Afgahanistan

2009.

NAVO-commandant vaardigt onrechtmatig bevel om te doden uit.
De manier waarop de drugsmaffia in Afghanistan moet worden bestreden heeft aanleiding gegeven tot een openlijke breuk binnen de NAVO. Volgens informatie die verkregen is door Der Spiegel wil NAVO-opperbevelhebber John Craddock dat het bondgenootschap opiumhandelaars gaat doden zonder enig bewijs dat er verband is met de opstand. NAVO-commandanten willen dat bevel niet uitvoeren. Er is binnen het NAVO-opperbevel in Afghanistan ruzie ontstaan over de voorwaarden waarbinnen de troepen van het bondgenootschap dodelijke geweld kunnen gebruiken tegen degenen die als opstandelingen worden aangeduid. In een geheim document, waarop Der Spiegel de hand heet weten te leggen, heeft de VS-generaal John Craddock [Supreme Allied Commander Europe - SACEUR] een "richtlijn" uitgevaardigd om NAVO-troepen te autoriseren "om drugsproducenten en produktieplekken in heel Afghanistan rechtstreeks aan te vallen." Volgens het document mag dodelijk geweld zelfs worden gebruikt in die gevallen waarin er geen bewijs is dat de verdachten actief betroken zijn bij de gewapende opstand tegen de Afghaanse regering of westerse troepen. Het is "niet langer noodzakelijk om inlichtingen of ander bewijs te produceren dat elke afzonderlijke drugshandelaar of narcoticafabriekje in Afghanistan de criteria vervult om een militair doelwit te zijn," schrijft Craddock.
De NAVO-commandant is al lange tijd gefrustreerd door de weerzin van sommige NAVO-lidstaten - in het bijzonder Duitsland - om doortastend op te treden tegen degenen die betrokken zijn bij de drugshandel. Craddock beargumenteert zijn richtlijn door te schrijven dat het bondgenootschap "heeft besloten dat (drugshandelaars en narcoticafabriekjes) onlosmakelijk verbonden zijn met de militaire tegenstander en dus mogen worden aangevallen." In het document schrijft Craddock dat de richtlijn het resultaat is van een vergadering van de ministers van defensie van de NAVO in oktober 2008, waarop werd overeengekomen dat NAVO-soldaten in Afghanistan opiumhandelaars mogen aanvallen. De richtlijn werd op 5 januari verstuurd naar Egon Ramms, de Duitse commandant van het NAVO-commando in Brunssum, Nederland, dat momenteel de leiding heeft over de ISAF-operatie van de NAVO, en ook naar David McKiernan, de commandant van de ISAF-vredesmacht in Afghanistan. Geen van beide wil het bevel opvolgen. Alle twee beschouwen ze de order als onrechtmatig en denken dat hiermee de 'rules of engagement" (oorlogsregels) van ISAF en het internationaal oorlogsrecht zou worden geschonden. Een geheime brief van het bureau van McKiernan in Kaboel geeft als antwoord dat Craddock probeert een "nieuwe categorie" binnen de rules of engagement te creëren bij het optreden tegen de militaire tegenstander. Dit zou "de belofte die ISAF heeft gegeven aan het Afghaanse volk en de internationale gemeenschap, om het gebruik van geweld te beperken en burgerslachtoffers zoveel als maar enigszins mogelijk te vermijden, ernstig ondermijnen."
Afgelopen december versoepelde Central Command in Florida, dat verantwoordelijk is voor de inzet van de strijdkrachten van de VS in Afghanistan opnieuw bepalingen in de rules of engagement voor de operatie in Afghanistan met betrekking tot de bescherming van burgers. Volgens de nieuwe regels mogen de strijdkrachten van de VS nu drugslaboratoria bombarderen als ze van te voren geanalyseerd hebben dat de operatie "niet meer dan tien burgers" zou doden.
Bron: Der Spiegel (BRD - Engels), 28 januari 2009
 

