezorgdheid over vermeende schendingen van de mensen¬rechten door de
autoriteiten in Beijing tegen Oeigoeren. Het lijkt eerder veel te doen te hebben
met de strategische geopolitieke ligging van Xinjiang op de Euraziatische
landmassa en haar strategisch belang voor China’s toekomstige samenwerking op
economisch en energiegebied met Rusland, Kazakstan en andere Centraal-Aziatische
landen van de Shanghai Cooperation Organization.
De grootste organisatie die internationaal tot protesten opriep voor de Chinese
ambassades in de wereld is het Oeigoerse Wereldcongres (World Uyghur Congress -
WUC) uit Washington. De WUC slaagt er in een personeelsbestand te financieren en
heeft een heel mooie website in het Engels (...). Volgens rapporten van de NED
zelf, ontvangt het Oeigoerse Wereldcongres jaarlijks 215.000.000 dollar van de
National Endowment for Democracy (...)
Het strategische belang van Xinjiang voor de Euraziatische
energie-infrastructuur.
Enkele van China's belangrijkste olie-en gaspijpleiding routes gaan direct via
de provincie Xinjiang. Energiebetrekkingen tussen Kazakstan en China zijn van
enorm strategisch belang voor beide landen en maken China minder afhankelijk van
de oliebronnen die kunnen worden afgesneden door een mogelijk Amerikaans verbod.
F. William Engdahl, Global Research,
Xinjiang en Tibet: gelijkenissen.
Zware onlusten braken uit op zondag 5 juli 2009 in Urumqi, de hoofdstad van de
Chinese westelijke provincie Xinjiang. Zeer zware onlusten want er zijn 156
doden geteld en meer dan 1000 gewonden. Dat is veel meer dan tijdens de rellen
in Tibet in maart 2008. Maar de aard van de onlusten is fel gelijklopend: bendes
die de stad rondtrekken, brand stichten en mensen in elkaar kloppen. Volgens de
Chinese politie zijn er ongeveer 1500 mensen aangehouden. Dat er sociale en
etnische spanningen zijn in China zal niemand betwisten. Maar dat die gebruikt
worden in een internationaal geostrategisch spel vermelden onze berichtgevers
weinig. Daarom hier enkele bedenkingen precies daarover, meer bepaald over het
“eenheidsfront dalai lama - Xinjiang”.
De 14e dalai lama voelt zich verwant met de “strijd van de Uyguren van Xinjiang”,
dat zegt hij in tal van toespraken (o.m. in zijn toespraak voor het Europees
parlement, 4 april 2008). Maar hij noemt die streek “Oost-Turkestan”, die
volgens hem best onafhankelijk zou worden. De laatste tien jaar zijn er in de
Westerse wereld talrijke comités verrezen ter verdediging van de
onafhankelijkheid van “Oost-Turkestan”. Een orgaan dat overkoepelend wil zijn
bevindt zich in Duitsland, in München en heet “World Uyghur Congress”. De
voorzitster ervan bevindt zich in de USA en gaat er prat op dat hun beweging kon
ontstaan dankzij de steun van het “National Endowment for Democracy” (NED), de
zusterorganisatie van de CIA voor “vreedzame” operaties.[1] Haar boek “Dragon
Fighter” kreeg een voorwoord van de 14e dalai lama.
In de publieke boekhouding van het NED vind je vier Uyghur
oppositieorganisaties, die officieel samen iets meer dan 500.000 dollar
ontvingen in 2008.[2]
Dat is de link met de 14e dalai lama: zij hebben dezelfde sponsors.
