België

2009.

De sofismen van de rechtbank inzake beroepsverbod Luk Vervaet. Lieven De Cauter 01 november 2009
Raison d’état inroepen als een idealist gewoon wil lesgeven in gevangenissen en opkomen voor de rechten van gevangenen, ook van vermeende terroristen, is misschien juridisch technisch correct (hoewel wij dat ten zeerste betwijfelen) maar het is van een onrechtvaardigheid die tegelijk ten hemel schreeuwt en met verstomming slaat.
“De rechtbank van eerste aanleg te Brussel, onder het voorzitterschap van rechter Hayez, heeft uitspraak gedaan in het proces van Luk Vervaet, leraar Nederlands in de gevangenis van St Gilles, tegen de Belgische staat. Het vonnis bevestigt de beslissing van de gevangenisautoriteiten om Luk Vervaet de toegang tot alle Belgische gevangenissen te ontzeggen en bevestigt ook dat hij geen toegang krijgt tot zijn persoonlijk dossier.
Op de vraag om de beslissing van Hans Meurisse, de algemeen directeur van de Belgische penitentiaire instellingen, om Luk Vervaet de toegang tot de gevangenissen te ontzeggen, op te schorten, antwoordt de rechtbank : « het recht om in een gevangenis binnen te gaan is Luk Vervaet slechts toegestaan binnen het kader van zijn werk voor een vereniging… Dit recht was van bij het begin voorwaardelijk, van bepaalde duur en verstrekt binnen het kader van de competentie van de administratie. »
De rechtbank stelt ook dat « zijn recht op arbeid niet in gevaar is gebracht vermits er geen enkel bewijs is aangevoerd dat hij zijn werk zal verliezen. » Op de vraag naar meer uitleg over de reden van zijn beroepsverbod, met name wat er verstaan wordt onder « veiligheidsredenen », antwoordt de rechtbank dat « de veiligheidsredenen niet verder moeten geëxpliciteerd worden ».
Waarom ? Omdat in de motivering voor het intrekken van zijn toelating om in de gevangenis te werken verwezen wordt naar « de uitzonderingen in de wet van 29 juli 1991 die maken dat een beslissing niet verder moet gemotiveerd worden, namelijk ingeval het gaat om 1. Een gevaar voor de buitenlandse veiligheid van de staat, 2. Het in gevaar brengen van de openbare orde ». Tenslotte veroordeelt de rechtbank Luk Vervaet tot het betalen van 1200 euro aan de Belgische staat.” Tot zover het perscommuniqué, dat wellicht niet eens de kranten haalt.
Nochtans is dit zeer ernstig. Dit soort cynische sofismen zijn de rechtsstaat onwaardig. Vervaet wordt geweerd uit de gevangenis. Waarom? Daarom! En dat hij daardoor zijn beroep niet meer kan uitoefenen (lesgeven in de gevangenis) en dus zal worden ontslagen (ook natuurlijk omdat de gevangeniswezen werkgever is van de vzw waarvan Vervaet lid is, en dus broodheer) geldt voor de rechter niet als bewezen.
Wel hij kan toch echt wel zijn beroep niet uitoefenen, ook al zou hij niet worden ontslagen, hoewel dat ontslag zeer waarschijnlijk is. Het kleinste kind begrijpt dit, het is de meest elementaire logica, maar een rechter, ho maar, die heeft formules om zich achter weg te steken. Hij krijgt ook geen inzage in zijn dossier. Dat nog moet aangetoond worden dat de veiligheid van de staat in het gedrang komt, zou zelf de veiligheid van de staat in het gedrang brengen. Fraai. Als dat waar is, dan kan iedereen uitgesloten, vervolgd, opgesloten of wat dan ook worden, zonder verdere uitleg, want je kan het niet eens nagaan.
Het is een elementaire rechtsregel dat de beschuldigde weet waarvan hij beschuldigd is. Dit soort ‘veiligheidredenen’ inroepen is de perfecte cirkel. Het is niet eens: waarom, daarom. Het waarom zou een reden kunnen inhouden die niet kan openbaar gemaakt worden, dus hoeft het niet gemotiveerd.
Raison d’état inroepen als een idealist gewoon wil lesgeven in gevangenissen en opkomen voor de rechten van gevangenen, ook van vermeende terroristen, is misschien juridisch technisch correct (hoewel wij dat ten zeerste betwijfelen) maar het is van een onrechtvaardigheid die tegelijk ten hemel schreeuwt en met verstomming slaat. Ik hoop dat het platform voor vrije meningsuiting en alle sympathisanten van Luk Vervaet hun verbazing en ergernis uit zullen spreken in de sterkst mogelijke bewoordingen.
prof. dr. Lieven De Cauter, cultuurfilosoof-essayist, stichtend lid van het platform voor vrije meningsuiting.

Hezbollah in het Belgisch Parlement. door Luk Vervaet
De aanwezigheid maandag 15 december van een volksvertegenwoordiger van de Libanese partij Hezbollah en van de directeur van het televisiestation Al Manar in de conferentiezaal van het Belgisch parlement heeft heel wat stof doen opwaaien in politieke kringen en in de media.
Op enkele inhoudelijke artikels na, heeft men het vooral over "het parlement dat van niets wist en dat zich bedrogen voelt door de aanwezigheid van Hezbollah". Een repliek op deze verklaringen die Hezbollah persona non grata verklaren in België.
Vooreerst mist de mediaophef en de reactie van de "bedrogen parlementairen" elk respect voor Palestina en Libanon. De hoofdspreker op de conferentie was dr. Hassan Kraishe, de actuele, verkozen vice-voorzitter van het Palestijnse Parlement. De heisa "tegen de Hezbollah aanwezigheid" op een conferentie, waar hij als hoofdspreker te gast was, is op zijn zachtst gezegd kwetsend voor een man die de rang heeft van een Herman Van Rompuy of een Herman De Croo, en die zelf een onafhankelijke politicus is. De reactie is ook kwetsend voor Libanon, waarvan de Consul in België de conferentie bijwoonde. Veertien dagen geleden beloofden Leterme en Michel bij hun bezoek aan Libanon nog 4 miljoen euro extra steun aan een land met een regering waar Hezbollah deel van uitmaakt. In februari 2009 vertrekt Flanders Investment and Trade en Brussels Export, respectievelijk missies van het Vlaamse en het Brussels gewest, naar Libanon. De afwijzende reactie na afloop van een conferentie over de gevangenen is een kaakslag voor de onafhankelijke positie die België in Libanon probeert in te nemen en waar onze soldaten nog steeds de 1 miljoen onontplofte bommen, die Israël dropte op Libanese grond, aan het opkuisen zijn. "Het werk op het vlak van ontmijning en gezondheidszorg wordt erkend door alle partijen", zei minister De Gucht hierover. Wil men België elk onafhankelijk diplomatiek gezag in de regio doen verspelen ?
Vervolgens gaan de reacties tegen Hezbollah voorbij aan de inhoud van de conferentie.
Gaza is omgevormd tot een reservaat. Het sterft onder het Israëlisch beleg en voor de ogen van de internationale gemeenschap. 41 democratisch verkozen Palestijnse volksvertegenwoordigers zitten sinds twee jaar zonder vorm van proces in Israëlische gevangenissen. In plaats van een boodschap van solidariteit met de bevolking van Gaza en met hun gevangen collega’s lijkt de afwijzing van het Belgisch parlement eerder op een vrijbrief aan Israël om dan ook maar de verkozenen van Hezbollah in de kerker te stoppen.
In een conferentie over de kwestie van de gevangenen is het volkomen logisch en legitiem dat Hezbollah het woord krijgt. Het is immers Hezbollah dat in juli laatstleden, onder toezicht van het Internationaal Rode Kruis, zijn nu al achtste akkoord met Israël afsloot en er op die manier voor zorgde dat er opnieuw Palestijnse en Libanese gevangenen vrijkwamen, die Israel anders nooit zou vrijlaten. In de aanvraag voor de conferentie werd aan alle betrokken parlementairen duidelijk gesteld dat "de Libanese volksvertegenwoordiger Hussein Al Hadj Hassan over deze uitwisseling van gevangenen met Israël zou spreken". Dat leek geen probleem, tot de hetze begon. Men heeft perfect het recht om het niet eens zijn met de posities van Hezbollah, maar deze partij is niet illegaal, bevindt zich niet op een terroristenlijst, en is even legitiem als eender welke Belgische regeringspartij. Maakt men evenveel problemen met vertegenwoordigers van Israël, dat door alle internationale organisaties aan de schandpaal is genageld voor het aan zijn laars lappen van alle Uno-resoluties en verdragen van humanitair recht?
Tenslotte vond er helemaal geen extremistische bijeenkomst plaats, maar een serene uitwisseling van informatie en een debat met 120 deelnemers, met respect voor alle democratische regels en overtuigingen. De Union des Juifs Progressistes de Belgique deelde er zijn folders uit en hun vertegenwoordigers kwamen actief tussen in het debat. De voormalige Belgische consul in Jerusalem woonde de conferentie bij. Er was ook de heer Joël Rubinfeld, de nieuwe ‘militante’ voorzitter van het CCOJB (Comité de coordination des organisations juives de Belgique), die zelfs in Joodse kringen gekend staat als een extremist. Alhoewel de inschrijving voor de conferentie verplicht was bood hij zich onaangekondigd aan, kon hij ongemoeid de hele bijeenkomst op band opnemen, en kon hij zijn tussenkomst doen tegen het zogeheten antisemitisme van Hezbollah en Al Manar, waarop hij een beleefd maar een gepast antwoord kreeg. Indien er bij de aanwezigen één indruk overbleef van de gastsprekers dan was het wel dat ze, in tegenstelling tot de heer Robinfeld, te maken hadden met verzetsmensen, die zich steunen op feiten, op gezond verstand, met een open geest.
(Uitpers, nr 105, 10de jg., januari 2009)
Luk Vervaet is voorzitter van IUPFP (International Union of Parlementarians for Palestine) België.