2008

"In Afghanistan maken de NAVO en de VS zich schuldig aan cultureel imperialisme"
Dit interview verscheen in de krant van Vredesactie 19-12-2008.
Waarom was de oorlog in Afghanistan van meet af aan gedoemd om te mislukken? Zal het westen er ooit in slagen de hearts and minds van de Afghanen te veroveren? En hoe komt het dat de Taliban nog steeds zoveel steun krijgt van de bevolking? Afghanistankenner Kees Rietveld bekijkt het door een Afghaanse bril.
Dr Kees Rietveld (50) kent Afghanistan uit zijn broekzak. In 1987 ging hij er aan de slag voor Artsen Zonder Grenzen. Sindsdien heeft hij er gewerkt in opdracht van de VN, de Europese Commissie en talloze andere organisaties en overheden. In de jaren tachtig overleefde Russische bombardementen en ging hij op stap met Moedjahedienstrijders. Jaren later zat hij met de Taliban aan de onderhandelingstafel. Rietveld heeft naar eigen zeggen een groot hart voor Afghanistan. Afghanen zijn nobele en spirituele mensen. Het beeld dat wij hebben is totaal fout en vertekend. In Le Cercle des Voyageurs, een café in het centrum van Brussel ontkracht Kees Rietveld enkele van de hardnekkigste clichés over Afghanistan en de Afghanen.
Hoe kijkt iemand die zo verknocht is aan Afghanistan naar de oorlog die daar al zeven jaar woedt?
RIETVELD: “Het gevoel dat mij bekruipt is alsof een vriendin verkracht wordt door mijn eigen land. Dat doet pijn, want Nederland is het land van mijn familie, waar ik geboren ben en opgroeide. Mijn vaderland verandert in de vijand. Maar nog het ergste vind ik dat het allemaal kon voorkomen worden en dat de gevolgen van de invasie te voorzien waren.”
Na 11 september waren de VS in shock. Ze moesten wel iets doen?
RIETVELD:“Toch vind ik de rechtvaardiging om Afghanistan aan te vallen zeer zwak. Er zaten geen Afghanen in de vliegtuigen die de WTC-torens doorboorden. De kapers waren Saoudies, Libanezen en Egyptenaren en de aanslag werd in Hamburg voorbereid. Mij verbaasde het dat ze Afghanistan binnenvielen. Het doet mij denken aan het pestgedrag van de sterke jongen op het schoolplein die het zwakke jongetje in elkaar slaat. Afghanistan was gewoon een gemakkelijk slachtoffer.”
Maar Al-Qaeda kreeg onderdak in Afghanistan.
RIETVELD: “Er waren inderdaad trainingskampen van Al-Qaeda in Afghanistan, maar dat stelt niet veel meer voor dan een paar moddergebouwen in een veld. Met gerichte aanvallen op die kampen kon je Al-Qaeda gemakkelijk uitschakelen, je moest daarvoor geen oorlog beginnen tegen een land. Trouwens Al-Qaeda zat niet alleen in Afghanistan, ook hier in Brussel hadden ze een centrum. Het is best mogelijk dat ze trainingskampen hadden in de Ardennen. Waarom vielen de VS België dan niet aan?”
Omdat België meewerkte met de VS. Had de Taliban meegewerkt, dan kon de oorlog in Afghanistan misschien vermeden worden.
RIETVELD: “De Taliban was bereid om de dialoog met de VS aan te gaan, maar zij hadden geen enkel referentiekader voor onderhandelingen op dat niveau. Dat hadden ze nog nooit gedaan. En de VS was uit op pure wraak. Men wilde bloed zien.”
De VS waren alleen geënteresseerd in de uitlevering van Al-Qaeda en Osama Bin Laden.
RIETVELD: “De Taliban kon Al-Qaeda en Osama Bin Laden niet zomaar uitleveren, dat zou in strijd geweest zijn met de Pakhtun Khoa (op de Sharia geïnspireerde Pashtunwet, red). Al-Qaeda was te gast bij de Taliban en de Pakhtun Khoa draagt gastvrijheid hoog in het vaandel. Van zodra een gast jouw huis betreedt, ben jij verantwoordelijk voor zijn veiligheid. Dat kan verstrekkende gevolgen hebben. Zo zijn er verhalen bekend van een vader die zijn zoon vermoordt om een gast te beschermen tegen de bloedwraak van de zoon. Gastvrijheid is dus belangrijker dan familie of bloedwraak.”
Tot wat was de Taliban wél bereid om de gemoederen in de VS te bedaren?
RIETVELD: “De Pakhtun Khoa schrijft voor dat een gast zich moet gedragen. Doet hij dat niet, dan kan je hem ter verantwoording roepen. De Taliban heeft een duidelijk signaal gegeven aan de VS dat ze Al-Qaeda zelf wilden berechten. Maar de wereld heeft niet willen luisteren. In die zin is het westen net zo schuldig aan onbegrip als de Taliban. Maar de Taliban kan zich nog verschuilen achter het argument dat ze ongeletterde boeren zijn uit een tribale samenleving. Het westen had wél de nodige kennis en deskundigen om de Taliban te kunnen verstaan.”
U kent Afghanistan uit uw broekzak. Klopt het gruwelbeeld dat het westen heeft van de Taliban?
RIETVELD: “De Taliban is een zeer nationalistische Afghaanse beweging die zich niets aantrekt van de rest van de wereld. Het enige dat hen interesseert is Pashtunistan en de Pakhtun Khoa. Pashtunistan is het land van de Pathanen, zestig procent van de Afghanen behoort tot die bevolkingsgroep. De helft van het Pakistaanse grondgebied is ook Pathaans. Afghanistan claimt daarom drie provincies van Pakistan: Waziristan, Baluchestan en de North-West Frontier Province. Net zoals hun voorgangers van de Hesb-y-Islami is de Taliban dus eigenlijk een Pasthunpartij. Hun nationalistische gedachte is net zo moeilijk te stoppen als de Belgische drang naar onafhankelijkheid in de 19de eeuw. De tweede pijler van de Taliban is de Pakhtun Kwoa. Dat is de Pashtunwet die verwant is aan de sharia. Niets gaat boven de goddelijke wet.”
De Taliban haalde zijn mosterd uit de madrassas in Pakistan? Spelen die koranscholen nog steeds een belangrijke rol?
“Ja, en dat zullen ze blijven doen, want in Afghanistan staan madrassas voor degelijk onderwijs, zoals in België de jezuïetenscholen. Daar is dus op zich niets mis mee. Je kan proberen
madrassas te beïnvloeden, daar zullen Afghanen open voor staan. Maar als je ze met militairen laarzen het sluiten oplegt, hou je geen rekening met de Afghaanse realiteit. Dat de Taliban ontstaan is vanuit die madrassas met de hulp van de ISI (de Pakistaanse geheime dienst, red) en met Saoudisch geld, is wel allemaal waar, maar doet er verder niet meer toe.”
Was er tijdens het Talibanbewind plaats voor andere ethnieën en andere religies in Afghanistan?
RIETVELD: “In de jaren negentig heeft de Taliban actief gejaagd op minderheidsreligies. In Hazarad zijn veel vrienden van mij omgekomen door het hardvochtige optreden van de Taliban. De Taliban heeft nooit geleerd hoe ze een nationale regering met meerdere religies en etnieën moest inrichten, maar ze was wel bereid om te leren en ze stond open voor dialoog. Die kans hebben wij niet genomen. Door ze te isoleren hebben we de meest hardvochtige elementen binnen de Taliban versterkt. De toekomst ligt in het matigen van de Taliban..”
Het westen maakt zich vooral veel zorgen over hoe de Taliban vrouwen onderdrukken.
RIETVELD: “In Afghanistan leeft de gedachte dat vrouwen beschermd moeten worden. Op die manier is de chador of boerka een bescherming tegen ongewenste blikken van mannen. Wij in het westen associëren dat met de onderdrukking van de vrouw door de Taliban. Maar ook in Kaboel, een door het westen 'bevrijde stad', lopen bijna alle vrouwen gesluierd rond. De sluier is gewoon een onderdeel van het cultureel erfgoed van Afghanistan, zoals bij ons het dragen van een jasje. Wij vinden de Afghaanse neiging om zich te verbergen vreemd. Wel, de Afghaan vindt de westerse drang tot exibitionisme even vreemd.”
Toch menen veel mensen in de boerka het bewijs te zien dat vrouwen nog steeds geen rechten hebben in Afghanistan.
RIETVELD: “Het westen is geobsedeerd met de gedachte dat Afghaanse vrouwen ongesluierd willen rondlopen en dat ze dat niet kunnen doen door de Taliban. Maar ook voor de tijd van de Taliban waren vrouwen gesluierd. Het westen maakt zich schuldig aan cultureel imperialisme. Niemand heeft het recht om een land binnen te vallen en de mensen met het geweer op te leggen hoe ze zich moeten kleden. Ik geef een voorbeeld om aan te tonen hoe weinig voeling wij hebben met de Afghaanse culturele realiteit: in 2003 wilde een Amerikaans theatergezelschap de 'Vaginamonologen' spelen in Afghanistan (lacht), maar de vrouwelijke minister van Emancipatie heeft de acteurs de toegang tot het land verboden.”
Wij vinden het ook belangrijk dat meisjes naar school kunnen gaan.
RIETVELD: “Afghaanse mannen huiveren om hun dochters naar school te sturen, omdat ze daar buiten hun bescherming vallen. Halverwege de jaren negentig financierden we primaire en secundaire scholen in Kaboel. Op zekere dag komt president Rabbani op bezoek en ziet daar een mooi meisje. De volgende dag stuurt hij een paar gewapende medewerkers naar het schoolhoofd om het meisje ten huwelijk te vragen. Een lastig parket. Een Afghaanse vader wil nu eenmaal weten wat er met zijn dochter gebeurt. Niettemin vertellen vrienden in de Swedish Committee for Afghanistan me dat ze meer meisjes op school hadden in Afghanistan tijdens het Talibanbewind dan nu.”