Maar zij ‘ontmoeten’ elkaar ook. Een eerste conferentie van de “alliantie”
(Tibet, Oost-Turkestan, Zuid –Mongolië) vond plaats in New York op 16 oktober
1998. Officiëlen van de Clinton administratie, samen met vertegenwoordigers van
de dalai lama, van de Uyguren en de Mongolen. De 14e dalai lama had een
boodschap voor de vergadering: “Onze drie volkeren hadden banden in de
geschiedenis en zijn nu verenigd tegen de bezetting door China. Het Sovjet
imperium is ineengeklapt en naties hebben de vrijheid teruggevonden. Ik ben
optimistisch voor de toekomst van onze volkeren.”[3]
Het doel van dit alles lijkt me redelijk duidelijk: via etnische gesponsorde
ophitsing in diverse delen van China het land doen uiteenvallen, naar het
voorbeeld van de Sovjet-Unie.
http://infortibet.skynetblogs.be
[1] Zie hun site www.uyghurcongress.org “Rebiya Kadeer: The Uighur Dalai Lama”,
21/12/2006..
[2] www.ned.org/grants
[3] B. Raman, ex-veiligheidschef in India, in South Asia analysis Group, paper
n° 499, 24/07/2002.
2008
Spelen van de wrok of van de vriendschap?
Opinie over Beijing 2008.
Enkele dagen voor de start van de Olympische Spelen lijkt het alsof er een
alternatieve competitie aan de gang is. Sommige journalisten en
mensenrechtenorganisaties uit Europa en de VS wedijveren met elkaar om wie het
meest negatief en selectief, provocerend en belerend over China kan berichten.
Op de valreep heeft zich ook nog een Spaanse rechter gekwalificeerd. De gouden
medaille is voor wie meent dat hij Beijing heeft kunnen dwingen tot verandering.
In een zakelijke en waarheidsgetrouwe verslaggeving of beoordeling van de
Volksrepubliek moet worden erkend dat de mensenrechten er voortdurend
vooruitgaan. De definitie en het handvest van de Verenigde Naties spreken over
politieke burgerrechten, maar ook over even belangrijke economische, sociale en
culturele rechten. Als je China vergelijkt met landen met dezelfde economische
ontwikkelingsgraad en met een vergelijkbare inkomensniveau, omvang of
bevolkingsgrootte doet China het op bijna alle vlakken beter: 400 miljoen mensen
uit de armoede getild, meer gelijke kansen voor vrouwen en mannen, langere
levensverwachting, hoge alfabetiseringsgraad, langer onderwijs voor meer mensen,
betere arbeidswetgeving. Het jaarlijkse rapport van de United Nations
Development Programme, verschillende wetenschappelijke onderzoeken en studies,
de ervaringen van Chinezen zelf en van buitenlanders die er voor langere tijd
wonen, wijzen het uit. Burgerrechten en individuele politieke vrijheden zijn nog
beperkt, maar ook hier ziet men een onmiskenbare vooruitgang: een groeiende
diversiteit aan meningen (op internet en op straat), een vrijere pers die steeds
meer via onderzoeksjournalistiek belangrijke maatschappelijke debatten
stimuleert. Een weliswaar voorzichtige democratisering binnen en buiten de
communistische partij die door de huidige leiding klaar en duidelijk op de
agenda is gezet.
Het zou correct zijn om betreffende de aardbeving de aandacht niet alleen te
concentreren op mensen die hun verdriet in machteloze woede uiten, maar om ook
te erkennen dat in Sichuan de staat miljarden heeft ingezet voor een reddings-
en hulpoperatie zonder weerga, dat er zeshonderdduizend tijdelijke woningen
klaar zijn of op stapel staan, dat de regering de Chinezen heeft geďnspireerd
tot geweldige solidariteit en heeft toegezegd de kwestie van de slechte
schoolgebouwen tot op bodem te onderzoeken.
Bij de onteigeningen voor de Spelen zijn er, zoals overal bij onteigeningen,
fouten gemaakt en burgers die ontevreden blijven. Maar de meesten wonen nu in
betere huizen en hebben een compensatie gekregen die voor een derdewereldland
behoorlijk is.