Links en de steun aan het verzet.Nadine Rosa-Rosso
Tussenkomst op het Internationaal Forum van Beyrouth voor het verzet, het anti-imperialisme, de solidariteit der volkeren en de alternatieven.
17 januari 2009    (vertaling Ida Dequeecker)
De centrale vraag op dit forum betreft de wereldwijde steun aan het verzet tegen het imperialisme. Als Belgische onafhankelijke communistische militant zal ik het enkel hebben over de houding van Europees links tegenover deze vraag.
De kern van het probleem kwam eens te meer duidelijk tot uiting in de massale betogingen voor steun aan het volk van Gaza, die plaatsgrepen in de Europese hoofd- en grote steden: de grote meerderheid van de links, communisten inbegrepen, is wel bereid het volk van Gaza te steunen in zijn verzet tegen de Israëlische agressie, maar niet de politieke vertolking van dat verzet door Hamas in Palestina of Hezbollah in Libanon. Erger, links klaagt Hamas en Hezbollah aan en bestrijdt ze. Links steunt het volk van Gaza humanitair maar niet politiek. Ze is veel meer begaan met de populariteit van Hamas en Hezbollah bij de Arabische massa's dan met het feit dat Israël er bewust en openlijk op uit is om deze organisaties te vernietigen. Men kan zonder overdrijving stellen, en dat wordt ook min of meer openlijk toegegeven, dat links politiek gezien op dezelfde lijn staat als de Israëlische regering: de steun van het volk aan Hamas en Hezbollah moet gebroken worden. En dit niet alleen in het Midden-Oosten maar ook in Europa: de overgrote meerderheid van de betogers in Brussel, Londen of Parijs was immers van Maghrebijnse origine en andere Derde Wereldlanden.
De reacties van links op deze betogingen zijn symptomatisch. Ik citeer er enkele van de vele. Op de site van Res Publica in Frankrijk lezen we het volgende commentaar op de grote betoging van 3 januari 2009 in Parijs: "Wij weigeren in de val te trappen van de islamisten van Hamas, van de islamistische Jihad en van Hezbollah!". "Een paar linkse en extreem linkse militanten (die zeer zwak hadden gemobiliseerd) werden letterlijk opgeslokt door een menigte waarvan de meningen tegengesteld zijn aan alles wat de Franse republikeinse beweging belichaamt en aan alles wat de linkerzijde in de 21ste eeuw verdedigt. Meer dan 90% van de betogers hingen een anti-laicistisch, anti-republikeins, integristisch en communautaristisch wereldbeeld aan, gefundeerd op de botsing der beschavingen en een cultureel relativisme waarvan we de nefaste ontsporingen kennen, ondermeer in Groot-Brittannië".
Res Publica is noch marxistisch noch communistisch, maar ook op marxistische sites zoekt men tevergeefs naar een positieve uitspraak over Hamas. Men vindt er wel uitspraken in de trant van: "Wat men ook mag denken van Hamas één zaak staat als een paal boven water: de Palestijnse bevolking heeft Hamas democratisch aan de macht gebracht in Gaza via verkiezingen die onder internationale controle zijn verlopen". Wie verder zoekt naar "wat we ook mogen denken over Hamas" vindt zowel op de site van de Franse Communistische Partij als op die van de Belgische PVDA een artikel met de titel "Hoe Israël Hamas aan de macht bracht". Daarin wordt uitgelegd hoe Hamas gesteund werd door Israël, de VS en de EU. Meer niet. Ik benadruk dat dit artikel op 2 januari 2009 op de site werd geplaatst, na een week van intensieve Israëlische bombardementen en aan de vooravond van het grondoffensief, waarvan het uitgesproken doel de vernietiging van Hamas was.
Ik kom terug op het citaat van Res Publica. Het vertolkt vrij goed de algemene attitude van links ten aanzien van het Palestijns verzet én ten aanzien van de Arabische en islamitische bevolking in Europa.
Vooral wat tussen haakjes staat in dat citaat is betekenisvol: links en extreem-links (die zeer zwak gemobiliseerd hadden). Na zo'n uitspraak zou men zich kunnen verwachten aan een zelfkritische balans van deze zwakke opkomst op een moment dat het bloedbad onder het Palestijnse volk volop aan de gang was.
Maar neen alle pijlen worden gericht tegen de meerderheid van de betogers (90%), die ervan beschuldigd worden een "oorlog der beschavingen" te voeren.
Op alle betogingen in Brussel waaraan ik heb deelgenomen heb ik de betogers gevraagd om de Arabische slogans te vertalen en ze deden dat telkens met veel plezier. Wat ik heb gehoord waren steunbetuigingen aan het Palestijnse volk, aanklachten tegen de Israëlische misdaden, tegen de Arabische regeringen, in het bijzonder tegen de Egyptische president Moebarak, aanklachten tegen de oorverdovende stilte van de internationale gemeenschap en van de medeplichtigheid van de EU. Volgens mij waren het politieke slogans die volkomen pasten bij de situatie. Maar ongetwijfeld willen sommigen alleen het "Allah Akhbar" horen en vormen ze hun oordeel enkel op basis daarvan.
Het feit alleen al dat slogans in het Arabisch geroepen worden volstaat om links te ergeren. Zo was het organisatiecomité van de betoging van 11 januari bezorgd om de talen die zouden gebruikt worden. Maar kon men niet eenvoudigweg beslissen om een vertaling van de slogans uit te delen!? Het zou een eerste stap geweest zijn naar wederzijdse begrip. Toen we in 1973 betoogden tegen de pro-Amerikaanse militaire coup van Pinochet in Chili, kreeg niemand het in het hoofd om de Latijns-Amerikaanse betogers aan te manen om in het Frans te scanderen. In die strijd hebben we ons allemaal de Spaanse slogans eigen gemaakt en geen mens die er aanstoot aan nam.
Het gaat dus inderdaad om wat er tussen haakjes staat: waarom is de mobilisatie van links en uiterst links zo zwak? Om het duidelijker te formuleren: zijn links en uiterst links nog in staat om te mobiliseren rond de Palestijnse kwestie?
Het probleem was al aan het licht gekomen tijdens de Israëlische invasie van Libanon in de zomer van 2006. Laat me een ex-Israëlische burger en antizionist citeren, die een onderkomen vond in Londen, de jazzmuzikant Gilad Atzmon, die zes maanden voor de invasie het volgende zegde: "Sinds enige tijd is het duidelijk dat de linkse ideologie wanhopig worstelt om haar plaats te vinden in de strijd tussen het Westen en het Midden-Oosten, die zich begint af te tekenen. De parameters van wat men genoegzaam de "clash of civilisations" is gaan noemen liggen al zo duidelijk vast dat de "rationele" en "atheïstische" linkse militant zeker gedoemd is dichter bij Donald Rumsfeld te staan dan bij een gelovige Moslim".
Het probleem kan niet duidelijker omschreven worden. Van die parameters zou ik er kort twee willen belichten die de linkerzijde letterlijk verlammen als het op steun aankomt voor het Palestijns of het Libanees verzet en meer in het algemeen voor het Arabische en/of moslim verzet: de godsdienst en het terrorisme.
Links en de godsdienst
Verbijsterd door de religieuze gevoelens van mensen met een immigratie-achtergrond zwaait de links, marxistisch of niet, om de haverklap met de befaamde uitspraak van Marx : "Religie is opium van het volk". Daarmee denkt ze alles gezegd te hebben. Het volk moet voor alles een degelijke ontwenningskuur ondergaan. Ik citeer de tekst van Marx, die aan deze conclusie voorafgaat. Niet dat ik me wil verschuilen achter een autoriteit, maar omdat ik daarmee hoop diegenen aan het denken te zetten die zich op dat citaat beroepen.
"Religie is de algemene theorie van deze wereld, (…) haar logica in populaire vorm, haar spiritualistisch eergevoel, haar bezieling, haar morele betrachting, haar vervolmaking, haar algemene troost-en rechtvaardigheidsgrond.(…) Het godsdienstig lijden is tegelijkertijd de uitdrukking van het werkelijk lijden en het verzet tegen het werkelijke lijden. De religie is de verzuchting van het schepsel in nood, het geweten van een harteloze wereld, de geest van van tijden zonder geest. Zij is opium van het volk."
(vertaling van Prof. W. Banning , Leven, Leer en betekenis, 1960, Het Spectrum (p. 62-63))
Ik ben altijd atheïst geweest en dat blijf ik, maar de opgang van de religieuze gevoelens bij de mensen verbaast mij geenszins. In de wereld van vandaag doen de meeste politici, ook de linkse, niet liever dan hun onmacht uitschreeuwen: ze kunnen niets tegen de militaire overmacht van de VS, ze kunnen niets of bijna niets tegen de financiële speculatie et de winstlogica, die miljarden mensen op deze aarde in armoede dompelen, honger doen lijden en.doden. Dat alles is immers te wijten aan "de onzichtbare hand van de markt". "De onzichtbare hand" of "de goddelijke tussenkomst" : waar zit het verschil ? Het enige verschil is dat de theorie van de "onzichtbare hand" de mensen alle middelen ontzegt om voor sociale en economische rechtvaardigheid te strijden en dat de "goddelijke tussenkomst" hen vaak lijkt te helpen om stand te houden en weerstand te bieden. Of we dat nu aangenaam vinden of niet, het is niet door op miljarden mensen te spuwen dat we een toenadering tot hen zullen bewerkstelligen.
Links doet precies hetzelfde als wat het aan de islamisten verwijt: zij analyseert de situatie enkel in religieuze termen. Ze weigert om de religieuze uitingen te zien als "een protest tegen de ellende". En, kunnen we er vandaag aan toevoegen, tegen het imperialisme, het kolonialisme en het neo-kolonialisme. En door deze weigering snijdt ze zich compleet af van een enorm deel van de volksmassa's. Ik kan het niet beter uitdrukken dan Gilad Atzmon: "In plaats van ons geloof op te leggen aan anderen, zouden we er beter aan doen om te leren begrijpen waarin de anderen geloven". Want als we blijven weigeren om te leren begrijpen, zullen we de rest van ons leven blijven jammeren over de religieuze gevoelens van de massa's in plaats van samen met hen de strijd aan te binden voor vrede, onafhankelijkheid en sociale en economische rechtvaardigheid.
Maar er is meer. Het lot dat de Islam beschoren is verschilt erg van dat van de christelijke godsdienst. Links doet daar aan mee. Nooit heb ik links weten aarzelen om solidair te zijn met de Latijns-Amerikaanse bisschoppen, aanhangers van de bevrijdingstheologie en de strijd tegen het yankee imperialisme in de jaren 70, of met het Ierse katholieke verzet tegen het Britse imperialisme. Nooit heb ik de linkerzijde kritiek weten geven op Martin Luther King voor zijn verwijzingen naar het evangelie, die een krachtige hefboom waren voor de mobilisatie van de massa's van zwarte Amerikaanse werkers, die geen politieke, economische of sociale rechten hadden in de VS van de jaren 60. De ongelijke behandeling, het systematische wantrouwen ten aanzien van Moslims, die er allen zonder enig onderscheid van worden verdacht ons de sharia te willen opdringen, kan maar verklaard worden door het kolonialisme, dat ons bewustzijn diep heeft getekend. Vergeten we niet dat de Communisten, zoals de KPB, de weldaden van de kolonisatie ophemelden, die enthousiast verspreid werden door christelijke missionarissen. Zo staat er in het programma van 1948 van de KPB, die net uit een periode van heroisch verzet tegen de nazi bezetter kwam, het volgende te lezen over Belgisch Kongo: "a) Oprichting van één enkele economische eenheid Belgie-Kongo; b) Ontwikkeling van de handel met de kolonie en te gelde maken van haar nationale rijkdommen; c) nationalisatie van de rijkdommen en trusts in Congo; d) ontwikkeling van een blanke kolonisten laag en van een zwarte boeren en artisanale laag; e) geleidelijke toekenning van democratische rechten en vrijheden aan de zwarte bevolking."
Dit soort politieke vorming van de arbeiders leidde ertoe dat er zo goed als geen reactie kwam vanwege diezelfde arbeiders op de moord op Patrice Lumumba, Pierre Mulele en zoveel andere anti-imperialistische leiders en militanten in Afrika. Immers "onze" christelijke beschaving is toch beschaafd, nietwaar? En democratische rechten en vrijheden kunnen maar "geleidelijk" toegekend worden aan de massa's in de derde wereld, vermits ze te barbaars zijn om er goed gebruik van te kunnen maken.
Op basis van precies dezelfde politieke kolonialistische redenering vreet de linkerzijde zich op van spijt omdat ze de democratische verkiezingen in Palestina ondersteund heeft. Jammer, men had wat "geleidelijker" te werk moeten gaan, vermits een meerderheid nu voor Hamas heeft gestemd. Erger, de links verwijt het Westen dat het "de PLO gedwongen heeft om parlementsverkiezingen te organiseren in 2006 op een moment dat alles er op wees dat Hamas de verkiezingen zou winnen". Dat staat te lezen op de sites van de Franse KP en de Belgische PVDA.
Als men nu eens zou ophouden met zich blind te staren op de religieuze overtuigingen van mensen, dan zou men misschien "leren begrijpen" waarom de Arabische en moslimmassa's, die vandaag betogen voor Palestina, "zéro" schreeuwen tegen Moubarak, een Arabische en moslim leider, en waarom ze de naam van Chavez scanderen, een christelijke Latijns-Amerikaanse leider. Laten ze zo niet duidelijk blijken dat hun referentiekader niet in de eerste plaats de godsdienst is maar wel de positionering ten aanzien van het Amerikaans en Zionistisch imperialisme.
En als links de kwestie in die termen zou formuleren, zou ze dan niet een deel van de steun van het volk kunnen terugwinnen, die ooit haar sterkte betekende?
Links en het terrorisme
De tweede grote bron van het immobilisme van de linkerzijde in de anti-imperialistische strijd is de angst om vereenzelvigd te worden met het terrorisme.
De voorzitter van de Duitse kamer van volksvertegenwoordigers, Walter Momper, de chef van de groene fractie, Franziska Eichstädt-Bohlig, een leider van Die Linke, Klaus Lederer en vele anderen namen deel aan een betoging in Berlijn voor steun aan Israël onder de slogan "Stop de Hamas terreur". Men moet weten dat velen in Europa de Duitse linkse organisatie Die Linke als een geloofwaardig en nieuw links alternatief beschouwen.
De hele geschiedenis van de kolonisatie en dekolonisatie is een geschiedenis van met militair geweld gestolen grondgebied en hun herovering met geweld. Van Algerije tot Vietnam, van Cuba tot Zuid-Afrika, van Congo tot Palestina, geen enkele koloniale macht heeft haar overheersing opgegeven via politiek overleg en dialoog. Gilad Atzmon ziet het afschieten van raketten door Hamas in dat licht: "Deze week vernamen we iets meer over het ballistisch arsenaal van Hamas. Het is duidelijk dat Hamas al te lang blijk heeft gegeven van een zekere terughoudendheid ten aanzien van Israël. Hamas vermeed om het conflict uit te breiden tot het ganse zuiden van Israël. Ik heb de indruk dat de raketten die sporadisch neerkwamen op Sderot en Ashkelon in werkelijkheid niet meer waren dan een boodschap van gevangen Palestijnen. Ten eerste een boodschap aan de gestolen gronden, weiden en boomgaarden: 'Onze aanbeden grond, we zijn u niet vergeten, we vechten nog voor u, we komen zo vlug mogelijk terug, we nemen de draad weer op waar men ons gestopt heeft' ". Wat een in Israël geboren Jood kan begrijpen, blijft onbegrijpelijk en onverdedigbaar in de ogen van de Europese linkerzijde: de noodzaak en het recht van de volkeren om met geweld terug te nemen wat hen met geweld is afgenomen.
Maar sinds 11 september 2001 wordt elke gebruik van geweld in de antikoloniale en anti-imperialistische strijd ondergebracht bij de categorie "terrorisme"; er kan zelfs niet meer over gediscussieerd worden.
Het is goed om er aan te herinneren dat de VS Hamas in 1995 al op de lijst van terreurorganisaties heeft geplaatst, lang dus voor 11 september 2001. In 1995 stelden de VS de "Specially designated terrorist List" (STD) op, die zowat alle bewegingen, partijen en organisaties in de derde wereld omvat die hun toevlucht namen tot de gewapende strijd tegen het imperialisme. Maar het was vooral nadat de Bush administratie na 11 september de "global war on terror" (globale oorlog tegen terrorisme) lanceerde dat de capitulatie van een groot deel van links begon. De angst om vereenzelvigd te worden met terroristen of met verdedigers van het terrorisme is niet meer alleen politiek of ideologisch maar ook praktisch. De richtlijn van de EU voor de strijd tegen terreurorganisaties werd in de wetgeving van de meeste nationale staten overgenomen via 'copy-paste'. Ze laat de rechtbanken toe militanten te vervolgen die ervan verdacht worden het terrorisme te steunen. In Londen werd beslag gelegd op brochures met een marxistische analyse van Hamas en de militanten die ze verkochten werden aangehouden. Met andere woorden zich informeren of anderen informeren over het politiek programma en de daden van Hamas, of op termijn misschien van Hezbollah, is illegaal geworden.
Iedereen wordt dus verzocht, wil men gerust gelaten worden, om tenminste afstand te nemen van deze politieke formaties en indien mogelijk ze onvoorwaardelijk te veroordelen. Hoe kan in deze omstandigheden de politieke strijd binnen de linkerzijde op een gezonde manier gevoerd worden ?
Ik doe dus een heel concreet voorstel: laten we een oproep lanceren om Hamas van de lijst van terreurorganisaties te schrappen. We moeten ons verzetten tegen de pogingen in Europa om ook Hezbollah op die lijst te zetten. Dat is het minste wat we kunnen doen als we het Palestijns, Libanees en Arabisch verzet willen steunen. Het is een minimale democratische voorwaarde voor die steun en voor de discussie tussen de verschillende politieke stromingen binnen het verzet tegen het imperialisme. Het is de onontbeerlijke politieke voorwaarde opdat links ook maar een kans zou krijgen om haar stem te laten doordringen bij de massa's die strijden tegen het imperialisme.
Ik ben er mij terdege bewust van dat ik met mijn politieke overtuiging in de minderheid sta binnen links en in het bijzonder binnen het Europese communisme. Het bezorgt me kopzorgen, niet omwille van mijn eigen persoon, ik ben maar een militant zoals een andere, maar voor de toekomst van het communistische ideaal, namelijk de afschaffing van de uitbuiting van de mens door de mens en onvermijdelijk samenhangend hiermee de afschaffing van de imperialistische, koloniale en neo-koloniale onderdrukking.