De VS en de NAVO gebruiken humanitaire argumenten om hun aanwezigheid in Afghanistan na zeven jaar nog te verantwoorden. We gaan het land wederopbouwen.
RIETVELD: “Het is een domme gedachte dat een negentienjarige soldaat zonder enige ervaring aan humanitaire hulp zou kunnen doen. Hulpverlening is een vak. Je hebt er een opleiding, kennis en ervaring voor nodig. Wat Nederland in Uruzgan (Zuid-Afghaanse provincie, red) doet, is ontzettend duur en ondoeltreffend. Ze bouwen schooltjes, klinieken en wegen, maar dat kan iedereen. Het échte werk zit in de opbouw van een goed werkende staatsstructuur, zodat er onderwijzend personeel is voor de schooltjes, dokters en verpleegsters in de klinieken en onderhoud voor de wegen. De toestand in Uruzgan is alleen maar slechter geworden, omdat men enkel aan infrastructuur dacht en niet aan governance.”
Kunnen de VS en de NAVO deze oorlog winnen?
RIETVELD: “Wie in Afghanistan een redelijke kans wil maken, moet bereid zijn om bloedbaden aan te richten. De Russen deinzden daar niet voor terug; daarom hebben ze het zo lang uitgehouden in Afghanistan. De NAVO en de VS zullen het niet zo lang uithouden omdat ze minder goede troepen hebben en omdat de troepen te terughoudend zijn.”
Dat komt omdat het voor de VS en de NAVO belangrijk is om de hearts and minds van de bevolking voor zich te winnen. Waarom wil dat maar niet lukken?
RIETVELD: “Maar het is toch volkomen normaal dat de Afghanen geen buitenlandse troepen willen. Ik begrijp niet dat mensen dat niet inzien. Stel dat een vreemde macht Brussel binnenvalt, dat gewapende mensen zeggen welke kleren je moet aantrekken, op wie je moet stemmen en hoe je het leger en het politiecorps moet herinrichten. En dat zeven jaar lang. Tijdens de Tweede Wereldoorlog hebben mensen zich hier toch ook verzet omdat ze de Duitse bezetting niet konden aanvaarden. Wel, Afghanistan is het net zo.”
Waarom krijgt het bestuur van Hamid Karzai zoveel kritiek?
RIETVELD: “De regering Karzai is samengesteld uit een corrupt groepje warlords dat leeft van de opiumopbrengst, wegentol en het aftroggelen van geld. De belangrijkste Pasthunpartijen zoals Hezb-y-Islami van Gulbuddin Hekmatyar zitten niet in de regering, zodat zestig procent van de bevolking, de Pathanen, niet vertegenwoordigd is in het beslissingsproces. Deze regering heeft een beperkte nationale steun, ze is voornamelijk aan de macht bij de gratie van het westen.”
Komt de Taliban terug aan de macht als de westerse steun voor President Karzai wegvalt?
RIETVELD: “Nadat de Moedjahedien in 1989 de Russen buitengooiden, zagen corrupte warlords hun kans schoon om te stelen, meisjes te schaken en zich te verrijken. De Taliban was een reactie tegen die praktijken van duistere boevenbendes. Bij de Taliban draaide het niet om geld, maar om het land. Wat we nu zien is dat sommige van diezelfde Mudjahedeenstrijders terug aan de macht zijn. Winstbejag viert weer hoogtij. Ik noem het een feeding frenzy: boeven die als pirana's tekeer gaan omdat ze weten dat hun tijd eindig is, want vroeg of laat komt de Taliban terug om orde te scheppen. Dan zullen de krijgsheren de politieke arena weer moeten verlaten. Mijn Afghaanse vrienden voorspellen allemaal dat Karzai het hooguit twee maanden uithoudt zonder de steun van de Amerikanen. Als de Taliban terug de macht grijpt, hoop ik dat ze hun lesje geleerd heeft en gematigder wordt. Voor de veiligheid zijn veel Afghanen bereid die bittere pil te slikken.”
Kennelijk hebben de VS en de Britten de Afghanen zwaar onderschat en is de NAVO nadien zo naïef geweest om mee in het avontuur te stappen.
RIETVELD: “Ik herinner me dat Condoleezza Rice kort na de val van de Taliban in een persverklaring zei dat het de eerste keer was dat een buitenlandse macht in Kaboel was. Ze stond er niet eens bij stil dat de Russen er tien jaar eerder ook uitgeramd waren. Dat getuigt van onwetendheid en arrogantie. Voor de invasie heeft men niet geluisterd naar Afghanistanexperts en daarna was het te laat. Afghanistan is gemakkelijk om binnen te gaan, maar zeer moeilijk om weer uit te komen. Dat besef begint overal door te sijpelen. Daarom vind ik het (en hij benadrukt de volgende woorden) zó dóm van België om nu met straaljagers naar Afghanistan te gaan. Dat is mosterd na de maaltijd.”
De druk vanuit de VS en van andere NAVO-lidstaten om mee te doen was ontzettend groot.
RIETVELD: “Loyaliteit is dan ook het énige argument dat de Belgische regering heeft om zich zo in nesten te werken.”
Kunnen die F-16's bijdragen tot een goede afloop in Afghanistan?
RIETVELD: “Met vier F-16's maak je geen enkel verschil. Je hebt helicopters nodig om een oorlog te winnen in Afghanistan. De Russen gebruikten die met succes om de Moedjahedien te verslaan. Later konden de Moedjahedien die helicopters uit de lucht halen met Amerikaanse Stingers (draagbare luchtdoelraketten, red). In Afghanistan heb je valleien met bergwanden van tweeduizend meter hoog. Om met een F-16 een precisiebombardement uit te voeren, moet je de vallei in duiken en op het juiste moment de bom afgooien. Ofwel drop je van hoger en vergroot je de kans op collateral damage. Ze zeggen wel dat ze smart bombs gebruiken, maar bommen zijn per definitie dom.”
Volgens officiële bronnen zijn er nog geen burgerslachtoffers gevallen bij bombardementen met Belgische F-16's.
RIETVELD: (Lacht) “Alleen als er nog geen bommen gebruikt zijn, kan je met zekerheid zeggen dat er nog geen slachtoffers gevallen zijn.”
Gewezen NAVO-baas Willy Claeys waarschuwde onlangs dat Brussel een doelwit riskeert te worden voor aanslagen.
RIETVELD: “Dat het eerder neutrale België partijdig geworden is, verhoogt alleszins het risico op aanslagen. Omgekeerd denk ik ook dat Brussel gespaard bleef in de periode van de aanslagen op Madrid en Londen, omdat België zich toen afzijdig hield. Volgens mij is er een verband. In Brussel zijn er veel belangrijke doelwitten en de veiligheidsinfrastructuur is gebrekkig. Het is opmerkelijk dat er nog niets gebeurd is. Hoe dan ook zal het gevaar niet van Afghanistan komen, maar van lokale jongens die op de foute websites zitten.”
Op een paar uitzonderingen na, gaan alle journalisten embedded naar Afghanistan. Is deze oorlog gevaarlijker voor journalisten dan andere oorlogen?
RIETVELD: “Zeker niet. Somalië in '91 vond ik veel gevaarlijker dan Afghanistan vandaag. Die evolutie in de journalistiek heeft veeleer te maken met luiheid en lafheid. Toen ik voor het eerst naar Afghanistan ging, heb ik mijn testament opgemaakt. Hoewel het niet mijn wens was om dood te gaan, aanvaardde ik wel dat het kon gebeuren. Toen geloofden we ook dat cultureel besef en talenkennis ons beter beschermde dan betonnen muren of tanks. Die gedachte is er vandaag uit. Nu wordt geld en veiligheid veel hoger geacht dan goed werk leveren als journalist of humanitair werker.”
Kennelijk heeft u meer vertrouwen in de Afghanen dan in de westerse troepenmachten.
RIETVELD: “Toen ik in de jaren tachtig met de Moedjahedien naar Afghanistan ging, was ik nooit bang. Niet omdat ik een held ben, maar omdat ik wist dat als er een Russische patrouille ons pad zou kruisen, ik als laatste zou blijven staan. Die mannen zouden voor mij de kogels met hun lichaam opgevangen hebben. Dit soort mensen zit nu in de gevangenis van Baghram of in Guantanamo. Ik kan mij daar mateloos over opwinden, want het zijn nobele en goede mensen. Mensen als Cheney en Rumsfeld die dit soort politiek gevoerd hebben, zouden zich voor het Internationaal Gerechtshof moeten verantwoorden.”
Vroeg of laat moet er een oplossing komen voor toestand in Afghanistan. Welke stappen moet het westen ondernemen?
RIETVELD: “Je moet de Taliban serieus nemen. Het is een sterke organisatie met een centrale machtsstructuur waar je niet omheen kan als je een oplossing wil voor Afghanistan. Als je met de Taliban op voet van gelijkheid wilt praten, zal je bewust moeten zijn van hun dogma's. Een Afghaanse grondwet zal voor de Taliban gebaseerd moeten zijn op de goddelijke wet. Zij hebben een aantal rode lijnen, die wij moeten respecteren. En zij zullen ook onze rode lijnen moeten respecteren. Zo kom je uiteindelijk tot een gemeenschappelijk doel waar alle partijen vrede mee kunnen nemen. Dat heet praten.”