Uiteraard is China trots op het mogen organiseren van de Olympische Spelen en op
de complimenten die het Internationaal Olympisch Comité geeft voor de algemene
organisatie en voor de uitstekende infrastructuur. Hoe kwaadwillig moet je zijn
om zelfs deze grootse prestatie af te breken of het feit dat de Chinezen “dit
graag laten zien” als iets bedreigends of bedrieglijks voor te stellen?
Het kan echt wel anders. Greenpeace geeft een voorbeeld. In het milieurapport
China after the Olympics: Lessons from Beijing van 28 juli, vermelden ze veel
tekortkomingen, maar ze geven tenminste evenveel goede cijfers: het openbaar
vervoer dat sterk is uitgebreid en verbeterd (vijf nieuwe metrolijnen!), 32.000
gezinnen geholpen om over te schakelen van steenkool op elektriciteit voor de
verwarming, 4000 bussen die rijden op samengeperst vloeibaar aardgas, de uiterst
strenge Europese IV-norm voor de uitstoot van voertuigen, enz. Het is niet nodig
geweest om op hoge toon te eisen dat de, toch zeer kritische, internetsite van
Greenpeace vrij toegankelijk moest worden. De milieuorganisatie adviseert uit
eerlijke bezorgdheid, geeft haar mening met normaal respect en zoekt niet
eenzijdig naar het negatieve. Het resultaat is dat de Chinezen, ook leden van de
regering, tegenover een dergelijke aanpak open staan en ook kunnen staan voor
overleg en discussie.
Organisaties zoals Amnesty International zien alleen maar politie, geblokkeerde
sites en gearresteerde dissidenten. China zou zijn beloften voor meer vrijheid
rond de Spelen hebben gebroken. Op elke concessie van Beijing wordt met weer
nieuwe eisen gereageerd.
Misschien is het goed ook eens rekening te houden met het gezichtspunt van de
Chinezen.
Rellen in Tibet, bommengooiers in Xinjiang die gemerkt hebben hoe je via een
bevooroordeelde pers de publieke opinie in het Westen kunt bespelen... Je zou
voor minder huiverig zijn om het risico te nemen dat doorgedraaide actievoerders
het sportfeest gaan bederven.
De Chinese leiders gaan realistisch te werk. De partij trekt de lessen uit de
crisis van de linkse beweging en ze kan dat doen omdat ze als partij is blijven
bestaan. De regering streeft vandaag meer naar gelijkheid en herstelt fouten uit
het recente verleden, niet omdat de Wereldbank dat wil, niet om zich aan de
macht vast te klampen, maar wel degelijk omdat ze de belangen van de bevolking
voor ogen houdt en naar de eisen luistert. De leiders ontkennen de problemen
beslist niet, maar ze willen en zullen zelf de rangorde en de volgorde van die
problemen bepalen. De Chinezen zullen hun eigen oplossingen vinden, bijgestaan
door de mensen die het echt goed met ze menen.
Dirk Nimmegeers, redacteur China Vandaag (uit eigen naam) 07/08/ 2008
Strategieën na de onlusten in Tibet.