2008

Open brief van families van Nederlandse gedetineerden in België. Brussel, 17 augustus 2008
Open Brief aan de ministers van justitie van België en Nederland
Geachte Heer Vandeurzen,
Geachte Heer Hirsch Ballin,
Als familieleden van 14 Nederlandse gedetineerden in Brussel hebben wij ons verenigd in een comité onder de naam Relief om onze belangen en die van onze gedetineerde familieleden in Brussel te behartigen. Wij vragen uw tussenkomst rond twee problemen, die maken dat wij ons in een volkomen geblokkeerde situatie bevinden.
Ten eerste maakt de overbevolking van de Belgische gevangenissen dat onze familieleden, vele maanden na hun veroordeling, nog steeds onrechtmatig in een huis van arrest verblijven en niet naar een normale gevangenis worden getransfereerd. Zoals U weet is de gevangenis van Sint-Gillis vooral een arresthuis voor het gerechtelijk arrondissement Brussel. Iedereen die bekend is met de gerechtelijke wereld weet dat het regime in een huis van arrest niet vergelijkbaar is met dat van een gewone gevangenis. Met alle gevolgen vandien.
Ten tweede is er de achterstand van de Strafuitvoeringsrechtbank in Brussel. In de krant konden wij lezen : “Brusselse strafuitvoeringsrechtbank kampt met achterstand. (04 augustus 2008). Justitieminister Jo Vandeurzen (CD&V) geeft toe dat de drie strafuitvoeringsrechtbanken van het hof van beroep in Brussel met een serieuze achterstand kampen. Op 21 maart was daar in 310 dossiers de wettelijk voorziene termijn van twee maanden voor het behandelen van de vraag tot vrijlating overschreden.” Deze achterstand geldt enkel en alleen voor de gevangenissen in Brussel.
Wij doen beroep op uw tussenkomst.
Onze gedetineerde familieleden bevinden zich voor de eerste maal in hun leven in een gevangenis. Zij zijn geen geweldcriminelen. Zij heten niet Dutroux of Fourniret. Wij vragen niet om een voorkeursbehandeling, evenmin om een strafvermindering.
Maar wij vragen wél dat zij als normale gedetineerden zouden behandeld worden. Wij willen niet langer het slachtoffer zijn van de fouten, de achterstand of van het foute beleid van de overheid inzake justitie. Er worden ons beloftes gedaan die nooit worden nagekomen : men belooft ons hun overplaatsing naar een normale gevangenis (‘ze staan op de lijst’), men belooft ons een oplossing voor de grote achterstand inzake de strafuitvoeringsrechtbank. Maar in de praktijk verandert er niets en de tijdsperiodes die wettelijk voorzien zijn voor hun verschijning voor de rechtbank worden stelselmatig overschreden.
Al wat wij vragen is een toepassing van de bestaande wetten en een menselijke oplossing voor onze problemen.
Verblijven in een huis van arrest betekent dat onze familieleden zich permanent in een ‘voorlopige situatie’ bevinden. Die ‘voorlopige situatie’ ontzegt hen de rechten en de meer menselijke levensomstandigheden van een normale gedetineerde.
In een huis van arrest is niets voorzien van wat wel voorzien is in een normale gevangenis. Onze familieleden zijn er, winter of zomer, 22 uur op 24 uur opgesloten in een cel, alleen of met twee. Dat doet men zelfs een dier niet aan.
Zij hebben, behalve de twee uur wandeling per dag en een uurtje recreatie om de paar dagen (in een leeg leslokaal), geen enkele vorm van ontspanning of bewegingsvrijheid. Sportvoorziening is er niet. De hygiene (bijvoorbeeld de staat van sanitair en douches (2 maal per week !), is een groot probleem.
Er is een minimum van vorming voorzien, maar verschillenden onder hen wachten al maanden op een mogelijkheid om vorming te volgen. Een beroep kunnen ze niet leren in de gevangenis, want er is, opnieuw, niets voorzien. Kunnen werken is een gunst. Allemaal dingen die in strijd zijn met de wet van 12 januari 2005 betreffende het gevangeniswezen en de rechtspositie van de gedetineerden, die gepubliceerd werd in het Belgisch Staatsblad van 1 februari 2005.
Verblijven in een huis van arrest betekent ook dat er voor onze familieleden op geen enkele manier gewerkt wordt aan hun terugkeer naar de maatschappij, naar de familie, werk en woonst.
Begeleiding is een onbestaande zaak. Men vraagt hen getuigschriften over werk en woonst met het oog op een voorlopige invrijheidsstelling, maar in tegenstelling tot de Belgische gevangenen, hebben zij, als “buitenlanders”, geen mogelijkheid op penitentiair verlof om ook effectief werk te zoeken of problemen van werk of woonst op te lossen.
Wij hebben het als families van Nederlandse gedetineerden in België dubbel zwaar. Zoals voor iedere familie van een gedetineerde is ons leven er zonder het inkomen van man of zoon, moeilijker op geworden. Maar daarenboven betekent op bezoek gaan naar de gevangenis, met of zonder de kinderen, voor ons een hele dag onderweg zijn. Een reis uit Nederland naar Brussel is duur, net als de telefoon. Ondanks hun vraag om dichter bij de Nederlandse grens te mogen verblijven of om naar een Nederlandse gevangenis te worden overgebracht, om zo dichter bij onze families te kunnen zijn en zo voor ons het bezoek gemakkelijker te maken, blijft de toestand zoals hij is.
In België worden straffen uitgesproken met in het achterhoofd dat men maar een derde of twee derden (in geval van recidive) van zijn straf moet doen. Dit blijkt niet alleen in de praktijk niet waar te zijn, maar bovenop dit alles meldt men ons nu dat hun verschijning voor de Strafuitvoeringsrechtbank om te beslissen over een voorlopige invrijheidsstelling, waarvoor zij wettelijk gezien in aanmerking komen, uitgesteld is.
Dan begrijpt U dat de frustratie, de onzekerheid, het wantrouwen, de angst en de boosheid met de dag toenemen.
Wij vragen daarom dat u dringend zou tussenkomen om een einde te stellen aan deze situatie.
Met hoogachting en met dank bij voorbaat. Luk Vervaet (België)