VS willen commando over oorlog NAVO tegen Taliban .
De regering Bush streeft ingrijpende wijzigingen in de militaire commandostructuur in Afghanistan na, zodat het hoofd van de internationale strijdkrachten rechtstreeks onder het Centrale Commando van de VS (Centcom) zou gaan vallen in plaats van onder de NAVO. De veranderingen zouden enorme gevolgen hebben voor de NAVO, aangezien volgens de NAVO-top Afghanistan 'van beslissend belang is voor de toekomst' waar het de capaciteit van de organisatie betreft om buiten het NAVO-gebied grootschalige operaties uit te kunnen voeren. Een voorstel om de ingewikkelde commandostructuur te stroomlijnen, waarbij VS-generaal David McKiernan rechtstreeks zou gaan ressorteren onder Centcom in Tampa (Florida) in plaats van onder de NAVO, ligt momenteel bij minister van defensie Robert Gates. Elke verandering van de Afghaanse oorlog in de richting van een door Amerikanen geleide operatie zou in een aantal NAVO-landen, zoals Italië, Duitsland en Canada op grote problemen stuiten. VS-militairen die onlangs zijn overgeplaatst van Irak naar Afghanistan stellen dat de operaties in het laatste land worden verlamd door de commandostructuur met vele lagen. Kolonel Anthony Anderson van de mariniers zegt openlijk: "We proberen onze frustratie in toom te houden... maar we moeten wachten tot de olifanten uitgedanst zijn." Dat slaat op de beweerde onhandigheid van het internationale commando.
Het is de bedoeling dat de twee aparte operaties in Afghanistan - de door de NAVO geleide ISAF en Operatie Enduring Freedom van de Amerikanen in het grensgebied met Pakistan - gaan fuseren onder generaal McKiernan. Dat moet volgens sommige Amerikaanse officieren inhouden dat er een eind komt aan de talloze voorbehouden (caveats) van NAVO-landen op de wijze van optreden. Een mogelijkheid om de gevoeligheden te omzeilen is, om de NAVO vooral verantwoordelijk te maken voor logistiek, beveiliging van de troepen en voorlichting terwijl contraguerrillaoperaties vanuit Centcom zouden geleid worden door de uit Irak overgeplaatste generaal Petraeus. Volgens de Britse mariniersgeneraal Julian Thompson zou een verandering van de commandostructuur de zaak alleen maar ingewikkelder maken: "Het zou ongeveer hetzelfde zijn als een Britse generaal zou zeggen dat hij zijn orders direct uit Londen krijgt in plaats vanuit de NAVO."
The Independent (GB), 22 september 2008.