Het geweld in Lhasa, op 14 maart 2008, door Tibetaanse groepen betogers tegen de
Huimoslims en de Han Chinezen was zo brutaal dat de 14e dalai lama en zijn
“regering” in ballingschap zich vrij snel verplicht zagen om zich er van te
distantiëren. Tal van buitenlandse toeristen getuigden allen in dezelfde zin:
brandstichting, stenigen of verbranden van mensen en ze met ijzeren staven en
messen bewerken. Tweeëntwintig doden en meer dan 300 gewonden, bijna uitsluitend
Hui en Han, een raciale raid[1][1]. Serge Lachapelle, een toerist van Montreal,
getuigt: “De moslimwijk is volledig vernield, geen enkele winkel bleef er
overeind.”[2][2] Al op dinsdag 18 maart verklaarde de 14e dalai lama in een
persconferentie dat “de gebeurtenissen in Tibet aan zijn controle ontsnapten en
dat hij zelfs zou aftreden indien het geweld voortduurt. Het geweld betekent
zelfmoord ”.[3][3] En Thubten Samphel, secretaris voor informatie en
internationale relaties van de Tibetaanse “regering” in ballingschap, had
slechts één woord tegenover de verslagen van de buitenlandse toeristen:
“tragisch”.[4][4]
Nochtans, bij het uitbreken van de onlusten, had de 14e dalai lama zelf, de
Tibetaanse “regering” in ballingschap en het wereldnetwerk van “Tibet Support”
groepen de internationale publieke opinie te verstaan gegeven dat “het Chinese
leger brutaal op een vreedzame betoging ingeschoten had.” De 14e dalai lama riep
de Chinese overheid op om “geen geweld te gebruiken.” Dit is blijven hangen bij
het overgrote deel van de wereldopinie. Diezelfde paar tientallen buitenlandse
getuigen kwamen echter in de pers met een ander verhaal: de politie en het leger
zijn zo gecontroleerd opgetreden tegenover de “het compleet uitzinnig geweld”
(de woorden van een Zweedse toerist), dat hen geen enkele dode kan verweten
worden.
De Chinese overheid spreekt van een voorbereide en georganiseerde opstand. Op 10
maart werd door de 14e dalai lama, zijn “regering” en zijn steungroepen de
opstand in Lhasa van 1959 herdacht. Voor de Tibetanen in het buitenland is dat
hun “nationale feestdag” geworden. Op die datum vertrok uit India een “mars op
Tibet”, georganiseerd door het nieuw opgerichte “Tibetan People’s Uprising
Movement”[5][5], een kaderorganisatie waarin ongeveer alle groepen van het
Tibetaanse “parlement” in ballingschap aan deelnemen: de NDP (New Democratic
Party), de jeugdbond (TYC) en de vrouwenbond. “Uprising” is moeilijk anders te
vertalen dan “opstand”. 10 maart was het signaal voor de opstand, wereldwijd
aangemoedigd door kleine betogingen voor de Chinese ambassades (o.m. in
Brussel). In de Tibetaanse gebieden in China circuleerden pamfletten, die
opriepen tot betogen voor onafhankelijkheid.[6][6] Driehonderd monniken van het
Drepung klooster in Lhasa hielden op 10 maart een bitsige nog geweldloze
betoging in het centrum van Lhasa, maar de politie kon hen zonder geweld doen
ophouden. Zoals we weten is dit op 14 maart anders uitgevallen. De afzonderlijk
opererende groepen Tibetanen, die in de hoofdstad vernielend rondtrokken, waren
volgens de ooggetuigen allen gelijkaardig “bewapend”: stokken, ijzeren staven,
rugzakken met stenen, brandbommen, lange messen of zwaarden. Het gevolg is
gekend.