De bijzondere “visie” van Patrick Janssens (sp.a) op democratie.
Koen Calliauw  19/02/2008.
De Antwerpse burgemeester Patrick Janssens (sp.a) maakt het nu echt gortig en laat ongegeneerd in zijn ondemocratische kop kijken. Deze zogenaamde “Kielse rat” en Beerschot fan (http://www.indymedia.be/nl/node/25763) liet via de media weten geen hoge dunk te hebben van de gemeenteraad. Hij stelde zelfs dat die tijdverlies is. Hij heeft zo zijn “visie” op de moeilijkheidsgraad van de democratie. Alle remmen los, dus. In Het Nieuwsblad (18/02/08): “ Het politiek spel in de gemeenteraad vormt vaak een grote hindernis om dingen te bereiken. Ik wil zeker niet pleiten voor de afschaffing ervan, maar de zaken zouden wel sneller vooruitgaan”.
Janssens als “product” van de vrije markt.
Goed gelezen, “het politiek spel” ofwel de democratische beslissingsmacht en recht op controle van alles wat door het Schepencollege en andere instanties bekokstoofd wordt, zint mijnheer Janssens niet. Afschaffen wil hij de gemeenteraad nog niet – de goeierd – maar zonder die verkozen raad “zouden we veel sneller vooruitgaan”. Dit is geen citaat uit het nazi Duitsland van 1933, maar een klein bericht in de plaatselijke editie van een krant vandaag.
Janssens is geen socialist. Hij is een belediging voor de sociaal democratie en de hele linkerzijde. Er waren er meer. Denk aan Hendrik De Man die als voorzitter van de Belgische Werklieden Partij ( de BWP, een voorloper van de sp.a) met de nazis collaboreerde. Hij werd veroordeeld tot twintig aar.(http://www.verzet.org/content/view/549/36/ ). Janssens is zelfs geen democraat. Hij is een “product” van de vrije markt. Zoals zeeppoeder. Ook De Man verkocht zijn “product”: het “Plan De Man”. En landde bij “den Dolf”, die “snel vooruit” ging. Het is verkeerd Janssens' strategie en politiek te verwarren met die van de gehele sp.a.,met de socialistische beweging. Janssens werd dankzij een gehaaide reclame campagne door de strot geduwd van de Antwerpenaars. Hij manipuleerde daarbij een pak BV’s die hun face leenden voor zijn campagne en zich nu schamen voor dat engagement. Van op het “Schoon Verdiep” in het stadhuis beheerd deze wonder boy de stad als een KMO.
Hij doet dat samen met een sterk racistisch politiekorps en de immobiliënsector die de volkswijken zuiveren middels razias , de armen, “sans papiers”, gewone volksmensen opkuisen. In de plaats komen onbetaalbare lofts en appartementen. Dat heet “herwaarderen” van de wijken. Dat is een manu militari gevoerde opruiming en het verjagen van alles en iedereen dat niet past in de opvattingen die een Janssens en C° hebben van een “bruisende stad” die “van iedereen” zou zijn.
Deze stad is niet van iedereen, maar wordt weggeschonken aan de betere inkomens en de grondspeculanten. De volksmens is voor deze kaviaar socialist slechts hinderlijke “overlast”. Het “Stadsplan veilig” maakt de buurten onveilig, er hebben een soort “opgedrongen huiszoekingen” zonder bevel daartoe plaats, “huis – huis – controles” genaamd. Dàt is Antwerpen beste lezer, die alleen de Zoo en de Meir kent. Wat verder in deze provinciestad worden mensen geterroriseerd.
VB programma wordt “stoemelings” uitgevoerd.
De rol van de gemeenteraad en meer nog die van de negen districtsraden wordt nu al zo miniem mogelijk gehouden. Ik was twee termijnen (12 jaar) verkozen in de Antwerpse districtsraad en ben dus ook hier een ervaringsdeskundige. “Als je het beter weet, ga dan in de politiek” ,zei men. Ja, moe. Het wàs leerzaam. De belangrijke beslissingen worden niet in die raden genomen, maar in “de salons”, waar die zelfverklaarde “Kielse rat” kind aan huis is. Hij wordt daar “gebruikt” door het grote geld. Gestemde beslissingen van districtsraden worden door het Schepencollege niet eens beantwoord en bij het grof vuil gezet. Die raden klagen daar beleefd over…De burgemeester is “stoemelings” delen van het programma van het Vlaams Belang aan het uitvoeren. In de veronderstelling aldus extreem rechtse kiezers te bereiken. Het op zijn initiatief invoeren van het discriminerende, racistische verbod op hoofddoekjes schoot de Vlaamse socialisten in het verkeerde keelgat. De Leuvens burgemeester en SP.a kopstuk Louis Tobback reageerde woedend. (“Er was geen probleem, Janssens heeft er in Antwerpen een uitgevonden!”). Het VB lacht in haar vuist. Filip Dewinter voert zijn brutale, racistische anti Moslim campagne nog op. Janssens zal wel volgen. (http://www.indymedia.be/nl/node/6962 en http://www.indymedia.be/nl/node/10939 en http://www.indymedia.be/nl/node/8351 )
Janssens is een gevaarlijk ventje. Hij duldt geen enkele oppositie of kritiek. Noch van de gemeenteraad, noch op straat, zeker niet in de eigen partij die hij qua ledental halveerde. Ook die lijkt hij te willen afschaffen als zijnde balast. De gemeenteraad kan hij nog niet afschaffen, op straat zendt hij zijn politie corps uit. Hij steunt daarbij op rechtse buurtcomités die spionagediensten, samen met de politie, als Buurt Informatie Netwerken (BIN) opzetten.
Die vlotjes toegang hebben tot zijn kabinet. Hij misbruikt de Gemeentelijke Administratieve Sancties (GAS) om de zwakste te treffen. Het is nuttig er in het kader van zijn ideeën over “democratie” zonder gemeenteraad aan te herinneren dat hij een klein jaar geleden Joodse organisaties verboden heeft aan het Joodse monument ter herdenking van de zes miljoen doden van de “Endlösung”, in Antwerpen, een A4 -tje te hangen met een verwijzing naar de geestdriftige praktijken van de stedelijke politie bij het opjagen van Joodse mensen, richting Auschwitz. Met “den Dolf” “gingen de zaken wel sneller vooruit”, bij totale afwezigheid aan democratische controle. Die was “ausradiert”. (http://www.verzet.org/)
Gladde jongen als “Fuhrer” van “A”.
Toen op 1 november ’07 , Allerheiligen,een aantal basisorganisaties mét hun mensen, drugverslaafden, op het De Coninckplein op de Internationale Dag van de Druggebruiker een symbolische actie wilden voeren ter herdenking van de doden die vielen en vallen door een ontbrekend beleid, werd deze zeer beperkte actie door Janssens verboden.
Dat op simpel verzoek van een extreem rechts nep “buurtcomité” (De Bilzen) waar de crimineel (één jaar effectief voor o.a. zwaar geweld) , ex politie commissaries en VB gemeenteraadslid Bart Debie een paar weken geleden op de koffie ging voor een toespraak over “veiligheid”. Tot die symbolische actie rond drugs en gezondheidszorg was opgeroepen door ondermeer Free Clinic, met haar dokters en verpleegkundigen. Door het Daklozen Aktie Komitee (DAK), al twaalf jaar onmisbaar in die sector van de hulpverlening. Ondanks bedreigingen vanwege de flikken ging deze actie wél rustig door. Een week later kreeg het DAK een GAS boete van 80 euro in de bus wegens het niet naleven van een …”samenscholingsverbod” door veertig mensen en een paar straathonden. Het DAK voert nu een principieel gerechtelijk proces tegen Janssens en zijn schepencollege. ( http://www.daklozenaktiekomitee.be/ ).Een week na Allerheiligen kreeg het VB, aangevuld door Blood and Honour figuren wél de toelating om in Antwerpen Noord voor een Moskee te trachten rellen uit te lokken in deze multiculturele wijk. Dit type “beleid” draagt de stempel Janssens.
Janssens gedraagt zich als een gladde jongen, maar heeft de inborst van een Fuhrer die geen tegenspraak duldt. Het hele stedelijk beleid is hiervan doordrongen. Het woordje “regisseren” komt duizenden keren voor in alle mogelijke teksten van stedelijke diensten. “Regisseren”, ofwel elk kritisch basisinitiatief in de kiem smoren. Soms lukt dat niet en dan worden de grote middelen ingezet. De flikken worden ingeschakeld of men gaat “administratief” tewerk. Ook dat principe kennen we uit de geschiedenis van zestig jaar geleden…
De “dingen” van Janssens.
Het “Platform voor Antwerpse Sociale Huurders” (PASH) moest een paradepaardje zijn. Het stadsbestuur zei: “PASH wil zich profileren als een onafhankelijke organisatie (…) Het ultieme doel is een vzw, die volledig autonoom werkt”. “Autonoom” is in Antwerpen een rekbaar begrip. De haven was een bedrijf van openbaar nut. Deze hele haven werd weggeven, geprivatiseerd en heet nu het “Autonoom Havenbedrijf” waarvan de winsten in de zakken van de privé aandeelhouders verdwijnen. Hoe “autonoom” zou het PASH kunnen worden? Er werd een ondersteuningscel met een drietal mensen in loondienst geïnstalleerd. Ze deden goed werk. Té goed. Zopas werden ze alledrie op straat gezet. Eén wegens “onbekwaamheid”, terwijl de huurders zeer goed met haar samenwerkten en haar nu steunen. Dat “ultieme doel” is vakkundig vermoord. Autonoom,ja. Zolang men naar de pijpen danst van het beleid van Janssens en C°. ( http://www.antwerpen.pvda.be/ )
Er bestaan talloze voorbeelden van de tactiek waarmee de burgemeester en zijn omgeving het stadspersoneel en “wakkere burgers” in een wurggreep trachten te houden. Met zijn uitspraak over de betekenis van de gemeenteraad, geciteerd in Het Nieuwsblad, maakt hij duidelijk dat het om veel meer dan incidenten en tactiek gaat. Het gaat om een fundamentele ondemocratische opvatting en strategie die ideologisch naadloos aansluit bij extreem rechts. Hij wil “dingen bereiken” en democratische structuren hinderen hem daarbij. Welke “dingen” dat zijn, moet iedere Antwerpenaar die nog wakker is stilaan doorhebben. Ze staan in het onleesbare, in stadhuis jargon gedrenkte glossy boekje “Het beste moet nog komen…” Tja,… Wie doorheen dit reclamepraatje kijkt, beseft wàt er nog moet komen.
Eén van die “dingen” is nu glashelder: de afbraak van wat nog rest aan beslissingsmacht en controle van verkozen en andere structuren en van Antwerpen een “propere stad” maken waar alleen hygiënische eenheidsworst gevreten mag worden. “Propere” stad, “hygiënische” wijken…Zelfs de heroïsche strijd tegen “de hondendrol” doet me aan, hoe het te zeggen…, “dingen” denken. Razias tegen “vreemden” en zo. Psychiatrische patiënten zoals drugverslaafden vormen door hun verschijning alleen al “overlast”. Eens iets als “overlast” bestempeld wordt, via gemeentelijke reglementering, kan dat probleemloos opgestookt worden, en zo van die “dingen” waar helemaal geen democratische controle nodig is. Zo kan “het sneller vooruitgaan”. De Furher waakt wel.
Democraat,let op je zaak!
Overdrijven we? Neen, we staan niet op de drempel van een neonazi staat onder leiding van Patrick & Filip. Al komt de gewapende en racistische jacht op mensen zonder papieren om hen het land uit te gooiën, wat voor hen levensgevaarlijk is, al dicht in de buurt van woorden als “Ausrotten” en “Ausradieren”.
(http://www.indymedia.be/nl/node/25108 ). Het blijft nuttig de geleidelijke afbraak van democratische verworvenheden in het verleden te vergelijken met de huidige aantasting van die waarden, gedompeld in de sfeer van de “strijd tegen het terrorisme”. Door Busch en zijn neocons “uitgevonden”, net als het hoofddoekjesverbod te Antwerpen. Er komt een zware financiële en economische crisis aan. Het is het moment voor “sterke mannen”. Janssens tracht die rol op lokaal niveau te spelen. Met de glimlach van de ideale schoonzoon. De “Patrick” gijzelt de eigen partij, die niet weet hoe van hem af te geraken. Janssens en C° hebben geen behoefte aan verkozen raden en een mondige bevolking. Ze beslissen in “de salons” als heren en dames van stand. Patrick & Filip op de canapé, naast havenbazen en projectontwikkelaars. Het volk moet wel zijn plaats kennen. Vooral zij die door het volk verkozen zijn in de gemeenteraad en in de districtsraden.
Democraat, leer uit de geschiedenis hoe het van “kleine” woorden tot “grote” daden kwam. Allerlei “dingen” zonder remmingen werden uitgevoerd. Democraat, let op je zaak! Hou dus die “rat” Janssens goed in de mot.