VS willen 20 miljard dollar voor operaties in Afghanistan.
Terwijl duizenden van de eigen troepen gestuurd worden om de toenemende opstand de kop in te drukken, zijn de VS zijn op zoek naar 20 miljard dollar van de bondgenoten om te helpen bij de stabilisering van Afghanistan. Volgens minister van defensie Robert Gates zijn de VS bezig met een fundamentele herziening van de strategie. Maar de boodschap van Gates is duidelijk: de VS verwachten van landen die geen troepen sturen naar Afghanistan dat ze in plaats daarvan geld bijdragen.
De Amerikaanse bevelhebber in Afghanistan, generaal David McKiernan, heeft het Pentagon gevraagd om nog drie Amerikaanse brigades bovenop de extra brigade waarvan president Bush heeft aangekondigd dat hij in januari zal worden ingezet. Daarmee zou het aantal Amerikaanse troepen in Afghanistan toenemen van 30.000 naar bijna 44.000. Een VS-functionaris zei dat het plan bestaat om het Afghaanse leger van de huidige 65.000 militairen binnen vijf jaar in omvang te verdubbelen. Dat zou rond de 20 miljard dollar kosten. Dat moet volgens hem betaald worden door bondgenoten die geen troepen leveren. Ook landen buiten de NAVO, zoals Japan, zouden daarbij worden betrokken.
The Guardian (GB), 22 september 2008.

Australische SAS-eenheden treden op als doodseskaders in Afghanistan.
Een rapport dat in oktober werd gepubliceerd door het Australische departement van defensie biedt een zeldzaam beeld van de schandelijke operaties die door het Australische leger worden uitgevoerd in het kader van de door de VS geleide bezetting van Afghanistan.
De meest betrokken onderdelen zijn van het Special Air Service regiment (SAS) en het 4e bataljon van het Royal Australian Regiment (4RAR), de commando's van de Australische landmacht. Dit zijn goedgetrainde troepen en hun officiële rol in oorlogstijd is om langeafstandsverkenningen, observatieopdrachten en verrassingsacties tegen vijandelijke doelen uit te voeren en het de vijand zo lastig mogelijk te maken. Maar bij de zogenaamde "oorlog tegen het terrorisme" worden ze in feite als doodseskaders gebruikt.
Het verslag van defensie bevat het resultaat van een onderzoek naar een Australische operatie op 17 september die per ongeluk resulteerde in het doden van Rozi Khan, de gouverneur van het district Chora in de provincie Uruzgan, een voorstander van de bezetting en langdurig collega van de Afghaanse president Hamid Karzai. Het beoogde doelwit, bij de Australische militairen bekend onder de codenaam 'Musket', was een verondersteld lid van de islamitische Taliban. Terwijl een groot deel van het operationele bevel voor de missie gecensureerd blijft, is het wel duidelijk dat het de bedoeling was dat een ploeg erop uit werd gestuurd om het huis van de man midden in de nacht te bestormen en hem in koelen bloede te executeren.
Het is inherent aan dit soort opdrachten in stedelijk milieu dat er iets mis kan gaan en op 17 september ging er iets verschrikkelijk mis. Een paar dagen voor de opdracht werd gegeven 'Musket' uit te schakelen hadden de Taliban dreigementen geuit tegen de bewoners van een dorp dat op de weg lag die de Australiërs moesten nemen. Rozi Khan had de dorpelingen aangemoedigd verzet te bieden tegen elke aanval en beloofd met zijn gewapend gevolg te hulp te komen.
Toen de Australische troepen in de buurt van het dorp kwamen weren ze opgemerkt door wachtposten op de daken die aannamen dat het infiltranten van de Taliban waren. Binnen een paar minuten vuurden tientallen dorpelingen van drie kanten op de Australiërs. Khan en zijn mannen, die waren gealarmeerd door het schieten stormden in de richting van het vuurgevecht, net als de Afghaanse politie.
Militairen van een Australische reserve-eenheid die probeerden in de flank te komen van wat zij dachten dat de Taliban waren, openden het vuur op de groep van Khan en, doodden volgens de uitkomst van het onderzoek, vrijwel zeker de gouverneur van het district. Pas toen een Afghaanse politieauto arriveerde probeerden de Australiërs contact te leggen met de mannen die ze aan hadden gevallen.
Het Australische TV-programma Lateline (ABC), dat aandacht besteedde aan het rapport van defensie, had als commentaar dat "er vraagtekens te zetten zijn bij de legaliteit en de ethiek van gerichte moordaanslagen, zelfs op het stoffige en chaotische slagveld in Afghanistan".
World Socialist Web Site, 10 december 2008
4e bataljon van het Royal Australian Regiment (4RAR), de commando's van de Australische landmacht. Dit zijn goedgetrainde troepen en hun officiële rol in oorlogstijd is om langeafstandsverkenningen, observatieopdrachten en verrassingsacties tegen vijandelijke doelen uit te voeren en het de vijand zo lastig mogelijk te maken. Maar bij de zogenaamde "oorlog tegen het terrorisme" worden ze in feite als doodseskaders gebruikt.
Het verslag van defensie bevat het resultaat van een onderzoek naar een Australische operatie op 17 september die per ongeluk resulteerde in het doden van Rozi Khan, de gouverneur van het district Chora in de provincie Uruzgan, een voorstander van de bezetting en langdurig collega van de Afghaanse president Hamid Karzai. Het beoogde doelwit, bij de Australische militairen bekend onder de codenaam 'Musket', was een verondersteld lid van de islamitische Taliban. Terwijl een groot deel van het operationele bevel voor de missie gecensureerd blijft, is het wel duidelijk dat het de bedoeling was dat een ploeg erop uit werd gestuurd om het huis van de man midden in de nacht te bestormen en hem in koelen bloede te executeren.
Het is inherent aan dit soort opdrachten in stedelijk milieu dat er iets mis kan gaan en op 17 september ging er iets verschrikkelijk mis. Een paar dagen voor de opdracht werd gegeven 'Musket' uit te schakelen hadden de Taliban dreigementen geuit tegen de bewoners van een dorp dat op de weg lag die de Australiërs moesten nemen. Rozi Khan had de dorpelingen aangemoedigd verzet te bieden tegen elke aanval en beloofd met zijn gewapend gevolg te hulp te komen.
Toen de Australische troepen in de buurt van het dorp kwamen weren ze opgemerkt door wachtposten op de daken die aannamen dat het infiltranten van de Taliban waren. Binnen een paar minuten vuurden tientallen dorpelingen van drie kanten op de Australiërs. Khan en zijn mannen, die waren gealarmeerd door het schieten stormden in de richting van het vuurgevecht, net als de Afghaanse politie.
Militairen van een Australische reserve-eenheid die probeerden in de flank te komen van wat zij dachten dat de Taliban waren, openden het vuur op de groep van Khan en, doodden volgens de uitkomst van het onderzoek, vrijwel zeker de gouverneur van het district. Pas toen een Afghaanse politieauto arriveerde probeerden de Australiërs contact te leggen met de mannen die ze aan hadden gevallen.
Het Australische TV-programma Lateline (ABC), dat aandacht besteedde aan het rapport van defensie, had als commentaar dat "er vraagtekens te zetten zijn bij de legaliteit en de ethiek van gerichte moordaanslagen, zelfs op het stoffige en chaotische slagveld in Afghanistan".
Bron: World Socialist Web Site, 10 december 2008.