Binnen de Tibetaanse gemeenschap in het buitenland is een sterke stroming
aanwezig die genoeg heeft van de “zachte” aanpak van de 14e dalai lama. Zij
concentreren zich in het “Tibetan Youth Congres”, de “jeugdbond”, meestal
dertigers. Eén van de vijf basistellingen van hu programma luidt: “strijden voor
de totale onafhankelijkheid van Tibet, zelfs als dit levens moet kosten.”[7][7]
Hun voorzitter, Rigzin, lost in een interview: “Ik roep de Tibetanen op om hun
betogingen verder te zetten tot China Tibet verlaat.”[8][8] De 14e dalai lama
roept op om de “mars op Tibet” (die moet normaal zes maanden duren tot aan het
begin van de Olympische Spelen in Beijing) te staken en bestempelt die als
“ondoeltreffend”, maar Rigzin, daarmee geconfronteerd, antwoordt kort:
“Neen!”.[9][9] Waarop de 14e dalai lama dan weer zegt: “stop met het geweld en
de oproep voor onafhankelijkheid, anders verliezen wij de steun van de
USA.”[10][10]
Op 21 maart is dan “toevallig” nummer drie van de USA, de voorzitster van het
Amerikaanse Congres Nancy Pelosi, op bezoek bij de 14e dalai lama in Dharamsala
in India. Zij noemt de situatie in Tibet “een uitdaging voor het wereldgeweten”
en eist van China de toestemming om een “internationale onafhankelijke
onderzoekscommissie” in Tibet toe te laten, om na te gaan of de beschuldiging
van Beijing dat “de dalai lama kliek achter de onlusten zit” wel waar is en om
toe te zien op de “behandeling van aangehouden betogers”.[11][11] Dat is één
spoor dat de USA volgen: China proberen te dwingen inspectieteams rond de
“Mensenrechten” toe te laten, of kunnen zeggen dat China die weigert. In
dezelfde zin ligt de oproep van de 14e dalai lama, die in zijn toespraak van 10
maart (alweer, nationale opstandherdenking) China in zijn geheel aanmaant om
“transparanter” te worden.[12][12] Dat doet aan de “glassnost” denken, die de
verbrokkeling van de USSR inluidde. Duitsland sluit zich al aan bij de eis voor
“transparantie” bij monde van zijn minister van Buitenlandse Zaken: “De federale
regering van Duistland zegt aan de Chinese regering: wees tranparant!”[13][13]
Eisen voor “transparantie” kunnen aan kracht winnen wanneer het intern verzet in
de Tibetaanse gebieden groter is. Onlusten zijn minder welgekomen voor het
vreedzaam aureool van de 14e dalai lama, maar kunnen misschien nu iets sneller
de strategie van de USA dienen. De kaart van de “dictatoriale repressie” is voor
hen gunstig om een wereldwijd protest rond de Olympische Spelen te bekomen.
Daarvoor hebben zij een aantal “strijders” nodig, want die lokken de repressie
uit. Het gaat voor de USA niet om Tibet, dat schreven zij al in 1949, het gaat
om China.[14][14] De tendens binnen de Tibetaanse gemeenschap in het buitenland
die gewelddadig verzet voorstaat neemt toe. Wanneer de 14e dalai lama zegt “pas
op of WIJ verliezen de steun van de USA”, kan dit mogelijks betekenen: “verlies
IK de steun van de USA, met mijn gematigde vreedzame koers”. Komen de USA
stilaan terug naar hun strategie van de jaren ’60, toen zij volop
guerrilla-activiteiten in Tibet steunden met wapens en geld? Dat is redelijk
waarschijnlijk. Nancy Pelosi van de USA wil de 14e dalai lama daarbuiten houden,
vandaar haar bericht aan het adres van Beijing: die man zit er voor niets
tussen. Maar zij heeft geen woord over voor het betreuren van de slachtoffers
van de etnische onlusten. Met andere woorden, het komt hen goed uit. En wanneer
iets “goed uitkomt” voor de USA, dan hangt daar geld aan de paasklok. Nancy
Pelosi uit in elk geval haar tevredenheid met de huidige toestand: “Dank om hier
de Amerikaanse vlag te laten wapperen. Dat is meer dan wat we ooit konden
dromen”, in haar toespraak in Dharamsala op 21 maart.[15][15]
Dat er honderden Tibetanen zich in het geweld lieten meegaan heeft natuurlijk
niet enkel een externe reden. De externe reden mag dan wel het startsein, de
ophitser en de sponsor zijn, maar zonder voedingsbodem haalt die niets uit. Er
zijn veel Tibetanen die de vruchten van de vooruitgang in China meepikten, maar
er zijn ook Tibetaanse armen in de steden, zoals er Chinese armen zijn. Er zijn
jonge werklozen, ongeacht hun etnische groep. Het is ook waar dat “le savoir
faire”, de moderne kennis laat ons zeggen, in Tibet aankomt via de Han Chinezen.