Barnard en Van Istendael en hun gebrek aan feitenkennis.
door Lucas Catherine. [een ingekorte versie verscheen in: DIOGENE(S), Nr. 106, 16 feb 2008]
"'Islamofascisme' is geen loze term van extreem-rechts of afvallig links. De moderne islam is diepgaand door het nazisme geconditioneerd, onder meer via de Egyptische Broederschap. Die beweging heeft zich in de jaren dertig rechtstreeks door Mein Kampf laten beïnvloeden en is zelf weer de inspirator geworden van Al Qaeda, Hamas en aanverwante gezelligheidsverenigingen." Benno Barnard & Geert Van Istendael, De Standaard 3-2-08.
"…dat de contacten die bestonden tussen de zionisten en het Derde Rijk erop gericht waren zoveel mogelijk Joden te redden, terwijl die gezellige moslimfascisten er natuurlijk zoveel mogelijk over de kling wilden jagen. Benno Barnard aan Herman De Ley (mail van 7-2-08)
Ze beginnen mooi in hun citaat: De moderne islam is door het nazisme geconditioneerd en de moderne islam dat is dus de Moslim Broederschap. Erg doorwrocht en historisch gestoeld!
Nu liepen er in het Midden-Oosten in de jaren 1930 wel nazi-sympatisanten rond, net als bij ons. Maar geschiedenis is wat anders.
De Moslimbroederschap, gesticht in 1928, is een politieke beweging en heeft zoveel met de "moderne islam" te maken als kardinaal Danneels met het gedachtegoed van Alexandra Colen.
De stichter, Hassan al Banah vertelt in zijn Mémoires (eind jaren 1930) welke Europese denkers indruk op hem maakten: Spengler, Spencer en Toynbee, voor de rest een rits ouwe moslimtheologen. Geen Adolf Hitler of Mein Kampf. Wel vindt hij het nodig om zich te verdedigen tegen de bewering van zijn tegenstanders, dat zijn organisatie zich vanaf 1927 door de Britten liet financieren, namelijk via de Suez Canal Company, en dat zij hun eerste moskee en vergaderplek mochten oprichten op terreinen van die maatschappij. Hij pleit schuld, met als excuus dat het kanaal eigenlijk van de Egyptenaren was en dat het geld dus 'Egyptisch' was. Wat de Arabische nationalisten in de jaren 1930 tot begin 1950 de Moslim Broeders verwijten, is dat ze de Egyptische Koning Faruk steunen en géén afstand nemen van zijn pro-Britse politiek. [1] De politieke houding die de Moslim Broeders aannamen kan je het best vergelijken met de politiek die Ben Gurion, de zionistenleider in het toenmalige Palestina voerde en die hij zo formuleerde "Met de Britten als het kan, tegen de Britten als het moet."
Nu waren er wel conservatieve Arabieren die sympatiseerden met de nazi's onder het motto: de vijanden van mijn vijand (de Britse kolonisator) zijn mijn vrienden. Dat was ondermeer de fameuze Groot-Mufti van Jeruzalem, al Husseini.
Hij was een telg van één van de grootste families van notabelen in Jeruzalem, naast de Dajjani, Nashishibi en Khalidi. In 1921 stelt hij zich kandidaat voor Groot-Mufti van Jeruzalem, een graad die de Britten uitvinden. De islam kent wel mufti's (een hogere graad van wetgeleerde), maar geen Groot-Mufti's. De verkiezing gebeurde door een raad van religieuze functionarissen. Amin al Husseini haalt niet de meeste voorkeurstemmen, toch benoemd de Britse Hoge Commissaris hem tot Groot-Mufti. Eigenlijk wordt hij dus door de Britten aangesteld. Hij wordt tevens voorzitter van de Opperste Moslimraad. In 1931 roept hij een Pan-Islamitische Conferentie samen in Jeruzalem die alle moslims oproept om Jeruzalem als derde heilige plaats binnen de islam te verdedigen tegen de zionistische kolonisatie. Veel concreets levert dit niet op.
Wanneer in 1936 de grote Palestijnse revolte (die tot 1939 zal duren) uitbreekt, tegen het Brits bestuur en de zionistische kolonisatie wordt hij langs al zijn flanken voorbijgestoken door meer radicale, nationalistische en populistische groepen. De Britse repressie tegen de Palestijnen is enorm. De Britten gebruiken collectieve straffen. Elk dorp dat maar iets met de guerilla te maken heeft wordt duchtig afgestraft. In juli 1939 is de revolutie dood gebloed. Ze heeft de Palestijnen enorm veel slachtoffers gekost, de hevigste nationalisten en de beste politieke krachten zijn gesneuveld. Amin al Hussein vlucht naar Baghdad. Later trekt hij naar Nazi-Duitsland en hoopt dat de vijand van zijn vijand zijn vriend kan worden. De nazi's gebruiken hem om in Bosnië moslimvrijwilligers te recruteren. Wanneer bij ons in 1941 rechtse dorpspastoors jongeren ronselen voor het Oost-Front trekt Amin al Hussein naar de Balkan en recruteert er voor de Freiwilligen-Bosnien-Herzegovina Gebirgs Division van de SS. Als nuttige idioot kan hij kanonnenvoer ronselen voor de oorlog in Europa.
Maar al Husseini stond niet alleen in het Midden-Oosten, er waren er nog die met de nazi's wilden samenwerken: de zionistische beweging van joodse kolonisten in Palestina.
Wanneer in Duitsland de nazi's aan de macht komen stelt er zich een probleem voor de Duitse joden. De nazi's willen de "Jüden raus". Zij steunen een Umsiedlung naar om het even waar. Op een bepaald ogenblik zelfs naar Madagaskar, maar Palestina kwam hen goed uit. De Labour-zionisten sluiten in 1933 met de nazi's een samenwerkingsakkoord af dat een transfert van mensen en kapitaal bepaalt. Transfert zeg je in het hebreeuws Ha'avara en men noemt die akkoorden dan ook de Ha'avara-akkoorden. De zionisten zagen hier geen graten in. Zoals Hannah Arendt schrijft in haar boek "Eichman in Jeruzalem":
"In de beginjaren van het nazisme interpreteerden de zionisten het aan de macht komen van Hitler vooral als een 'beslissende nederlaag van het assimilationisme'. Ook de zionisten geloofden dat 'dissimilatie', gepaard met emigratie naar Palestina een 'wederzijds aanvaardbare oplossing' kon zijn. Zij dachten dan vooral aan jongeren, en hopelijk ook kapitalisten.. In die eerste jaren van het nazisme kwam het tot een wederzijds akkoord waar beide partijen tevreden over waren, het Ha'avara of Transfertakkoord, dat het voor een emigrant mogelijk maakte zijn kapitaal naar Palestina over te hevelen. Het resultaat was dat in de jaren dertig, toen de Amerikaanse joden probeerden een boycot te organiseren van Duitse goederen, Palestina als enige uitzondering, overspoeld werd met producten made in Germany." [2]
Het Joods Agentschap, dat was het zionistische bestuur in Palestina, richtte zelfs een speciale commissie op die zich met de problemen van de Duitse joden moest bezighouden. Ben Goerion beschreef de commissie zo: " Het is niet de taak van de commissie om te ijveren voor de rechten van de joden in Duitsland. De commissie moet zich enkel interesseren voor het probleem van de Duitse joden in zoverre ze naar Palestina kunnen emigreren." [3] Net na Kristalnacht verklaarde dezelfde toekomstige premier van Israël: "Als men mij voor de keuze plaatst en zegt dat ik alle kinderen in Duitsland kan redden door ze naar Engeland te laten vertrekken, of dat ik maar de helft kan redden door ze naar Eretz Israël te laten komen, dan kies ik voor de tweede mogelijkheid." [4]
B.Barnard en Van Istendael noemen dit "zoveel mogelijk Joden redden".
Als gevolg van de Ha'avara-akkoorden kregen tussen 1933 en 1939 16.000 kapitaalkrachtige Duitse joden de toestemming om naar Palestina te emigreren en om 31.570.000 toenmalige ponden (nu miljarden euro) te transfereren. [5] Per immigrant mocht duizend pond cash worden meegenomen, de rest werd gestort in een fonds waarmee men Duitse industriegoederen in Palestina importeerde. Dankzij dit akkoord vormen de Duitse joden nu nog in Israël de supertopklasse. Met dit kapitaal, tien maal groter dan wat de zionisten normaal konden investeren, startten zij de industrie op en bouwden zich riante villawijken in Haifa, Natanya en Nahariya.
De toenmalige leider van de Zionistische Wereldorganisatie, Haim Weizman, later president van Israël formuleerde het nog cynischer dan Ben Goerion: "Zionisme is het eeuwig leven, en in vergelijking daarmee is het redden van enkele duizenden joden slechts een uitstel van executie die niets oplost." [6]
Een ander punt van samenwerking was de oprichting van Umschulungslager, trainingskampen voor emigranten naar Palestina. In 1936 beheerden de zionisten er zo'n veertig in Nazi-Duitsland. [7] Vooral de SS steunde de emigratie naar Palestina. Pas nadat Polen en andere Oost-Europese landen onder de voet waren gelopen veranderde die houding. Toen ging het niet langer meer om een half miljoen Duitse joden, maar om miljoenen joden en daarvoor zocht men een meer radicale "Endlösung". Toch geven sommige zionisten niet op. De rechtervleugel van de revisionisten, die later zullen opgaan in het huidige Likud/Kadimapartij en die dan geleid worden door de later premiers Menahem Begin en Yitzhak Shamir blijven contact zoeken. Begin 1941 doen zij de Nazi's een "Vorschlag" voor de actieve deelname van hun partij aan de oorlog, aan de zijde van de Nazi's, waarbij zij ondermeer een samenwerking voorstellen tussen het "Deutsche Volk und das Volkisch-Nationale Hebräertum" in het Midden-Oosten. [8]
Barnard & Van Istendael zijn niet alleen volslagen onwetend over de islam, ze moeten ook dringend, in plaats van te googlen op pro-zionistische sites, wat academische literatuur doornemen als ze het over nazi's en hun politiek in het Midden-Oosten willen hebben.
 

De zaak DHKP-C.  Proces - Veroordeling -Mening - Intervieuw.

1 Procureur Delmulle naar Hof van Cassatie Brussel. 24-07-08
2 Uitspraak proces DHKP-C. Hof van beroep Antwerpen. 07-02-08
3  Hof van Beroep haalt federaal procureur onderuit. Luk Vervaet 26-02-08

1 Procureur Delmulle naar Hof van Cassatie Brussel.

2  Uitspraak proces DHKP-C Antwerpen.Donderdag 7 februari 9 u tot 16u:30.  Hof van beroep Antwepen, 35A Waalse Kaai, 2000 Antwerpen
"Het hof van beroep in Antwerpen heeft de zeven leden van het DHKP-C vandaag vrijgesproken voor het vormen van een criminele organisatie en terroristische groepering."
Musa A., de voortvluchtige Fehriye Erdal en Kaya S. werden wel veroordeeld voor inbreuken op de wapenwet. De eerste twee werden ook schuldig bevonden aan valsheid in geschriften.
Het hof veroordeelde Musa A. tot drie jaar cel met uitstel, Kaya S. tot 21 maanden cel met uitstel en Erdal tot twee jaar cel met uitstel. De drie moeten ook 1.239 euro boete betalen.
Sükriye A. O., Dursun K., Zerrin S. en Bahar K. werden over de hele lijn vrijgesproken.
Het arrest werd op luid applaus onthaald.