Portret van de vijand. 22 maart 2008.
Hij ziet eruit als een gewone Afghaan in versleten kleding. Hij zegt dat hij nog jong is, 24 of 25 jaar oud, maar zijn ogen lijken ouder. Hij zegt dat iemand die hij kent of van wie hij houdt is gedood door een bom die uit de lucht viel. De regering probeerde zijn boerderij te verwoesten. Zijn stam leeft de laatste jaren in vete met de regering, en hij voelt dat hij naar de rand van een samenleving wordt geduwd die behoort tot de armste ter wereld. En dus leeft hij met zijn geweer. Hij wiegt het wapen in zijn armen als hij zegt dat hij de traditie van zijn voorouders zal volgen die streden tegen buitenlandse legers. Hij zegt dat hij niet zomaar voetvolk voor de Taliban is. Hij hoort bij de moejahedien, de heilige strijders, die vechten tegen elke ongelovige die probeert Afghanistan binnen te vallen. Het maakt hem niet uit waar de buitenlanders vandaan komen. Misschien kent hij het woord Canada, maar hij kan het land niet aanwijzen op een kaart. Als hij vanaf de hoogte zijn geweer richt op de Canadese soldate, heeft hij geen voorstelling van het verre land waar die gehelmde figuren geboren zijn. Hij wil ze alleen wegjagen. Hij gelooft vurig dat het verjagen van de vreemdelingen orde op zaken kan stellen in zijn geteisterde land.
Dit portret van een doorsnee Talibanstrijder is het resultaat van baanbrekend onderzoek van verslaggevers van de Globe and Mail in vijf districten van de provincie Kandahar. Ze kwamen terug met 42 videobanden van strijders die een standaardvragenlijst beantwoorden.
Graeme Smith in The Globe & Mail (Can.),

2007

Troepen in Afghanistan 'stevenen af op mislukking'13 augustus 2007
Volgens een vooraanstaande Australische defensie-expert zullen de 1000 Australische militairen, die in Afghanistan hun leven wagen, er niet in slagen het land veiliger te maken of het wereldwijde terrorisme te doen afnemen.
Professor Hugh White, hoofd van het Strategic and Defence Studies Centre van de Australian National University evalueert deze week in een vernietigend artikel in ANU Reporter de "futiele goede bedoelingen" van de rol van de Australische strijdkrachten (ADF) in Afghanistan.
Hij constateert dat er "weinig of niets zal zijn bereikt" als onze troepen zijn teruggekeerd. White vraagt zich af waarom Australische levens op het spel worden gezet, terwijl er geen enkele reden is om aan te nemen dat het werk van het wederopbouwteam in de provincie Uruzgan ook maar enig verschil zal uitmaken.
"Zal het leven van de bevolking van Uruzgan van karakter veranderen door het loodgieterswerk aan een ziekenhuis of een cursus meubelmaken van vier weken die wordt gegeven door zwaarbewapende ongelovigen?
Spijtig genoeg zal de missie van het ADF in Tarin Kowt vrijwel zeker mislukken."
White zegt dat sommige mensen beweren dat de Australiërs daar niet zijn om de Afghanen te helpen maar om het terrorisme te bestijden.
"Maar als dat waar is stevenen we ook af op een mislukking, omdat we dan in het verkeerde land aan het vechten zijn - het epicentrum van het extremistische terrorisme is nu in Pakistan. The Age (Australië),

Afghanen worden ziek van onze legers die hun mensen doden. 13 juni 2007
Afgelopen jaar zat ik als militair van het Britse leger op het dak van onze patrouillebasis midden in het stadje Sangin in de provincie Helmand.
Uitkijkend over de lage lemen hutten en kale heuvels dacht ik na over de situatie.
Een paar dagen eerder hadden we Sangin ingenomen en veroverd op de Taliban.
In het kruisvuur was een 11-jarige jongen gedood, per ongeluk door het hoofd geschoten door onze bondgenoten, het Afghaanse nationale leger.
We hadden onze basis ingericht in het districtskantoor, mango's op de markt gekocht en gepraat met de lokale bevolking, die gemengde gevoelens over onze aanwezigheid leek te hebben.
Onder de oppervlakte broeide er iets. De dood van de jongen had ons tot een bedreiging voor de plaatselijke bevolking gemaakt.
Ondanks onze grote woorden over veelbelovende ontwikkelingen konden we niets laten zien.
Het belangrijkste was dat we geen echt antwoord hadden op vragen over de toekomst van de papaverteelt, de basis van de economie van Sangin.
Voor de plaatselijke bevolking waren we onhandige, bemoeizuchtige buitenlanders, van wie de komst onheil en de vernietiging van hun bestaan voorspelde.
Een paar dagen later beleefde Sangin een explosie van geweld, waarbij de felste gevechten met Britten plaatsvonden sinds de Korea-oorlog.
Momenteel zitten de Britse soldaten in Sangin niet meer op het dak te mijmeren.
Er zijn er meer dan een dozijn gesneuveld, de stad ligt in puin en van de eens bloeiende markt is niets meer over.
Een vreedzaam, ontwikkeld Helmand kan niet met het zwaard bevochten worden. Hoe langer we dat proberen, hoe groter de tragedie wordt.
Leo Docherty in The Guardian (GB),