En dat de “high-tech” winkels door Han gerund worden. China antwoordt daarop:
“dat kan alleen maar goed zijn voor de uitwisseling”. Maar het is te begrijpen
dat delen van de Tibetanen zich wat voorbijgesneld voelen. Bovendien is de
aanwezigheid van de Han Chinezen niet massaal zoals de 14e dalai lama het
verkondigt, maar dat is nog een andere kwestie. Ten slotte zijn er ook de
kloosters, nog steeds machtig. Zij zien het eeuwenoude onderwijs aan hen
ontsnappen. Buiten de kloosters was er in het oude Tibet geen onderwijs. Het
gaat hier tevens om een “gevecht” tussen lekenonderwijs en “modern” onderwijs.
Getuige daarvan zijn de talrijke publieke scholen die in brand gestoken werden.
Het ergste is echter het verdrijven van alle “niet-Tibetanen” uit een regio die
één vierde van China beslaat en die nooit in die omvang door dalai lama’s
bestuurd werd en ook nooit door enkel Tibetanen bewoond was: Groot Tibet. Maar
ook “Groot Tibet” is nog een ander verhaal. Al in zijn toespraak in 1987 (net
voor zijn Nobelprijs) voor het Amerikaanse Congres zei de 14e dalai lama: “7,5
miljoen Chinese kolonisten zijn in Tibet toegekomen. Opdat de Tibetanen zouden
kunnen overleven als volk, moet deze transfer absoluut stoppen en moeten de
kolonisten terug naar China gestuurd worden.”[16][16] Daarna bespeelde hij in
interviews dikwijls hetzelfde thema: “de Tibetanen zijn in de minderheid in
eigen land”.
[1][1] Getuigenissen o.m. in International Herald Tribune, The Times (London),
Toronto Star (Canada), ARD TV (Duitsland), Agence France Presse, The Independant
(London), TIME-CNN (USA), The Strait Times (Singapore), South Morning Herald
(Australië), De Volkskrant (Nederland), Le Parisien (Frankrijk), BBC (London).
Gelijkaardige getuigenissen bij Xinhua (China).
[2][2] AFP, Hongkong, 19 maart.
[3][3] The Independent en The New York Times, beiden op 19 maart.
[4][4] AFP, 19 maart, Dharamsala, India.
[5][5] Zie hun website onder die naam.
[6][6] Xinhua, 19 maart. Tot op heden nog niet getoond aan de wereldpers.
[7][7] website TYC.
[8][8] AFP, 17 maart 2008.
[9][9] Time.com, 18 maart.
[10][10] New York Times, 19 maart.
[11][11] BBC-news, Asia-Pacific, 21/03/08 en CNN.com 22 maart.
[12][12] “statement of HH the Dalai lama on the 49th Tibetan Nationa Uprising
Day », persoonlijke website 14e dalai lama
[13][13] Associated Press, 21 maart
[14][14] Een rapport van het staatsdepartement voor het verre Oosten: “Indien
Tibet weerstand kan bieden tegen het communisme, dan is het in ons belang om het
te erkennen als onafhankelijk land in plaats van het te blijven beschouwen als
deel van China. (…) Het erkennen van Tibet als onafhankelijk land is voor ons
niet de echte kwestie. Waar het om gaat is onze houding tegenover China.”
Foreign Relations of US, 693.0031, 12/4/1949, Wisconsin digital library.
[15][15] International Herald Tribune, 21 maart
[16][16] « Plan de paix en 5 points pour le Tibet », 21/9/87 voor het Amerikaans
Congres.
Ooit was Tibet Mongools
De volledige Chinese provincie Qinghai wordt door de regering van de 14e dalai
lama opgeëist als “Groot Tibet”.