3  Antwerps Hof haalt federaal procureur onderuit.Luk Vervaet,26-02-2008.   Lid van Clea en van het Platform voor Vrije meningsuiting.
Na om en bij de veertig zittingen van rechtbanken in Brugge, Gent, Brussel en Antwerpen, besliste het Hof van Beroep te Antwerpen op 7 februari 2008 de 7 beklaagden van de DHP-C vrij te spreken van de betichting van « bendevorming », « criminele organisatie » en « terroristische organisatie ». Het bezit van wapens en valse documenten, die waren gevonden in een appartement in Knokke op 26 september 1999 en waarmee dit hele proces eigenlijk begonnen was, werd voor 3 van hen bewezen geacht en bestraft volgens de normale Belgische strafwet. Musa Asoglu, Kaya Saz en Fehriye Erdal kregen daarvoor respectievelijk 3 jaar, 21 maand en 2 jaar. Ze kregen alle drie uitstel van de straf voor het deel dat ze nog niet in de gevangenis hebben gezeten, omdat ze « een blanco strafregister hebben » (pag 176 ). Sukriye Akar, Dursun Karatas, Zerrin Sari en Bahar Kimyongur werden vrijgesproken over de hele lijn.
Ook al had de voorzitter van de rechtbank het publiek bezworen dat er geen enkele positieve of negatieve commentaar mocht geuit worden tijdens of na de voorlezing van het vonnis, barstte het publiek na de voorlezing uit in luid applaus. Met reden.
Tijdens dit proces zijn we getuige geweest van het verzet van een magistratuur van het « Oude Europa » zeg maar, tegen de Amerikaanse pletwals, die in de persoon van Federaal Procureur Delmulle en in naam van de strijd tegen de terreur, de vloer aanveegt met de elementaire rechten van betichten en die de oude rechtstaat met een breekijzer te lijf gaat. Het deed me denken aan een ander glorieus moment, toen België nog de moed had om nee te zeggen tegen de illegale Amerikaanse agressie tegen Irak. Wat volgt zijn enkele frappante elementen uit dit proces en dit vonnis, die een hart onder de riem steken van iedereen die begaan is met het recht op politieke en sociale actie.
Geen uitzonderingsrechtbank.
Het Hof van Cassatie te Brussel had op 19 april 2007 alle vonnissen in het proces van de DHKP-C nietig verklaard en zijn nieuwe behandeling naar het Hof van Beroep in Antwerpen doorverwezen. Het Hoogste Gerechtshof van België reageerde hiermee tegen de onwettige aanduiding van antiterreurrechter Freddy Troch als hoofd van de rechtbank in Gent, die het beroep van de beklaagden moest behandelen. Een aanduiding, die de duidelijke bedoeling had om een partijdig vonnis in het voordeel van federaal procureur Delmulle af te dwingen.
Het Hof van Beroep in Antwerpen ging verder op de lijn aangegeven door het Hof van Cassatie: « ..Uiteraard heeft elke democratische staat de taak en de plicht te waken over de bescherming van de instellingen en de individuen tegen welke vorm van terrorisme dan ook. Maar het is evident dat een rechtscollege bij de beoordeling van vermeende terroristische misdrijven dit zal doen met volledig respect voor de beginselen van de rechtstaat.. ».( pg 42). Het Hof gaf Delmulle hiermee nogmaals een publieke waarschuwing om zijn idee van « speciale (uitzonderings)rechtbanken » in België maar beter definitief op te bergen. In Antwerpen zagen we dan ook een rechtbank aan het werk, die vasthield aan democratische principes, zoals daar zijn : de scheiding der machten, het waken over de bescherming van de persoonlijke vrijheden en rechten, het oordelen over het al dan niet individueel schuldig zijn van een beklaagde op basis van feiten, het recht op een eerlijk proces.
Op de eerste plaats ontdeed de Antwerpse rechtbank de rechtszaal en de zittingen van heel de antiterroristische enscenering en hysterie, die rechtszalen omtoveren tot verlengdes van gevangenissen en die beklaagden al op voorhand schuldig verklaren. Hier geen geketende beschuldigden, geen politiemannen met bivakmutsen in de rechtszaal, een vrijwel onbeperkte toegang van publiek en pers tot de zittingen en geen weigering van mensen met een T-shirt die de rechtbank of de politie niet aanstond. Hier geen dreiging om de moeder van Bahar uit de rechtszaal te verwijderen, hier werd niet ieder lid van het publiek behandeld als een potentiële terrorist, hier was er een mogelijkheid om op de trappen van het gerechtshof samen te komen en een toespraak te houden, hier geen opgelegde apartheid in de rechtszaal waarbij Turken verplicht aan de ene kant en anderen aan de andere kant moesten gaan zitten. Men moet het hebben meegemaakt om het verschil in Antwerpen ten volle te kunnen smaken. Het was een bijna normaal proces,
alleen de metaaldetectoren bleven overeind en de bezoekers moesten hun paspoort afgeven in ruil voor een plaats in de zaal. Binnenin waakte de rechtbank scrupuleus over zowel de rechten het het Openbaar Ministerie (OM) als van die van de verdediging en de beklaagden. Het Hof maakte er zich op het einde niet van af met een simpele vrijspraak, maar leverde een bijna 200 pagina’s tellend en uitermate gemotiveerd en overwogen vonnis af, waarvan de voorlezing de hele donderdag voor- en namiddag duurde.
Een scherpe veroordeling van het openbaar ministerie is nog geen (doods)bedreiging.
Om de onmiddellijke aanhouding en de uitzonderingsbehandeling van de « terroristen » te bekomen had Delmulle zich in de media meermaals voorgesteld als een doelwit van de DHKP-C en verklaard dat hij « doodsbedreigingen kreeg van de DHKP-C ». Het Antwerpse Hof maakt brandhout van die bewering : « Wat betreft de door het openbaar ministerie aangehaalde « bedreigingen van de Belgische magistratuur », stelt het Hof vast dat de stukken waarnaar het Openbaar Ministerie verwijst geenszins bedreigingen aan het adres van de magistratuur inhouden.
Het gaat om communiqués…waarin in scherpe bewoordingen de houding van de Belgische justitie en vooral van het openbaar ministerie wordt veroordeeld. Als « bedreigingen » kunnen deze stukken evenwel niet geïnterpreteerd worden. » (pg 117)
Verzet is niet automatisch een verboden activiteit.
In zijn Arrest weigert het Antwerpse Hof zich in te schrijven in de logica van de « terreurbestrijding », die tot nu toe algemeen aanvaard en onaantastbaar leek. Het geeft daarvoor ook een politieke verantwoording, die haaks staat op de anticommunistische tirade van het Hof van Beroep van Gent (zie Uitpers nr. 81, 8ste jg., december 2006).
Zo weigert het Hof de stelling van het OM te onderschrijven, dat zegt dat « verzet tegen de Staat nooit toegelaten zou zijn, zelfs als het gaat om een staat die op grove wijze de mensenrechten miskent… Er zijn uiteraard meer dan genoeg gevallen bekend waarin dergelijk verzet op algemene bijval onthaald wordt en niet alleen wordt goedgekeurd, maar zelfs wordt toegejuichd en bewonderd …» (pg 37). Verzet kan legitiem zijn en elk verzet is dus niet gelijk aan terrorisme. Dit Hof stelt dat het weigert zich uit te spreken of de organisatie die voor de rechtbank staat en die op een paar duizend kilometer van hier zijn activiteit uitoefent, legitiem actie voert of niet. Die vraag kan en wil het Hof niet beantwoorden. Het stelt dat het ook de mogelijkheid niet heeft om het (noodzakelijke) onderzoek daartoe te verrichten. En daaruit volgt een andere breuklijn met de huidige antiterreuraanpak.
« Een opname in de lijst van terroristische organisaties is niet bindend voor het Hof »
« Het hof van beroep te Antwerpen stelt vast dat het geen internationaal strafrecht is. Het heeft noch de bevoegdheden, noch de mogelijkheden van een dergelijke rechtbank. » en dus zal het hof « enkel feiten te onderzoeken die in het Rijk zijn gepleegd of die onderworpen zijn aan de bevoegdheid van een Belgische rechter »(pg 48). Volgt een zin die geschiedenis zal maken : « Het Hof is in geen geval gebonden door een beslissing van een buitenlands strafgerecht, noch door een buitenlandse administratieve beslissing, noch door een buitenlandse beslissing van de uitvoerende macht. Evenmin kan het opnemen door de Raad van Europa van DHKP-C in de lijst van terroristische groeperingen bindend zijn bij de veroordeling door het Hof. Hooguit kan de opname op de lijst van terroristische verenigingen de waarde hebben van een indicatie die samen met andere elementen in overweging zou kunnen genomen worden » (pg 48).
En dus zal het Hof het aangevoerde ‘bewijsmateriaal’ dat in overgrote mate bestaat uit informatie over de buitenlandse acties en de aard van DHKP-C in Duitsland, Nederland en Turkije niet in aanmerking nemen om verschillende redenen : « De burgerlijke partij gaat wel een opsomming geven van een groot aantal aanslagen in Turkije die zij toeschrijft aan de DHKP-C. Deze aanslagen situeren zich voor een groot gedeelte buiten de incriminatieperiode (periode van tenlastegelegde feiten voor de beklaagden). De beklaagden staan niet terecht voor deze aanslagen en uit geen enkel objectiveerbaar gegeven blijkt dat er enig verband is tussen de activiteiten van de beklaagden en de in Turkije gepleegde aanslagen ». (pg 139). « Men (het OM) gaat heel ver : er worden talloze stukken (uit Duitse en Nederlandse dossiers) geciteerd die zich situeren ruim buiten de incriminatieperiode en er worden al evenveel stukken aangehaald waarvan men zich onmiddellijk moet afvragen wat de beklaagden ermee te maken hebben of waarom het
openbaar Ministerie bepaalde elementen bezwarend acht. Zo haalt het openbaar ministerie als bezwarende elementen inzake Zerrin Sari haar optreden als advocaat aan. » (pg 144). Het is dus niet omdat men lid is van een organisatie dat men automatisch ook verantwoordelijk is en kan gestraft worden voor daden waarin men zelf geen enkel aandeel speelt.
Over het goedkeuren van geweld:« Het komt het Hof niet toe de denkwijze van de beklaagden te beoordelen ».
In de antiterreurwetgeving wordt « sympathie met een terreurgroep » zowat gelijkgesteld met het plegen van een « terroristische daad ».
Bij het begin van het proces in beroep had Delmulle nog een foto van Bahar in het dossier laten toevoegen, waarop deze te zien is met een bazooka op de schouder in een Palestijns vluchtelingenkamp in 2002. De foto was vergezeld van een getuigschrift van authenciteit (een begeleidende brief van het hoofd van de staatsveiligheid, de heer Winants, die de foto ter beschikking stelde aan de federaal procureur « voor eventueel nuttig gevolg ») en van een begeleidend commentaar van Delmulle dat stelde dat « deze foto goed de persoonlijkheid van Bahar Kimyongür typeert ». De foto werd een paar uur later vertoond op alle avondjournaals van de VRT, zonder wederwoord van Bahar of een advokaat. Het hof wijst dit soort praktijken radikaal van de hand en maakt een onderscheid tussen opinies en daden. Zo stelt het Hof vast dat Musa Asoglu « gewelddadige acties ..goedkeurt en noodzakelijk acht, dit op voorwaard dat geen "onschuldigen" er het slachtoffer van worden.. ». En ook : « Dat de beklaagden leden zijn van DHKP-C en
dat ze het geweld dat een gedeelte van deze organisatie zeer zeker gebruikt, niet afkeuren, wel integendeel, staat vast en wordt door hen niet betwist… » (pg 147). Maar, vervolgt het Hof : « Men kan zich uiteraard vragen stellen bij het goedkeuren van geweld…. Deze veeleer ethische vragen zijn hier echter niet aan de orde. De sympahiserende houding van de beklaagden ten overstaan van geweld impliceert immers niet dat er noodzakelijkerwijze een band bestaat tussen de in België vervolgde beklaagden en de in het buitenland gepleegde misdrijven.»(pg. 120). Of nog : « Dat de beklaagden dit soort terroristische misdrijven niet afkeuren, wel integendeel, is duidelijk gebleken. Het behoort het Hof evenwel niet de denkwijze van de beklaagden te beoordelen.» (pg 159)
De vrijheid van meningsuiting beschermen.
Inzake de betichting tegen Musa Asoglu en Bahar Kimyongür dat ze leiders zijn van een « terroristische organisatie », citeert het Hof in zijn vonnis integraal artikel 141ter van het strafwetboek dat ondermeer stelt : « Geen enkele bepaling van terroristisch misdrijf kan worden gelezen in die zin dat zij een beperking of een belemmering beoogt van rechten en fundamentele vrijheden, zoals het stakingsrecht, de vrijheid van vergadering, vereniging of meningsuiting… ». Welnu, zegt het Hof : « Uit het dossier is niet gebleken dat in de periode zoals voorzien in de tenlastelegging de beklaagden verder zouden gegaan zijn dan het uitoefenen van rechten waarvan door de wet zelf bepaald wordt dat zij in geen geval mogen worden beperkt of belemmerd. » (pg 159). Zo is een persconferentie organiseren of een perscommuniqué vertalen en verspreiden geen bewijs van betrokkenheid bij een aanslag, en kan « het interview (voor RTL naar aanleiding van een verkeerd afgelopen bomaanslag in Istanbul op 24 juni 2004) van de beklaagde Bahar Kimyongür evenmin beschouwd worden als een opeising van wat dan ook. »(pg 157). Net zo min als « het uitgeven van tijdschriften en het organiseren van cursussen, het organiseren van jongerenkampen of het houden van een grote publieke bijeenkomst elementen zijn die …. kunnen gelden als aanwijzing van het bestaan of vormen van een vereniging van misdadigers » (pg 117, 118). Over het internationaal aspect van de zaak kan en wil de rechtbank niet oordelen. Wat haar interesseert zijn de feiten, die ten laste kunnen gelegd worden van de beklaagden, en waaruit ze, na onderzoek, volgende conclusie trekt : « Uit geen enkel objectief element van het onderzoek is gebleken dat de beklaagden ooit de bedoeling gehad hebben aanslagen te plegen in Turkije… of ooit de bedoeling gehad hebben aanslagen te plegen in België » (pg 146) « Het onderzoek heeft de beklaagden niet in verband gebracht noch met een misdrijf, noch met het voornemen om een misdrijf te plegen, noch in Turkije, noch in enig ander Europees land, noch in België » (pg 148)
Epiloog.
Dat Delmulle in Cassatie zou gaan na de uitspraak in Antwerpen lag in de lijn van de verwachtingen. Na de mislukte en illegale poging tot uitlevering van Bahar Kimyongür aan Turkije via Nederland, na het arrest van het Hof van Cassatie in Brussel en na dit vonnis heeft hij weinig andere keuze. Maar zijn mogelijkheden om Cassatie te bekomen lijken uiterst miniem. Daarom kondigde hij in de Standaard al aan dat hij om nieuwe antiterreurwetten zal vragen als het Hof van Cassatie hem niet volgt : « Het is dan eventueel aan de wetgever om uit te maken of onze manoeuvreerruimte in de strijd tegen terreur voldoende groot is, rekening houdend met de internationale context.» Delmulle in De Standaard 21 februari 2008.