Het verzet in Afhganistan neemt verder toe.  2007 05/05/07.
Het verzet in Afghanistan neemt verder toe, ook buiten de gebieden waar het tot nu toe al sterk stond.
Een groeiend aantal burgers worden slachtoffer van de gevechten waardoor de afkeer tegen de buitenlandse troepen in Afghanistan nog verder toeneemt.
Het zwaarste gevecht greep recentelijk plaats in de Westelijk gelegen provincie Herat waar 136 mensen werden gedood door de NAVO, na gevechten die 2 dagen duurden. Er vielen vele burgerdoden waaronder een onbevestigd aantal vrouwen en kinderen.
Een VS-militair zou volgens een VS-woordvoerder zijn gesneuveld in een gevecht wat hij omschreef als een grond-operatie gesteund door luchtaanvallen tegen Taliban posities.
President Hamid Karzai, waarschuwde zijn westerse bondgenoten dat het geduld van de Afghanen op raakt ingevolge de talrijke burgerdoden, veroorzaakt door de NAVO en de VS.
Het geweld in Afghanistan is erg toegenomen in streken ver van de gebieden waar de Taliban haar uitvalsbasissen heeft.
De Taliban slaagde er zo recentelijk in, om een snelweg op 70 km afstand van Kabul te kontroleren en het regeringsleger had 24 uur nodig om de kontrole terug over te kunnen nemen.
Dit feit markeerde wel, dat de Taliban nu opnieuw in staat is om militair op te treden in de provincie waar de hoofdstad is in gelegen.
Het was sinds 2001 geleden dat er in deze provincie nog zo hevig werd gevochten.
De NAVO lanceerde zelf een reeks van aanvallen doorheen het land, de hevigste gevechten vonden plaats in de zuidelijk gelegen provincie Helmand, waar de Britse miltairen zijn gelegerd.
Meer dan 2000 militairen namen aan deze Aktie deel, waaronder 1100 Britten, 600 Amerikanen, naast militairen uit Nederland, Denemarken, Canada en Estland.
Meer dan 1000 soldaten van het regeringsleger waren eveneens betrokken.
 Bron: Financial Times Limited 

Australische kritiek op Nederlandse inzet in Uruzgan.
De Australische premier John Howard zal waarschijnlijk nog deze week een aanzienlijke uitbreiding van de Australische troepen in Afghanistan aankondigen, waaronder een detachement van 200 speciale troepen.
Het aantal Australische militairen in dat land zal daarmee van 550 toenemen tot bijna 1000.
De eenheid speciale troepen van het Special Air Service Regiment (SAS) en de 4RAR commando's zal naar de provincie Uruzgan gaan waar de NAVO de komende maanden een nieuw offensief van de Taliban opstandelingen verwacht.
De ontwikkelingen in Uruzgan wijzen op de noodzaak van de inzet van meer lange afstandspatrouilles en verkenningen die alleen kunnen uitgevoerd worden door gespecialiseerd personeel.
Australische commandanten zijn teleurgesteld dat de Nederlandse militairen beperkingen zijn opgelegd bij de operaties met lange afstandspatrouilles vanuit Tarin Kowt. "We denken dat de Taliban binnenkort een krachtig offensief zullen inzetten", aldus minister van defensie Brendan Nelson.
The Australian (Aus.),26 maart 2007.

Mandaat voor een duikvlucht
Op papier lijkt het overzichtelijk en vrij risicoloos. De verkenningsvliegtuigen Tornado van de Bundeswehr zullen in Afghanistan niet worden ingezet voor luchtsteun aan de strijdende grondtroepen. De gevechtsvliegtuigen zullen wel boven het hele land vliegen maar het gebruik van de resultaten van de verkenningen door Britse en Amerikaanse grondtroepen in het kader van de anti-terreuroperatie Enduring Freedom (OEF) zal 'restrictief' worden geregeld. Zo lijkt het of de Bundeswehr in het vrij veilige noorden met huizenbouw en bronnen in de weer is, verder Tornado's vanaf grote hoogte luchtfoto's maken en de VS en de Britten in het zuiden op de Taliban jagen, papavervelden afbranden en vreedzame dorpen bombarderen. Maar dit beeld heeft nooit geklopt. Zo zijn al jaren Duitse elitesoldaten van het Kommando Spezialkräfte (KSK) bij de bloedige strijd betrokken zonder dat de publiciteit en het parlement daar iets van te horen krijgen.
De inzet van Tornado's levert echter een nieuwe militaire situatie op. Ook al vindt de inzet plaats onder commando van de vredesmacht ISAF en niet onder OEF, toch dreigt in de praktijk een vermenging van beide operaties. Niet alleen de groene politicus Nachtwei is bang dat de Tornado's worden ingezet om stellingen van de Taliban op te sporen, die dan door de Navo-partners zonder veel consideratie voor de burgerbevolking zullen worden bestookt. Ook in de Bundeswehr beschouwt men het onderscheid tussen ISAF en OEF als zuiver theoretisch. Over het gebruik van de foto's beslist namelijk de Amerikaanse Navo-commandant in Afghanistan.
Die Tagezeitung (BRD), 7 februari 2007