Qinghai is een mengelmoes van etnische groepen.
Er wonen bvb nog redelijk wat Mongolen. Qinghai was de ontmoetingsplaats tussen
de Tibetanen en de Mongolen in de 13e eeuw.
Niet alleen de ontmoetingsplaats, maar ook de plaats voor de eerste
krachtmeting. De Mongolen wonnen en onderwierpen Tibet.
Sommigen zijn er gebleven, tot op vandaag. De Mongoolse legers brachten ook hun
gevangen arabieren mee.
Die gaven het ontstaan aan de Hui en de Salar bevolking in Qinghai, zeer
talrijk.
Qinghai opeisen betekent voor de regering van de 14e dalai lama: alle “Chinezen”
buiten.
Wie zijn die “Chinezen”? De Mongolen mogen blijven omdat ze boeddhisten zijn,
zelfs als zijn zij sinds zeven eeuwen “Chinees”.
De Hui en de Salar, die ook sinds zeven eeuwen “Chinezen” zijn, moeten buiten,
want die zijn moslims.
Dat laatste wordt niet letterlijk gezegd in de teksten van de Tibetaanse
regering in ballingschap.
De Mongolen worden wel bij naam genoemd, als broedervolk. Al de rest krijgt het
etiket “koloniserende Chinezen”, “recent, sinds de Chinese Volksrepubliek”.
2007
2006
Verslag van de China-avond op 22.3.2007 in het afdelingskantoor AKF te Terneuzen.
Dhr Ng Sauw Tjhoi is VRT-journalist van Chinese afkomst die
reportages en documentaires maakte over o.m. China. Tevens is hij mede-auteur
van het recent verschenen boek “Made in China”. Het boek geeft adhv 45
interviews weer wat er speelt (37 Chinezen met een zeer gevarieerde achtergrond
+ 8 Belgen met verschillende achtergronden).Vragen die aan de orde kwamen waren – zoals in de uitnodiging
stond – :
“China en de gevolgen voor werkgelegenheid in Nederland en de houding van
vakbonden.
“China ontwikkelt zich in een razendsnelle vaart en wat is de weerslag daarvan
bij ons?
“Zullen de Chinese produkten onze markten overspoelen en arbeidsplaatsen
vernietigen?
“Hoe zijn de werkomstandigheden voor de werkers in China?
“Welke rol spelen de Chinese vakbonden?
“Hoe gaat men om met de enorme milieuproblemen?De zaal was opnieuw vol, net als bij onze vorige bijeenkomst
over Venezuela op 14.9.2006. Helaas waren er weinig ABVAKABO FNV-leden. Dhr Tjhoi ging uitgebreid in op de situatie in China adhv een
mooie powerpointpresentatie die de volgende zaken behandelde :
1 Introductie toen en beelden van nu
2 Enkele cijfers en feiten
3 Kloof
4 Grote problemen
5 Werkomstandigheden
6 China en de vakbond
7 Hu Jintao (huidige president van China)Toelichting :
1 De uiteenzetting gebeurde met een historische terugblik waarin vooral
het Confucianisme, Boedhisme, Taoďsme de revue passeerde. Om China goed te
begrijpen is het nodig deze 5.000 jaar oude cultuur enigszins te kennen. Zo
vloeit uit het confucianisme voort dat de familie op de 1e plaats komt. De
sociale harmonie is leidraad. Er wordt veel belang gehecht aan relatienetwerken
en gezichtsverlies speelt ook een grote rol. Tradities bepalen het leven.
2 Er volgt een goed overzicht van interessante cijfers die in het te
koop aangeboden boek telkens ook onderop de rechter bladzij vermeld staat. Dit
wordt ook met foto’s geďllustreerd. De cijfers zijn afkomstig uit onverdachte
hoek : Wereldbank en UNDP. Er zijn ruim 1.4 miljard inwoners, waarvan 25 miljoen
Christenen en 20 miljoen moslims. Ook is er veel aandacht voor minderheden (niet
Han-chinezen).