2007

Interview van Luk Vervaet met Musa Asoglu van de DHKP-C.  30-05-2007"verschenen in Diogenes"
Woord vooraf ( Duitse toestanden )
Bij het lezen van het volgende interview kan u rekening houden met wat zich de voorbije week in Duitsland afspeelde. Op 9 mei heeft de Duitse politie namelijk in verschillende steden invallen gedaan bij organisaties en groepen die bezig zijn met voorbereiding van protesten tegen de G8 top in Heiligendamm. "In Berlijn en Hamburg werden computers en documenten in beslag genomen en personen meegenomen voor verhoor. Ook uit Bremen komen meldingen van invallen." Zo konden we lezen op Indymedia Nederland. Indymedia Nederland maakte zich samen met Dissent-NL dan ook zorgen over deze inbreuk op het recht op vergadering en demonstratie, die nu onder het mom van 'antiterrorisme' wordt ingeperkt. "Met deze ingrepen wordt een brede protestebeweging gecriminaliseerd en voert de overheid de repressie op tegen eenieder die niet mee wil gaan in het beleid dat door de acht machtigste landen wordt gevoerd. " Er misschien ook nog aan toevoegen dat in Duitsland niet één of ander schimmige "rechtse" regering aan de macht is, maar wel één van zogenaamde christendemocraten en zogenaamde socialisten.
Interview van Luk Vervaet met Musa Asoglu van de DHKP-C.
We zijn er ons bewust van dat het opnemen van een interview met iemand van een organisatie als de DHKP-C sommige lezers tegen de borst kan stoten, maar mogen we dan herinneren aan ons principieel standpunt dat je met iedereen moet praten én naar iedereen moet luisteren. Vlak na "11 september" hebben we bv. ook al geschreven dat er zelfs met Bin Laden een dialoog moet aangegaan worden. Want wat is het alternatief voor de dialoog ? Dat de hele wereld één groot "Bagdad", één grote "Gaza-strook" wordt ?
Gesprekken met een gevangene achter glas
Musa Asoglu :  "Uiteindelijk gaat het om jullie, niet om ons !"
Musa is 46 jaar. Hij heeft de Nederlandse nationaliteit en is leraar Turks. Samen met Dursun Karatas is hij de zwaarste veroordeelde in het DHKP-C proces. In eerste aanleg kreeg hij zes jaar effectieve gevangenisstraf, in beroep deed de rechtbank er nog een jaar bovenop. Na veertien maand opsluiting besliste het Hof van Cassatie dat het proces van Musa, Sukrye, Kaya en Bahar, de vier veroordeelden in het DHKP-C proces die in de gevangenis zitten, moet overgedaan worden. In afwachting van een nieuw proces zijn ze alle vier vrij. Sindsdien interviewden verschillende kranten Musa vooral over zijn rol als "de chauffeur die Ferrye Erdal hielp ontsnappen". Zijn mening over het DHKP-C proces en zijn politieke inzichten komen nauwelijks aan bod. In de gevangenis van Brugge had ik hierover een aantal gesprekken met hem. Die gesprekken verliepen achter glas, langs de telefoon. Na een maandenlange isolatie, mocht Musa wel zijn familie ontvangen in de bezoekzaal, maar elk ander bezoek moest nog altijd achter glas.
Ik ontmoette een gedreven militant, maar ook iemand die er vermagerd en bleek uitzag. Een opmerking die hij onmiddellijk wegwuifde.(Luk Vervaet)
LUK: "Hoe gaat het met je, je hebt er nu al meer dan een jaar gevangenis opzitten, in wat sommigen het Belgische Alcatraz noemen. En tot voor kort zat je in volstrekte isolatie.."
MUSA : "Ik stel het goed, zowel fysiek als moreel. Ik heb er meer dan dertig jaar politieke actie opzitten, dus ik moet niet klagen. Ik denk vaak aan de jongeren die veroordeeld zijn tot 20 jaar cel, of die omkwamen bij hongerstakingen tegen de gevangenissen van het Type F in Turkije. Die kameraden hebben niet zoveel geluk gehad als ik. Ook de detentievoorwaarden zijn niet met die van hen te vergelijken, al denken ze in Turkije dat ik een grap maak als ik zeg dat er in België gevangenissen zijn waar het toilet nog altijd in een emmer gebeurt. Ze hebben moeite om me te geloven... Ik ben geabonneerd op verschillende kranten en tijdschriften. Ik lees veel.Ik beantwoord zeker 20 brieven per week. Ik heb eigenlijk te weinig tijd, ik slaap niet zo veel."
LUK: "Eind februari stonden een dertigtal leden van CLEA (Comité pour la liberté d'expression et d'association) aan de ingang van de gevangenis van Brugge om de aandacht te trekken op jouw opsluiting en die van Sukrye en Kaya. Jullie zaten toen net een jaar vast."
MUSA: "Ik ben daar natuurlijk dankbaar voor. Ik heb er een klein artikeltje over gelezen in de krant. Tijdens jullie actie moest ik in de douchezaal gaan wachten en werd mijn cel grondig gefouilleerd. Er zijn gevangenen gestraft omdat ze naar jullie zwaaiden door het venster."
LUK: "Denk je dat dit soort acties bijdraagt tot jullie vrijlating ?"
MUSA: "Vast en zeker ! Maar wat ik wil benadrukken is dat het uiteindelijk niet gaat om onze vrijlating. De strijd mag in geen geval daartoe beperkt worden. Uiteindelijk wordt de geschiedenis niet door personen gemaakt. Het zijn niet wij die belangrijk zijn, het zijn de wetten die moeten teruggetrokken en veranderd worden. Want uiteindelijk zijn niet wij de inzet van de anti-terrorismewetten, maar jullie, de linksen en progressieven in België en Europa. Het is niet de DHKP-C die een gevaar vormt voor België of voor Europa, dat weet zelfs een procureur als Johan Delmulle maar al te goed. Onze actie speelt zich af in Turkije, daar hebben we onze handen al meer dan mee vol, we hebben al vijanden genoeg. Waar het bij de antiterrorismewetten om gaat is om een schrikreactie bij de linksen en de democraten in Europa teweeg te brengen, en de linkse partijen meer en meer te doen opschuiven naar rechts. Dat is voor mij hun echte betekenis."
Een actie van CLEA, een burgercollectief dat het debat gevoerd wil zien worden over de "anti-terrorisme-wetten" 
LUK: "Sommige vrienden willen wél de heropening van het debat over de antiterrorismewetten, maar willen zich tegelijk distantiëren van de DHKP-C..."
MUSA: "Ik heb er geen probleem mee als sommigen zich persé willen distantiëren van de actie van de DHKP-C. Dit gezegd zijnde: er is niemand die hen vraagt dat te doen, maar als ze dat persé willen doen, ook goed. Want daar draait het uiteindelijk niet om. In vele gevallen wil men via een distantiëring bekomen dat men zelf niet in het vizier zou komen, omdat men zo niet aan ons "gelinkt" is. De actie van de DHKP-C is niet gebaseerd op het feit of mensen die in het verleden nooit lid of sympathisant waren van de DHKP-C zich nu plots gaan distantiëren van ons. Dat maakt geen enkel verschil. In deze kwestie wordt het woord distantiëren openlijk misbruikt. Het gaat om pure arrogantie van fascistische regimes en hun verdedigers, die mensen proberen te dwingen om afstand te nemen van legitiem verzet tegen tirannie, terreur, bezetting.. zodat hun eigen misdaden tegen de mensheid niet ter discussie zouden komen. Wil vandaag de dag iemand bijvoorbeeld de misdaden van Israël aanklagen, dan moet hij zich eerst distantiëren van iedereen en alles dat door Israël terroristisch wordt genoemd. Dat soort dwang heb je tegenwoordig overal. Het gaat erom iedereen de mond te snoeren en het verzet te isoleren. Wie blijft er eigenlijk over als je je distantieert van het verzet tegen een staat als Turkije, die de afgelopen 25 jaar meer dan 35.000 mensen heeft vermoord, honderdduizenden heeft gefolterd, tienduizenden achter de tralies heeft gezet ? Alleen de "bloeddorstige terroristen"! En zij krijgen de repressie die ze verdienen "om de maatschappij en de democratie te beschermen".
LUK: "Maar kan je van iedereen verlangen dat hij het verzet steunt?"
MUSA: "De kwestie van de misdaden tegen de mensheid is een universele kwestie. Niemand heeft nog langer het recht om daarin "derde partij" te spelen. Je bent voor de repressie en de tirannie of je bent daar tegen. Men mag zich distantiëren van een revolutionaire houding tegen de tirannie, maar je moet tenminste kleur bekennen. Zo kan men ook een pacifistische houding aannemen, maar niemand mag zich distantiëren van de legitimiteit van het verzet tegen het fascisme. Achter de fascistische regimes staan trouwens altijd de Verenigde Staten en Europa. Dus iedereen die hier leeft heeft ook de plicht zich tegen die collaboratie te kanten. Wie zich van ons distantieert, moet zich dan ook maar distantiëren van het gewapende verzet tegen de bezetting door de nazi's. Ze moeten dan maar alle medailles terugvragen die aan verzetslieden zijn toegekend. Dat klinkt misschien cliché, maar het is de realiteit en een kwestie van intellectuele eerlijkheid. "
LUK: "Je hebt een jarenlange praktijk als revolutionaire militant in Europa achter de rug. Je hebt daarbij veel contacten gehad met linkse partijen en organisaties in Europa. Ondervind je voldoende steun in deze campagne voor de democratische rechten? "
MUSA:"Het is niet aan mij om te bepalen wat de praktijk moet zijn van de partijen in Europa en wat er moet gebeuren en hoe. Dat is hun eigen verantwoordelijkheid, en de mensen zullen bepalen aan wie ze hun vertrouwen schenken, op basis van de praktijk van de organisaties. Datzelfde geldt trouwens voor Turkije. Ik heb goede en positieve ervaringen met linkse partijen en organisaties in Europa, en ik wil ook niet iedereen in dezelfde zak stoppen.Maar ik zou toch twee punten willen aanstrepen. In al die jaren praktijk heb ik vastgesteld dat er bij links in Europa vaak een mentaliteit aanwezig is die ze overgenomen hebben van de kolonialen en van de imperialisten. Voor links in Europa vertrekt alles van hier, alles wordt bekeken door en met een Europese bril. Zij willen bepalen wat goed is voor ons, zij willen zeggen wat en hoe we het moeten doen, wat acceptabel is en wat niet. Samenwerken in de echte betekenis van het woord is er vaak niet bij. Er is een wil aanwezig om alles te domineren, dat lijkt uiteindelijk belangrijker dan inhoudelijke kwesties. Ik wil niet in dezelfde houding vervallen en de les spellen.Een ander punt is het opportunisme. Men kan zeggen dat de schrik er bij een aantal linksen goed is inzit na 11/9. Ze weten dat de strijd tegen de antiterrorismewetten een van de belangrijkste politieke punten is voor de dag van vandaag. Maar het opportunisme maakt hen blind en politiek laf. Of je daarbij groot bent of klein, maakt niets uit. Wat we vandaag zien is dat er zich individuen organiseren rond een concrete strijd rond onze vrijlating. Van een politieke beweging die vandaag de strijd tegen de antiterrorismewetten draagt is er nog geen sprake; moest zo'n beweging er kunnen komen doorheen deze strijd voor onze vrijlating dan zou dit een erg goede ontwikkeling zijn."
LUK:"'Zijn er uit andere landen lessen te trekken voor de solidariteitsbeweging met de politieke gevangenen en voor de strijd tegen de antiterrorismewetten? "
MUSA: "Vanuit mijn situatie kan ik alleen maar enkele pistes uitzetten. Ik vind dat we er absoluut voor moeten zorgen dat de strijd tegen de anti-terroristenwet geen marginale affaire van een klein groepje wordt. We moeten opletten om ons niet te laten isoleren. Te kleine acties, die alsmaar minder volk mobiliseren, kunnen de indruk geven dat het toch maar gaat om "terroristen", die zoals verwacht dan wel verdedigd worden door enkele van hun "sympathisanten". We moeten alle positieve voorbeelden bestuderen om een brede campagne te voeren en leren uit verschillende aanpakken, zoals bijvoorbeeld van CAMPACC in Groot-Brittannië.
Ik ben zoals gezegd erg dankbaar voor alle solidariteitsacties, maar tegelijk houd ik niet zo van het woord "solidariteitsbeweging". Achter dat woord "solidariteit" ligt een hele geschiedenis van hoe de Europese linkse beweging politieke standpunten inneemt. Het is vaak het enige kenmerk van die beweging geweest: men is "solidair" met iets, terwijl de eigen realiteit hen ontsnapt. Het gaat uiteindelijk niet om solidariteit met ons, het gaat om een anti-terrorismewet en om Belgische rechten en vrijheden. De simpelste uitleg voor de anti-terrorismewet is de beperking van de vrijheid van mening en van vereniging. Het gaat dus om een Belgische interne kwestie. Daarom is de veroordeling van ons jullie eigen zaak. Het zijn wij, die de titel van politieke gevangenen dragen, die solidair moeten zijn met jullie verzet voor het behouden van jullie basisrechten en vrijheden! "
LUK: "CLEA voert nu sinds één jaar campagne rondom het proces van de DHKP-C. Denk je dat de ervaring van die campagne iets kan bijbrengen voor verdere en andere campagnes?"
MUSA: "Ik denk dat de ervaring van CLEA zou moeten meegedeeld worden aan organisaties in andere landen. CLEA is vertrokken van een groep vrienden die opkwamen rond de onschuld van Bahar. Dat is positief. Stilaan zijn zowel de samenstelling als de perspectieven verruimd, eerst naar "vrijheid voor Bahar en de gerechtigheid voor de Brugse gevangenen" en later naar "vrijheid voor alle gevangenen van dit proces". Het lijkt me belangrijk om ook deze doelstelling van de strijd te verruimen en ze niet daartoe te beperken. Want stel dat CLEA de vrijheid van alle DHKC gevangenen bekomt. Wat dan? Misschien zal een deel van de beweging doorgaan, maar de meeste mensen die nu aan de activiteiten deelnemen, zullen zeker stoppen. En dat zou automatisch het einde van de beweging met zich meebrengen. Dat kan ook niet anders. Als de mensen alleen in actie komen om gevangenen vrij te krijgen, dan is immers de doelstelling bereikt. En omgekeerd, stel dat wij toch in de gevangenis moeten blijven tot het einde van onze straf, dan
is er ook weinig perspectief. Ik denk dat de beweging alleen maar kan doorgezet worden met een duidelijke politieke houding en objectief namelijk : de verdediging van de vrijheid van mening en vereniging. "
LUK: "De uitspraak van het Hof van Beroep in Gent was zwaarder dan die in Brugge. Kan je spreken van een verharding van de vervolging in de loop van dit proces? "
MUSA: "Absoluut. Men had kunnen verwachten dat er na het eerste proces in Brugge een soort bezinning zou komen, maar niets was minder waar. Het ging in stijgende lijn. In plaats van meer redelijke posities in te nemen, verhardde hun positie en hun argumentatie zich nog. Hopelijk zal dit meer en meer mensen de ogen openen over wat er aan het gebeuren is. De Kamer van Inbeschuldigingstelling van Brugge veroordeelde ons door te zeggen: "Ze hebben dan wel misschien geen terroristische misdrijven in ons land gepleegd. Maar de organisatie waar ze lid van zijn voert een gewapend verzet tegen de Turkse staat. Daarom kunnen we hen veroordelen op grond van de aanslagen die hun organisatie in Turkije pleegt, zelfs als ze daar niet persoonlijk aan hebben deelgenomen." Het Hof van Beroep verzwaarde die veroordeling en verklaarde "De drijfveer achter hun aanslagen tegen de Turkse staat ligt in hun marxistisch-leninistische ideologie... De aanslagen tegen de mensenrechten door de Turkse staat moeten gezien worden als een
legitieme verdediging tegen de aanslagen van de DHKP-C.." En nu wordt er op het Hof van Cassatie de stelling verdedigd dat "de rechten van vrije meningsuiting en vereniging alleen kunnen gelden voor Belgische organisaties"! Ik hoop dat de rechters van het Hof van Cassatie zich hiertegen zullen verzetten."
LUK: "Er wordt duidelijk met twee maten en twee gewichten gewerkt : Turkse fascisten plegen ongestraft aanslagen op Belgisch grondgebied, zonder dat hen al te veel in de weg wordt gelegd? "
MUSA: "Al in 1998 werd zowel het Koerdisch Instituut als het Koerdisch Cultureel Centrum met molotovcocktails in brand gestoken. Onder ogen van de Brusselse politie. Beide panden brandden volledig uit. Ook het gebouw van de Assyrische vereniging moest het ontgelden, binnen werden vernielingen aangericht. De brandstichting en de vernielingen gebeurden na een betoging door Schaarbeek, Brussel en St.Joost-Ten Node, waarbij slogans tegen de Koerden werden geroepen. Nu in 2007 is er opnieuw een brandstichting tegen het Koerdisch Instituut te Brussel. Betitelt men dit als een terroristische aanslag ? Of is brandstichting misschien geen terreurdaad? En zo ja, zal de wet die dat bestraft nu ook gebruikt worden tegen die fascistische organisaties, die gestuurd worden vanuit de Turkse ambassade en die medegefinancierd worden door de Belgische staat ? Ik zou zelfs meer zeggen: is deze brandstichting niet een rechtstreeks vervolg op het verbod, de bestraffing en de vernietiging van de oppositie tegen het regime van
Turkije door het Belgische gerecht en politiek? Zijn de samenwerking tussen de PS van Onckelinx en de fascisten van Turkije en hun ontkenning van de Armeense genocide geen aanmoediging voor brandstichting?
Tijdens de Belgische gemeenteverkiezingen is de Armeense genocide al ter sprake gekomen. Ook in Nederland was dat het geval. Daar zijn toen twee Turken afgevoerd van de lijst van de Nederlandse PvdA en een van de lijst van de CDA, omdat ze de genocide tegen het Armeense volk niet wilden erkennen. De Turkse krant Hurriyet is in samenwerking met diplomatieke en politieke kringen een campagne begonnen om Europa politiek te dwingen die genocide te ontkennen. Hurriyet is niet zomaar een krant. Het is de woordvoerder van de twee rijkste families van Turkije. De ene eigenaar is de familie Sabanci en de andere de familie Dogan. De vertegenwoordiger van Hurriyet in Brussel heeft een heel vriendschappelijke relatie met Onckelinx.
Die krant steunde haar verkiezingscampagne voor honderd procent. Ze hebben duidelijk mevrouw Onckelinx gebruikt om in haar naam verklaringen af te drukken waarin ze zegt dat die genocide een kwestie van de historici is en niet van de politici, dat het verwijderen van Turken van de lijsten volkomen anti-democratisch zou zijn. En elke keer als Onckelinx het over genocide had, sprak ze over "de zogenaamde genocide"... Of Onckelinx inderdaad dit soort dingen allemaal en op die manier gezegd heeft is een andere zaak, maar de berichtgeving staat zo afgedrukt in Hurriyet. Anderzijds is het ook naïef te denken dat Onckelinx zomaar misbruikt wordt omdat ze geen Turks kent. Ze heeft alle mogelijkheden in handen. Zo pluist de afdeling Turken-Koerden van de staatsveiligheid en de anti-terrorismebranche dagelijks de hele Turkse pers uit. "
LUK: "Voor jou is er een klare collaboratie tussen de Belgische justitie en politie en de Turkse justitie en politie?"
MUSA: "Ja, het gaat om meer dan twee maten twee gewichten. De manier waarop het Belgische gerecht artikel 146/1 onderschrijft kunnen we niet anders dan een botte collaboratie met een fascistisch regime noemen? Men kan zich afvragen of dergelijke houding niet stamt uit de tijd van de collaboratie van het Belgische gerecht en politiek met de nazi-bezetting? De huidige antiterrorismewet is niet meer dan de legitimatie van die collaboratie. Je moet weten dat België het meest geliefde onderduikadres is van de MHP (Grijze Wolven) moordenaars. MHP-ers die talloze onschuldige mensen hebben vermoord en gefolterd, en die zich nu bezig houden met drugstrafiek terwijl ze profiteren van hun politiek vluchtelingstatuut. Dat alles gebeurt met medeweten van de federale politie.
Ik wil je ook het voorbeeld geven van een Turkse Europarlementair van de Duitse SPD. Zijn naam is V. Öger. Hij is de eigenaar van Öger Toer, een luchtvaartmaatschappij. Zijn belangrijkste bezigheid bestaat erin te helpen om de Turkse toetreding tot de EU te realiseren. In december 2005, toen wij voor de Kamer van in beschuldiging stonden, werd in België een bende van een vijf à zestal mensen opgepakt die een in België wonende zakenman van Turkse origine hadden ontvoerd en gefolterd om hem te dwingen zijn schulden aan Öger te betalen. Die ontvoerders zijn op heterdaad betrapt. Twee of drie leden van die bende hadden diplomatieke paspoorten. Het ging om officiële bodyguards van Premier Erdogan. Ze zijn natuurlijk onmiddellijk op vrije voeten gesteld. De zaak tegen de anderen gaat door, maar zal hoogstwaarschijnlijk in de doofpot belanden. Alles was duidelijk. Ontvoering en foltering vonden plaats op bevel van Öger. Met Erdogan's medeweten is een speciale Turkse politieeenheid in België ingeschakeld voor deze
misdaad. En de doofpotoperatie is uitgevoerd mede dankzij het Belgische ministerie van justitie.
De aanslag op het Koerdisch centrum en de poging tot doodslag op de families die op de bovenverdiepingen wonen is ook het resultaat van een medeplichtige tolerantie. Ik zit hier in de gevangenis, maar zelfs ik weet welk soort affiches er op dit moment in de etalages van een heleboel winkels in Schaerbeek hangen. Het zijn affiches, versierd met het embleem van de MHP, die oproepen om de dolle PKK-ers een halt toe te roepen, die zeggen dat het tijd is om in acties te treden enzovoort. Die affiches zijn niet clandestien. Ze hebben zelfs een GSM nummer op die affiches gezet ! En als het Brussels parket stelt dat die aanslag op het Koerdisch centrum geen politieke motieven heeft, dan stimuleren zij eigenlijk nieuwe aanslagen op Koerdisch-Assyrische en Armeense minderheden die in Brussel wonen."