2006

De NAVO verliest de echte strijd in Afghanistan!
Dodelijke bombardementen uitgevoerd door de luchtmacht van de NAVO-bezettingslegers in Zuid-Afghanistan in oktober hebben de steun van de plaatselijke bevolking in Afghanistan voor de NAVO verder ondergraven. Afghaanse officiële bronnen hebben laten weten, dat er bij één zo’n luchtaanval enkele tientallen burgers werden gedood door NAVO-vliegtuigen in het distrikt van Panjwai, een 20-tigtal kilometer buiten de grootste stad in Zuid Afghanistan, Kandahar.
Het Panjwai distrikt is het toneel geweest van hevige gevechten deze zomer.
De kontrole over Panjwai, gelegen dicht bij het politieke hart van Zuid-Afghanistan is vitaal en is weg aan het glijden uit de handen van de NAVO. Luitenant-Generaal David Richards noemde weliswaar een recente operatie Medusa in Zuid Afghanistan een opmerkelijk sukses, maar enkele weken later bleek de Taliban op grotere schaal terug te kunnen keren, met aanvallen op de NAVO in de regio terwijl de Taliban tegelijkertijd aankondigde dat de Taliban helemaal niet verdreven was uit Panjwai.
De Taliban lanceerde in oktober dit jaar opnieuw een aantal bloedige aanvallen op NAVO-militairen in de regio van Panjwai en de NAVO sloeg terug met bombardementen op woningen. Ooggetuigen in het dorp Zangwat zegden dat er 25 huizen waren weggevaagd door de NAVO bombardementen. De gouverneur van Panjwai, Niaz Mohammad Saradi sprak van minstens 60 burgers die werden gedood terwijl andere officiële bronnen spreken van 85. De NAVO spreekt van 12 burgerslachtoffers.
Wat ook het uiteindelijke dodental is, het stijgende bloedverlies onder de burgerbevolking, ouderen, vrouwen en kinderen in Zuid Afghanistan, ondergraaft de steun van de lokale bevolking aan de NAVO.
Akbar Khakrizwal, een krijgsheer en een voormalige officiele veiligheidsverantwoordelijke in Kandahar stad liet weten dat de Taliban elke dag sterker werd in Panjwai. Hij zei: “meer dan 4 maanden heeft de NAVO gevochten in het Panjwai distrikt en toch hebben zij 500 Taliban strijders niet kunnen verdrijven, doden of arresteren. Volgens hem is de strategie van de NAVO gedoemd tot mislukken en de plaatselijke bevolking wordt veeleer in de armen van de Taliban gedreven”. De bezetters van Afghanistan beloofden veiligheid en wederopbouw, de praktijk is heel anders. Korruptie en armoede zijn toegenomen.
De NAVO wil het uitbreidende verzet tegen de bezetting de kop indrukken en de Westerse overheersing vestigen in heel het land. De NAVO-missie in Afghanistan, met meer dan 30.000 manschappen is de grootste NAVO-missie en die mag niet mislukken. Het gevolg is een felle strijd. De NAVO grondtroepen maken nauwelijks krijgsgevangenen en bij de geringste tegenstand vragen ze snel om luchtsteun. Er vallen dus steeds weer vele doden en gewonden, onder de burgerbevolking. De Nederlandse troepen doen daar aan mee, ondanks de mooie beloften over hulp en wederopbouw.
De oorlog wordt ons via onze media als een “juiste oorlog” voorgeschoteld en de maand oktober vertoonde 2 trends.
Het eerste was de vaste overtuiging van de NAVO om de Taliban te vernietigen. Daarbij is het plan om de “harten en de gedachten”van de Afghanen te winnen, naar de achtergrond gedrongen. Het aantal burgerslachtoffers neemt fors toe, dankzij overvloedige massale luchtaanvallen en overmatig gebruik van vuurwapens. Uiteindelijk blijkt het in de praktijk niet te gaan om de harten en de gedachten of wederopbouw.
Wapens verkopen aan de NAVO-landen, militaire basissen en gevangenissen bouwen, strategisch belangrijke wegen aanleggen, daar zit nu het geld voor de bevriende multinationals. De tweede trend is het groeiende politieke bewustzijn dat de Afghaanse gevangenissen (Kandahar en Bagram), net als in Irak oorden zijn om te martelen.
Hoe scherper de onderdrukking, des te feller wordt het verzet. Het Afghaanse volksverzet heeft traditie voor wat betreft het uitdrijven van vreemde mogendheden.
Luk Brusselaers 04/11/06.

Afghanistan: 30.000 westerse militairen geconfronteerd lenteoffensief Taliban
Bron: Xinhua, Kaboel, 30 / 03 / 2006, vertaling BabelFish/wvdk
De restanten van het verdrongen Taliban-regime hebben hun aanvallen geintensiveerd bij het begin van de lente, zoals Mullah Mohammad Omar, de leider van de beweging eerder deze maand aankondigde.
De Taliban-militanten voerden in de ochtend van 30 maart tijdens hun meest recente geweldsgolf een zelfmoordbomaanslag uit in hun vroegere bolwerk Kandahar in Zuid-Afghanistan, die zeven burgers verwondde, toen ze probeerden de coalitietroepen onder leiding van de VS aan te vallen.
Bij een andere aanval die ochtend vielen de militanten een politiebus aan in de Zuid-Oostelijke provincie Khost, waarbij minstens één politieagent werd verwond. In zijn laatste verklaring beloofde Omar, die ontsnapte aan de grootste razzia van de militairen van de VS in het gebied sinds de ineenstorting van zijn regime eind 2001, om de aanvallen op buitenlandse en Afghaanse troepen op te voeren wanneer het in de lente weer warm wordt. De Afghaanse lente begon op 21 maart toen de sneeuw begon te smelten en het weer elke dag warmer wordt. Omar nodigde ook de Afghanen uit om zich bij de Taliban, die de Jihad of heilige oorlog leiden, aan te sluiten, tot het verdwijnen van de zowat 30.000 buitenlandse soldaten uit Afghanistan.
In een veldslag met de door de VS geleide buitenlandse troepen, verpletterden de militie-eenheden gisteren de basis van de troepen in de provincie Helmand, waarbij één Amerikaanse en één Canadese militair werden gedood, terwijl vijf anderen gewond raakten, waaronder één Afghaan en vier buitenlanders.
Ongeveer 13 VS-militairen en vier Canadezen zijn gedood sinds het begin van dit jaar, en het aantal Amerikaanse slachtoffers is meer dan 230 in en rond Afghanistan sinds de 'Operatie Blijvend Vrijheid' in 2001 werd gelanceerd. Om de militie-eenheden uit te schakelen zette het VS-leger luchtsteun in en liet verscheidene bommen vallen op de militanten, waarbij 32 opstandelingen werden gedood, zeiden Amerikaanse militaire bronnen op 29 maart. De nieuwe golf van rebellie vindt plaats op het tijdstip van de inzet van een groeiend aantal troepen van de NAVO in het ruwe zuidelijke gebied, waarvan wordt gezegd dat er zich honderden Taliban-getrouwen hebben verborgen.
De NAVO-geleide Internationale Veiligheids Steunmacht (ISAF), die zijn sterkte van 10.000 tot 15.000 de komende zomer wil opvoeren, is al begonnen zijn troepen in Helmand te plaatsen. De contingenten van het Verenigd Koninkrijk zijn bezig met het bouwen van bunkers en militaire faciliteiten om het langetermijnverblijf in de gevaarlijke provincie Helmand, die bekend is vanwege zijn papavercultuur en rebellie in het gebied, te vergemakkelijken.
Taliban-militanten schoten ook de media-directeur van het Musa Qala district in de provincie Helmand neer toen hij naar zijn kantoor ging. Taliban-getrouwen die beloofden om het door oorlog verscheurde land te destabiliseren en de Afghaanse regering te verjagen hebben zelfmoordbomaanvallers aangeworven, verklaarden bronnen binnen de Taliban. Volgens hun bevelhebbers aan het front hebben zowat 600 militanten hun namen geregistreerd om zelfmoordaanvallen in het land te plegen. "Wij hebben 600 zelfmoordbommenwerpers aangeworven om buitenlandse- en regeringstroepen aan te vallen en wij zetten 2.000 dollar premie op het hoofd van elke gevangen buitenlandse militair en voor elke gedode buitenlandse militair", zei Taliban's bevelhebber, Mullah Razayar Nawrozi, vorige week in Helmand.