3 Vervolgens komen ook de grote verschillen in beeld van rijk en arm.
Sinds een aantal jaren doet China volop mee in de wereldeconomie en de gevolgen
daarvan zijn goed zichtbaar. Daar waar armoede was is er nu enige vooruitgang
voor velen en grote vooruitgang voor enkelen. Er zijn al veel miljonairs en
zelfs al miljardairs. Helaas is de armoede nog niet uitgebannen, maar doorgaans
ervaart iedereen de situatie als vooruitgang. De consumptie neemt toe en de
vraag naar werkgelegenheid ook. Zo is er al jaren sprake van een economische
groei van zo’n 10% per jaar. De steden breiden enorm uit (zie ook onder 4) en er
worden enorme projecten infrastructurele uitgevoerd, zoals : Bouw van moderne
winkelcentra, light train, grote autowegen.
4 De problemen zijn de interne migratie van het platte land naar de
steden (666 steden met een bevolking van meer dan 1 miljoen inwoners, de
grootste stad heeft zelfs 33 miljoen inwoners). Deze migratie brengt problemen
met zich mee omtrent reizen, slapen, eten, maar ook familieproblemen zoals
scheidingen, prostitutie en misdaad. Ook is corruptie een zaak die nu stevig
aangepakt wordt.
5 Bij de werkomstandigheden moet je ook denken aan de huisvesting, die
vaak miserabel is in onze ogen, maar waarbij het betrokkenen er vooral om gaat
om snel geld te verdienen zodat ze over enkele jaren in hun plattelandsgebied
een eigen zaak(je) kunnen beginnen. Ook de inhouding van sociale premies en
belasting wordt genoemd. De werkgevers betalen 20% premie en ook de werknemer
betaalt zijn deel. De wettelijke werkweek is ook 40 uur en er bestaat ook de
verplichting om toelagen te betalen bij overwerk en bij werken op onregelmatige
tijden.
6 De vakbond (ACTFU = All China Federation Trade Union) heeft 170
miljoen leden. Ze bewaakt de wettelijke naleving waar nodig, zoals ook de
noodzaak om naleving te kunnen afdwingen dmv bijv sancties. Op dit moment zijn
deze zaken nog in een ontwikkelingsstadium omdat het kapitalisme nu gemengd met
socialisme in de praktijk moet werken. Dit is nieuw čn uniek. Hoewel China
daarin haar eigen weg gaat is het toch van belang dat ze kan samenwerken met
westerse vakbonden. Dat is echter niet mogelijk omdat de westerse bonden
verenigd in het IVVV (internationaal verbond van vrije vakbonden) nog steeds
geen communistische bonden erbij willen. Dit geldt bijvoorbeeld ook voor de
Cubaanse vakbond CTC.
7 Bijna iedereen kent de namen : Soen Yat Sen (oprichter communistische
partij van China), Mao, Tsjoe En Lai, Deng Sja Peng. Maar bijna niemand kent in
deze mondiale tijd de huidige president Hu Jintao. Het kongres van deze maand
heeft net geregeld dat de belasting voor de buitenlandse ondernemingen gelijk
getrokken worden met de binnenlandse belastingen : van 15% naar 25%. Er is in
het westen (USA + EU) veel protest tegen, maar in de EU zakt dat protest al.
Deze reëele lastenverzwaring is eigenlijk maar een heel geringe aantasting van
de winstmarge en zal gewoon verwerkt worden in de eindprijs.Verder zullen we de komende tijd nog veel van China vernemen
zoals daar zijn :
2008 Olympische Spelen 2009 Europalia 2010 Wereldexpo Aan het eind van de presentatie ontstaat er nog een goede
discussie met de aanwezigen.
Tot zover dit verslag van een geslaagde avond. Willem Sleijster (afd-secr)