Vrije meningsuiting: Wat staat er op het spel
We eisen ons recht op vereniging en vrije meningsuiting
Platformtekst voor de grondwettelijke vrijheid op vereniging en vrije meningsuiting – 1 juni 2007
België heeft een lange democratische traditie van actieve participatie van het maatschappelijk middenveld in het politieke debat. Doorgaans bestond er een vrij brede interpretatie van het recht op vereniging en het recht op vrije meningsuiting die beide grondwettelijk zijn verankerd. Sociale actie is onlosmakelijk verbonden met deze rechten.
Een aantal gebeurtenissen de jongste jaren tonen dat vrijheid van vereniging en vrije meningsuiting nog steeds niet definitief verworven zijn. In het kader van de strijd tegen de georganiseerde criminaliteit en het terrorisme zijn de bevoegdheden van de politiediensten de laatste jaren enorm uitgebreid. De nieuwe instrumenten maken het mogelijk om sociale bewegingen te controleren en hun actievrijheid in te perken.
Het werkveld van de ngo's dreigt te worden gecriminaliseerd. Legitieme vragen en kritiek worden gezien als een bedreiging. Zij komen vaak in conflict met het recht op eigendom of met de openbare orde. Telkens wanneer een zakelijk belang in het gedrang komt, wordt al snel naar middelen gegrepen om het recht op sociale actie in te perken. De recente beschuldiging van bendevorming aan het adres van Greenpeace Belgium door Electrabel, is een gevaarlijke evolutie.
Sinds 11 september is er daarenboven ook in België een tendens om radicale standpunten te koppelen aan terrorisme. De gerechtelijke actualiteit in ons land met de beschuldiging van de drie Luikse andersglobalisten voor lidmaatschap van een criminele organisatie enerzijds en de affaire Bahar Kimyongür anderzijds, doet de indruk ontstaan dat een aantal wetten en meer in het bijzonder de antiterrorismewetgeving zware straffen mogelijk maakt voor daden die onder geen enkele vorm gewelddadig, laat staan terroristisch waren. Het ging in beide gevallen veeleer over geweldloze acties van militanten of het uiten en verspreiden van een mening.
De verenigingen kunnen niet toelaten dat hun grondwettelijk recht op vereniging en vrije meningsuitiging krimpt.
Vandaag ondervinden de verenigingen dat die bewegingsruimte op verschillende manieren wordt aangetast:
- Door misbruik van procedure (voorbeeld: verwijzing naar artikels uit het strafrecht die niet van toepassing zijn zoals artikel 322 over bendevorming)
- Door strafrechterlijke vervolging van acties (intimidatie door zware beschuldigingen)
- Door een antiterrorismewet die fundamentele rechten aantast
- Door uitbreiding van bevoegdheden van politie- en inlichtingendiensten
- Door eenzijdige verzoekschriften die acties stopzetten
- Door het afdreigen met schade-eisen of klachten voor laster en eerroof
- Door arrestaties en huiszoekingen
Militanten van vakbonden, politieke partijen, ngo’s, de andersglobalistische beweging en de vele anderen die zich inzetten voor sociale en ecologische vooruitgang, internationale solidariteit of mensenrechten kunnen gecriminaliseerd en aansluitend disproportioneel zwaar veroordeeld worden.
De bescherming van de grondwettelijke vrijheden behoort tot de essentie van de rechtsstaat. De organisaties die deze platformtekst vragen dan ook aan de volgende federale regering om deze trend te corrigeren en wetgevende initiatieven te nemen om de interpretatie over wat behoort tot het gebied van de sociale contestatie in al haar vormen te verduidelijken en uit de sfeer van de strafwet, van misdadige of terroristische actie te halen
27 september 2007  Luk Vervaet.

M0TIE NAAR AANLEIDING VAN DE GEVOLGEN VAN DE IN 2003 DOOR HET PARLEMENT GESTEMDE “ANTI-TERRORISMEWETrEN” EN DE BEDREIGING VOOR DE FUNDAMENTELE RECHTEN EN VRIJHEDEN.
De ABVV Intergewestelijke Brussel uit haar zeer ernstige bezorgdheid in verband met de gevolgen van de zogenaamde “anti-terrorismewetten”, gestemd door het Parlement in 2003.
Deze wetten waarbij men a priori weliswaar de partijen en vakbonden uitgesloten heeft uit het toepassingsveld, kunnen toch een gevaar betekenen voor de syndicale actie van de vakbondsmilitanten, de delegees en vakbondsverantwoordelijken.
Dit is de reden waarom het ABVV en andere organisaties in 2003 deze wet zeer hard bekritiseerd hebben.
Waar de ABVV Intergewestelijke Brussel terroristische daden formeel veroordeelt, roept zij tegelijk op tot een duidelijke afbakening van het toepassingsveld.
Nooit mag er een mogelijke verwarring ontstaan in de interpretatie tussen wat behoort tot het gebied van de sociale contestatie in al haar vormen en tot wat behoort tot de reële terroristische actie.
We nemen akte van het feit dat de Organisatie “Greenpeace Nordic” in Denemarken in juli 2005 veroordeeld werd op basis van dezelfde “anti-terrorismewetten”.
De actie van Greenpeace betrof een spandoek ophangen gecombineerd met een tijdelijke huisbezetting, kortom een voor hen klassieke en voor de publieke opinie alom gekende actie.
Wij benadrukken dat dit een gevaarlijke evolutie is, waarbij dus ook vakbondsmilitanten, militanten van de politieke partijen, militanten van de ngo’s, militanten van de andersglobalistische beweging, en de vele anderen die zich inzetten voor sociale en ecologische vooruitgang, voor de internationale solidariteit of voor de Mensenrechten, kunnen gecriminaliseerd en aansluitend disproportioneel zwaar veroordeeld worden.
Het ABVV heeft eerlang beslist haar historische doelstellingen op democratische wijze te realiseren.
Als maatschappelijke beweging die haar grote verwezenlijkingen samen met de andere vakbonden en met andere vooruitstrevende organisaties tot stand gebracht heeft via de Wet (voorbeeld de Wet op de Maatschappelijke Zekerheid, de Wet tot Verbod op de Kinderarbeid, maar ook het Algemeen Stemrecht voor mannen en vrouwen, ...), waarschuwen wij nadrukkelijk voor deze mogelijke verwarring tussen sociale contestatie in al haar vormen en terrorisme.
De gerechtelijke actualiteit in ons land met de beschuldiging van de drie Luikse andersglobalisten enerzijds en de recentelijke veroordeling van de Brusselaar Bahar Kimyongür anderzijds, roept bij ons enige vragen op.
In het geval van deze mensen ontstaat de indruk dat zij aangeklaagd of veroordeeld worden in het kader van de anti-terrorismewetten, maar dat de daden waarvoor deze mensen gevraagd wordt verantwoording af te leggen aan de maatschappij, onder geen enkele vorm gewelddadig, laat staan terroristisch waren. Het ging hier in beide gevallen veeleer over geweldloze acties van militanten. Indien er inbreuken vastgesteld worden door het Gerecht, dan lijkt ons het “gewone” Recht hier eerder van toepassing.
De ABVV Intergewestelijke Brussel roept, in navolging van de Mensenrechtenorganisaties, eveneens de Regering op tot het respecteren van de Mensenrechten in de gevangenissen van het Rijk en dit voor alle gevangenen.
Noch België, noch de Europese Unie, mag de door de VS opgelegde restricties op de vrijheden, na de gruwel van 11 september 2001, zomaar overnemen en toepassen.
De bescherming van de vrijheden behoort tot de essentie van de Rechtstaat en tot de wezenlijke opdracht van de vakbond.
ABVV INTERGEWESTELIJKE BRUSSEL.Brussel, 14 februari 2007.